‘Quakebook’ – rauwe verhalen over de gevolgen van de ramp in Japan
Hoe kan ik al die duizenden slachtoffers helpen?, dacht een anonieme blogger in de grauwe Tokiose voorstad Abiko een week na de aardbeving en tsunami van 11 maart. Hij schreef een tweet:
ourmaninabiko OurManInAbiko I want to compile a book of quake experiences and publish it like within a week and donate all profits to Red Cross We have the technology. 18 maart 2011
Prompt stond Our Man in Abiko aan het hoofd van een groep schrijvers, vertalers en kunstenaars die met man en macht aan de slag gingen om de deadline van één week te halen. Dat is niet helemaal gelukt, maar vanmorgen kon ‘onze man’ rond twitteren:
2:46 is de titel van het boek geworden, naar het tijdstip dat de aardbeving toesloeg op vrijdagmiddag 11 maart. Op de speciale website van het project, www.quakebook.org, is al een selectie van de verhalen te lezen (en is het boek tzt als ebook te bestellen).
Het zijn geen verhalen over het moment van de ramp zelf, maar over de gevolgen die de ramp heeft voor de levens van de getroffenen, zoals Yuki Watanabe schrijft over haar stoïcijnse ouders die enkele tientallen kilometers van de kerncentrale in Fukushima wonen:
They don’t expect the government will help them, but they’ve made up their minds to stay here and fight. Rumors about radiation pollution continue to grow. What have we done to deserve this? We are suffering like others in disaster affected areas. The difference is we have an unnatural and unseen danger to deal with. Please don’t abandon Fukushima. Please see the reality. Please give us accurate and timely information. Please get this nightmare power station under control as soon as possible. And please know that Fukushima is doing its best.
Of de schok van mensen als Takanori Hayao, die besluit voor de toekomst van zijn zoon het getroffen gebied met de ontploffende kerncentrale te ontvluchten, als hij aankomt in niet-getroffen gebied:
Sendai is in complete isolation, with no prospect of reinstatement of the train service at Sendai Station, the airport is completely destroyed, and access to highways is restricted to emergency vehicles only. The only escape route is via Yamagata airport in Yamagata Prefecture and accessible on the regular road. Yesterday on the way to Yamagata, we heard the news of the second explosion on the car radio. We told our son, “We don’t think you’ll ever be able to go back to Sendai.”
Crossing the border into Yamagata, we were shocked to see a different world: traffic lights working and shops open normally. Why was nothing coming into Sendai when there were food and electricity only an hour away, and no access restriction to the regular roads?
[...]
Arriving in Osaka, what we saw from our bus to the city was another world. At Shin-Osaka Station, I felt confused. Did the earthquake happen in the same country? But I was finally able to watch the TV at our hotel, and saw the graphic images of roaring floods and the explosion at the power plant, something I hadn’t been able to see under the blackout in Sendai. And I was truly glad at the timing of my son’s evacuation when I heard the news of the third reactor in crisis.