De stijl van de strijder

door Milou van Rossum

Het heeft iets ongepasts en decadents, om met een modeoog naar oorlogsfoto’s te kijken. Aan de andere kant: deze strijders in Ivoorkust hebben zichtbaar aandacht aan hun verschijning besteed, en dat is ook opgemerkt door de fotograaf die de beelden maakte.

Foto Reuters

Een aanhanger van Alassane Ouattara heeft zijn mouwloze hes versierd met traditionele jagersamuletten, en stukjes gevlochten koord, die weer goed passen bij de armbanden die hij om zijn bovenarm heeft. Zou hij het al langer hebben gedragen, of heeft hij, vlak voordat hij zich bij de rebellen voegde, iemand aan het naaien gezet, of wellicht zelf het kledingstuk in elkaar gezet?

Een andere soldaat heeft zijn kogels losjes om zijn hals geslingerd, als een wuft sjaaltje, weer een ander draagt een ouderwets gasmasker met daar weer een muts met wonderlijk vrolijke pompons overheen. Van een gebreide muts is, door er twee gaten in te knippen, een masker gemaakt, waarop een baret is geplant. Angstaanjagend, maar ook origineel en stijlvol; precies die mix van traditie en eigenzinnigheid waar de modewereld tegenwoordig zo dol op is.

In het bijzonder doen de foto’s denken aan de mannencollectie voor zomer 2010 van de Bernhard Willhelm.

In die collectie zat diezelfde mengeling van kleren in camouflagestof en afwijkende, elementen met een Afrikaans karakter: kralenkettingen, sandalen, een absurdistisch masker van raffia. Heeft Willhelm, een ontwerper die niet terugdeinst voor camp, lelijkheid, verwijzingen naar pornografie en Duitse kleinburgerlijkheid, zich voor deze collectie laten inspireren door een eerdere Afrikaanse oorlog?

Ingeborg Harms schreef vorig jaar in de catalogus van Willhelms tentoonstelling in het Groninger Museum:

“De camouflageprint heeft in zijn werk een diepere betekenislaag. Terwijl iedere andere ontwerper het modepubliek wil verleiden, schrikken zijn presentaties de toeschouwers juist af. (-) Ze veroorzaken een gevoel van onbehagen.”

Willhelm zelf was helaas niet bereikbaar.