Pas op, niet cynisch worden

Dit blogje had ik ook twee weken of zelfs twee maanden geleden kunnen schrijven. Hoewel het gaat over de actualiteit: de klimaatconferentie in Bonn. De plek waar volgens een bron op dit moment ruim 180 landen en volgens weer een andere bron meer dan 190 landen bijeen zijn om zich voor te bereiden op de

Christiana Figueres in Bonn (Foto Reuters)Christiana Figueres in Bonn (Foto Reuters)

Dit blogje had ik ook twee weken of zelfs twee maanden geleden kunnen schrijven. Hoewel het gaat over de actualiteit: de klimaatconferentie in Bonn. De plek waar volgens een bron op dit moment ruim 180 landen en volgens weer een andere bron meer dan 190 landen bijeen zijn om zich voor te bereiden op de echte klimaattop, aan het eind van het jaar in Durban.

Als ik het verhaal eerder had geschreven had ik gezegd dat de toch al niet zo hoog gespannen verwachtingen helemaal zijn uitgekomen. Want na Japan en Rusland zou nu ook Canada wel gaan zeggen wat iedereen al wist, namelijk dat het land geen verplichtingen aangaat voor een tweede termijn van het Kyoto-protocol. Waarom ook? De verplichtingen voor de eerste termijn worden door Canada toch al niet gehaald.

Ik zou er aan hebben toegevoegd dat ontwikkelingslanden – machteloos – schande zouden spreken van het Canadese besluit. Ze zouden nogmaals aandringen op voortzetting van Kyoto, dat eind 2012 afloopt. Want er is, zouden ze zeggen, geen alternatief. Een ander internationaal, juridisch bindend klimaatakkoord is voorlopig niet binnen handbereik.

Dan zou ik schrijven dat Europa weliswaar bereid is om met Kyoto door te gaan, maar niet onvoorwaardelijk. Bovendien zou ik hebben geschreven dat de handtekening van Europa weinig voorstelt als de rest afhaakt en verder alleen Australië nog bungelt. Terwijl de echte vervuilers sowieso al nooit hebben meegedaan. VS hadden meteen al geen zin en China, India en andere opkomende economieën hoefden niet.

Maar ik zou mijn verhaal natuurlijk zijn begonnen met de bezorgdheid van Christina Figueres, de chef van het VN-klimaatbureau, die in haar openingsrede nog eens zou uitleggen wat er in haar ogen op het spel staat. Met ongetwijfeld een citaat waarin woorden als ‘meer dan ooit’, ‘voor toekomstige generaties’ of iets van gelijke strekking zou voorkomen.

Dan zou ik natuurlijk nog een alinea wijden aan de financiering van klimaatbeleid in arme landen. Ik zou uitleggen dat de rijke landen nog steeds niet aan hun kortetermijnverplichtingen hebben voldaan, terwijl die korte termijn binnenkort al voorbij is. Ik zou eraan toevoegen dat sommige landen ontwikkelingsgeld domweg omdopen in klimaatgeld om te doen alsof ze zich aan hun afspraken houden. En ik zou natuurlijk het excuus vermelden – de economische crisis.

Tenslotte zou ik een of ander rapport aanhalen waarin staat dat de uitstoot van broeikasgassen, ondanks Kyoto, ondanks alle goede bedoelingen en ondanks de economische crisis hoger ligt dan ooit. En ik zou er een ander rapport kunnen bijhalen waarin wordt uitgelegd wat dat voor het klimaat en voor de fameuze twee graden temperatuurstijging betekent.

Ik heb dat stukje twee maanden geleden niet geschreven. Want zo cynisch mag je niet zijn.