Met dank en groet

Het had wel iets gezelligs, de toespraak die Koningin Beatrix gisteravond om zeven uur gaf. Heel Nederland (op een paar zeikerds na) zat met ingehouden adem en samengeknepen billetjes klaar voor de televisie, (of een ander soort beeldscherm, maar dat klinkt zo ongezellig) zoals vroeger voor de show van Mies Bouwman. Dat was ook meteen het mooiste van de hele plechtigheid: we keken als een volk, als een land, we voelden ons in die paar luttele minuten niet alleen. We waren verenigd via een live verbinding met de vorstin.

Eigenlijk was er niets spannends aan: we wisten van tevoren wat er aan zat te komen, de koningin zou afstand nemen van haar troon. Er werd door allerlei journalisten en op twitter en in het café en door de buurvrouw wild over gespeculeerd. We wisten het zeker: de taak van de koningin zat erop.

Voordat Beatrix om exact zeven uur aan haar toespraak begon (wat kan zij jaloersmakend correct timen!) hoopte ik nog dat ze met iets anders zou komen. Dat ze haar macht dit keer had gebruikt om ons, haar eigen volkje, om de tuin te leiden. Dat ze met haar uitgestreken en betrouwbare gezicht in beeld zou verschijnen en dan met iets onbeduidends zou komen, een verhaaltje voor het slapengaan, of een minicursus: “hoe om te gaan met paarden?” Ik hoopte echt dat de Koningin zoiets zou doen, gewoon voor de grap, omdat ze ons wilde laten zien dat we alles zo snel serieus nemen (zelfs haar) en dat iedereen elkaars gespeculeer in de media klakkeloos overneemt, dat we, als we daar eens mee op zouden houden heel veel tijd over zouden houden, wat weer beter was voor de volksgezondheid én de economie. Maar nee, ze kwam met de te verwachte mededeling, er werd plaatsgemaakt voor een nieuwe generatie. Het volk was ontroerd. We waren getuigen van een historisch moment, precies zoals afgesproken. Lang leve de Koningin!

Volg nrc.nl op en , lees onze dagelijkse nieuwsbrief