Dit is Guido Belcanto. De zanger die uw troostbrenger wil zijn
Guido Belcanto trekt zich het lot van onfortuinlijke mensen aan. Al in zijn periode als kroegzanger voelde hij zich als een soort verlosser. Foto ANP / Mark de Vilder
Hij is de koning van het Vlaamse levenslied: Guido Belcanto. Voor wie hem niet kent verzorgde het VPRO-programma Vrije Geluiden vanochtend een aardige introductie op de man die zegt "een stroming op zich" te zijn.
Guido Belcanto (Wortel, 1954) zong het al in 1989...
...en herhaalde bij Vrije Geluiden zijn "sociale taak" als troubadour:
"Ik vind dat een zanger meer moet doen dan alleen maar verstrooiing brengen. Hij moet ook een troostbrenger zijn. Muziek maken die een troostend effect heeft. Dat vind ik misschien het belangrijkst."
En de mensheid moet getroost worden, aldus Belcanto.
"We leven niet in zo'n fantastische heerlijke wereld. De mensen hebben daar wel nood aan. En ikzelf ook."
Guido Belcanto bij Vrije Geluiden. Met het nummer "De zonde die ik nooit beging" vanaf 30:00. En om 33:40 het interview.
De tragiek van het leven en de liefde. Dat is het thema van vrijwel ieder Belcanto-lied. Wellicht nog het mooist bezongen in zijn bescheiden hit...
'Het leven is een tranendal, maar daarom niet getreurd'
Een pechstrook die Belcanto maar al te goed kent. In zijn autobiografie Geheime bekentenissen (triomf en tragiek van een transgendere troubadour) schrijft hij over zijn depressies, vele liefdes en het heftige nachtleven in Antwerpen, waar de chansonnier ruim dertig jaar woonde. En dan was er nog zijn worsteling met travestie. Het was bij een Berlijnse prostituee ("die er niet noemenswaardig begeerlijk uitzag. Beweren dat ze lelijk was zou evenmin met de waarheid stroken") dat hij zijn vrouwelijke alter ego Gina Divina voor het eerst durfde te tonen. "Het is niet steeds gemakkelijk geweest om Guido Belcanto te zijn," zo besluit hij zijn boek waarin hij uitgebreid stilstaat bij vrijwel iedere stap in zijn leven. "Maar ik ben blij dat ik het ben en niet iemand anders."
Zwaarmoedig zijn zijn liedjes echter nooit geweest en de teksten zijn altijd doorspekt geweest met humor en ironie. Belcanto beschouwt het leven als een geschenk van het noodlot, zei hij vorig jaar in een prijswinnend interview met Vrij Nederland. "Het leven is een tranendal, maar daarom niet getreurd."
Het lot van de onfortuinlijke mensen
Belcanto is echter serieuzer geworden en durft de ironie tegenwoordig achterwege te laten. "Het clowneske is er vanaf," vertelde hij vanochtend in Vrij Geluiden. Tegenwoordig kent zijn leven "minder kicks en minder avontuur" en tot voor kort leidde hij een teruggetrokken bestaan in een boshut. Zijn missie neemt hij dan ook bloedserieus. Hij trekt zich het lot van onfortuinlijke mensen aan. En daarbij neemt hij een voorbeeld aan Jezus Christus, stelt hij in onderstaand videoportret.
“Een kunstenaar moet net als Jezus Christus zijn leven geven voor zijn roeping. Ik heb een roeping, hè. Dit is geen business, geen carrière – dit is een manier van leven. Al in mijn periode als kroegzanger voelde ik mij een soort verlosser.”
Aanstaande woensdag treedt Guido Belcanto op in de Kleine Komedie in Amsterdam.