Vergeet Anna Wintour. Diana Vreeland is terug.
“Vreeland-met een V!”, dat zeg ik altijd als ik mijn naam noem door de telefoon. “De V van victory! De V van violent!”
Diana Vreeland: The Eye Has To Travel, een documentaire over de fascinerende moderedactrice van o.a. Amerikaanse Vogue ging afgelopen weekend in Venetië in première. De regisseur van de film, Lisa Immordino Vreeland, lichte eind vorig jaar in Amsterdam tijdens het IDFA festival toe waarom niemand eerder op het idee was gekomen op een film over haar achterschoonmoeder. “Zij [Vreeland], is jarenlang ongenaakbaar geweest, niemand durfde blijkbaar zijn vingers te branden aan een groot project over Diana Vreeland.”
Een overweldigende persoonlijkheid, dat was Diana Vreeland (1903-1989). In de jaren dertig vond ze als verveelde high society lady het beroep moderedactrice uit. Vergeet Anna Wintour, en alle moderedactrices met een Wintour-trauma. Niemand kan tippen aan de fantasievolle Vreeland die van 1937 tot 1962 de Amerikaanse Vogue groot maakte en vanaf 1962 tot 1971 werkte voor Harper’s Bazaar, waarvoor ze de onvergetelijk Why don’t you…? rubriek schreef, met tips als “Laat uw hermelijnen jas vermaken tot een badjas” en “Knoop eens zwarte tule strikken om uw pols.”
Vreeland kon niet alleen humoristisch en scherp schrijven en meeslepend vertellen over mode, ze slaagde er eveneens in om via schitterende modereportages haar originele visie over te brengen op de lezers. “Vreeland was vermaard omdat “ze van doorsnee en middelmaat iets betoverends kon maken”, zegt iemand in de film. Zelf verwoordt de excentrieke Vreeland het zo: “Je moet de mensen geven wat ze thuis niet kunnen krijgen. Je moet ze mee op reis nemen.”
The eye has to travel is een quote uit Diana Vreelands boek Allure, en door Lisa Immordino Vreeland gekozen als titel voor de documentaire en een boek dat uitkomt in oktober.