Parijs: grunge en het grote romantische gebaar.
Dries van Noten
Al sinds 1960, toen Yves Saint Laurent voor Dior een haute couture-collectie maakte die was gebaseerd op de stijl van beatniks, is jeugdcultuur een telkens terugkerende bron van inspiratie voor modeontwerpers. Het hippiedom, de glamrock, punk en grunge, de gabbers; ze zijn allemaal al vele malen en in vele gedaanten voorbijgekomen. En toch is het mogelijk er nog iets nieuws mee te doen, zo liet de Belgische ontwerper Dries Van Noten deze week zien, tijdens de Parijse vrouwenmodeweek voor voorjaar 2013.
Van Noten gebruikte elementen uit de grunge (geruite overhemden, in laagjes gedragen kleding), en mixte die met een klein beetje punk (grove schakelkettingen, geruite broeken), en ska (zwart-wit geblokte dessins), couture-achtige stukken (zijden tops en rokken met driedimensionele bloemen erop), mannelijke jasjes en oosterse pyjama’s tot een bijzondere collectie: typisch Dries Van Noten, maar met meer cool dan we van hem in zijn vrouwencollecties gewend zijn. Doordat veel van de stukken transparant waren, werden de combinaties nooit massief.
Behalve een interessante en zeer geslaagde mengeling van stijlen was de show ook een les in combineren. De laatste jaren is streetstyle-fotografie zo populair omdat de combinaties die ‘gewone’ mensen maken vaak spannender en gedurfder worden gevonden dan die van catwalkstylisten. Maar Van Noten wist het straatgevoel in zijn show te brengen; denk aan een geruit overhemd onder een transparante, gebloemde top met volants, of een frêle jurk over een geruite pantalon. Grappig genoeg hadden de puntige pumps vaak wel hetzelfde dessin als de broeken.
Met lange doorzichtige gewaden die als een buitenste laag over combinaties werden gedragen raakte Van Noten aan een grote trend in Parijs: het grote romantische gebaar.
Bij de show van de Amerikaan Rick Owens werden de voor de medewerkers van het huis gereserveerde plaatsen donderdagmiddag ingenomen door mannen en vrouwen in stoere jassen en laarzen van zwart leer – de core business van het modehuis – maar op de catwalk liet de ontwerper zich van een heel andere kant zien. Modellen kwamen op in vederlichte creaties in huidtinten: losse blouses over lange, transparante rokken. Lange, zeer wijde strapless jurken. Kraagloze jasjes. Ze deden denken aan de losse, sensuele deshabillés die vrouwen in de zeventiende en achttiende eeuw in de ochtend droegen, maar dan met de heldere vormgeving van nu. De liefhebbers van zwart leer kwamen aan hun trekken met de slangenleren tops boven lange, glanzende rokken.
Ook de Vlaamse Ann Demeulemeester toonde een zachtere collectie dan anders. De mouwen van korte zwarte jurkjes en witte en zwarte tops waren transparant en zo lang dat het slepen werden. In andere mouwen waren insnedes gemaakt, waardoor de jasjes leken op capes. En er zaten veel lange, wijde jurken in de collectie.
De jonge Brit Gareth Pugh, die inmiddels vier jaar in Parijs showt, liet tot nu toe grafische, futuristische mode zien, maar ook hij maakte een stap naar romantiek. Spaanse romantiek, om precies te zijn. Bij lange zwarte jurken werden hoge hoeden gedragen, met dramatische zwarte sluiers. Er waren omslagdoeken met lange leren rafels en pakken die leken op de kostuums van toreadors. Broeken hadden zeer wijd uitlopende, veel te lange pijpen die over de grond sleepten. Soms kwam er nog een, met dunne draadjes aan de outfit bevestigde, cape met ruches achteraan. De muziek en de geschminkte tranen op de gezichten van de modellen brachten de show dicht bij het melodrama. Het weer droeg daaraan bij: net nadat de show van start was gegaan, begon op het glazen dak van het Palais de Tokyo een enorme stortbui te roffelen.
Dries van Noten
Dries van Noten
Rick Owens
Gareth Pugh
Eerder gepubliceerd in NRC Handelsblad.
Fotografie Peter Stigter (teampeterstigter.com)
