Espresso met Moammar Gaddafi

Nonsens Nog voordat Moammar Gadaffi een slok van zijn espresso heeft genomen, gaat hij tekeer tegen de Nationale Libische Raad. ‘Het is een leugen dat ik met hen zou praten over mijn vertrek.’ Hij slaat met zijn vuist op tafel. Niemand in de espressobar in Tripoli kijkt op. Ze kennen Gadaffi. ‘Praten?’ zegt hij. ‘Ik

Nonsens

Nog voordat Moammar Gadaffi een slok van zijn espresso heeft genomen, gaat hij tekeer tegen de Nationale Libische Raad. ‘Het is een leugen dat ik met hen zou praten over mijn vertrek.’ Hij slaat met zijn vuist op tafel. Niemand in de espressobar in Tripoli kijkt op. Ze kennen Gadaffi. ‘Praten?’ zegt hij. ‘Ik wil helemaal niet met opstandelingen praten. Ik wil ze neerknallen.’ Voorzichtig vraag ik naar het lot van de drie Nederlandse militairen die zijn gevangengenomen. ‘Die laat ik voorlopig niet vrij,’ zegt Gadaffi. ‘Eerst moet bewezen worden dat ze geen softdrugs transporteerden voor Al-Qaeda. De opstandelingen zijn door hen gedrogeerd.’ Even lijkt hij van zijn espresso te gaan drinken, maar dan zegt hij: ‘Niemand komt in heldere toestand tegen mij in opstand!’

Ik confronteer de Libische leider met het eisenpakket dat op internet circuleert. Maar ook nu is het antwoord ontkennend. ‘Het is absolute nonsens,’ zegt Gaddafi, ‘dat ik het land zou verlaten in ruil voor 10 miljoen dollar, een bontmuts van John Galliano en volledige bescherming voor mijn hele familie.’ Zijn espresso wordt koud, maar dat lijkt hem niets uit te maken. Hij verheft zijn stem en spreekt schande over het ultimatum dat hem gisteren is gesteld door de Nationale Libische Raad. ‘Charlie Sheen laat zich verjagen,’ zegt hij. ‘Gadaffi niet. I’m winning.’ Even denk ik dat er nog meer gaat komen. Maar dan zegt Moammar Gaddafi: ‘En nu een espresso.’