The Listserve: Chatroulette met essays
Wat zou jij zeggen als je een publiek van een miljoen mensen had? Dat is de ambitieuze slogan van het nieuwe sociale project The Listserve. Het miljoenenpubliek laat nog even op zich wachten (er zijn nu vijftienduizend abonnees). Maar dat zijn toch al veel meer luisterende oren dan aan welke borreltafel dan ook.
Het idee is sympathiek: iedere dag wordt één willekeurig persoon gekozen die de hele mailinglijst een mail mag sturen. Dat mag over alles gaan: over je ontbijt, je toekomstplannen of je duistere verleden. Abonnees krijgen dus iedere dag één mail in hun inbox. Een mini-essay, van een wildvreemd persoon.
Een vreemde blik in iemands leven
Het project is opgezet door studenten van New York University, in opdracht van de beroemde mediawetenschapper en schrijver Clay Shirky. Er waren tienduizend aanmeldingen nodig om het project te laten starten. Dat lukte binnen vijf dagen. Op de site kun je ook zien uit welke landen de mensen komen die zich hebben ingeschreven (de score van Nederland is 161).
Op Twitter zijn de meningen over het project positief:
gavinpurcell Gavin Purcell I can't believe what a weird look into people's minds @thelistserve is. Worth checking out if you find people fascinating. 22 april 2012
danielleleslie Danielle Leslie If you aren't subscribed to @thelistserve you're missing out. It's a fascinating and endearing social experiment. 23 april 2012
ladyfox14 ladyfox14 The Listserve is awesome. I get really insightful emails from cool people: one person is selected to send an email to thousands of people. 4 mei 2012
km kanyi maqubela Products like @thelistserve @cowbird @timehop are cool: they reveal memory, despair, delight, and hope in the soulless crevices of the web. 23 april 2012
In de paar weken dat het project nu bezig is, zaten er een paar pareltjes tussen de mails. Zoals deze, gepubliceerd op het blog boingboing:
When I turned twenty I had reached a point where my earthly possessions could be summarized as the clothes I was wearing, an old bag containing some more clothes, a few science-fiction books, and my guitar. No money, no place to live, just a bunch of friends who helped me out of the streets and put me back on my feet.
Ending up in such a pit you first feel anger, then sorrow, then you make fun of it because that is the only way to make it bearable, and then you can go forward. It took me three more years to be able to shop for food without having to count change in my pockets.
Twenty years later I gave the books away but I still keep the old bag as a memory and my guitar is now standing in the living-room where I occasionally use it to sing for my kids.
Life has been a tough ride so far, but at least I know how to live without being bothered by simple objects. I know the only things you can count on are:
- What is inside you: your skills, your knowledge
- Good friends, and other people you love
Be generous and help somebody today get out of poverty. We all deserve a future.
nicolas314