Prinsjesdag

Je had Diederik Samsom die, terwijl koningin Beatrix de troonrede uitsprak, eindelijk een moment van rust kreeg en in slaap viel. Geert Wilders die zich vooral verheugde op het concert van Lady Gaga in de Ziggodome (recensenten bespraken de concerten van Lady Gaga als: “Betekenisloos Spektakel,” logisch dus dat Wilders dit als het hoogtepunt van de dag zag) en je had Marianne Thieme die in plaats van een enorme hoed een militant worteltjespak droeg (‘Ik wil hiermee zeggen dat het tijd is voor een geweldloze revolutie omdat we wat we de aarde allemaal aandoen moeten veranderen. Het tij moet keren).

De derde dinsdag van september kon eigenlijk al niet meer stuk, maar dan had je bovenop al dit schitterends ook nog het commentaar van Emeritus Hoogleraar Historische Nederlandse Letterkunde Herman Pleij, die naast Astrid Kersseboom live verslag deed van Prinsjesdag 2012. ‘Prinsjesdag is voor het gevoel. Het is de dag om je een beetje aan te stellen zodat je de rest van het jaar weer normaal kunt doen,’ zei hij.

Pleij sprak over de troostende werking die Koningin Beatrix op het volk heeft. Hij zei dat hij Beatrix mist tijdens de formatie. ‘Ze is toch een beetje de moeder van het gezin.’ Hij zei daar ongeveer meteen achteraan: ‘Ik ken iemand die alleen een dochter opvoedt. Dat botst van tijd tot tijd. Je hebt een hond nodig om de emoties te kanaliseren. Ik vergelijk onze vorstin niet met een hond, maar je hebt een bliksemafleider nodig.’ Daarna schakelde Herman Pleij heel snel van vorstinnen en honden en bliksemafleiders over naar de paarden. ‘Ik zag net ook even dansende paarden, bijna dansende paarden. Ankie van Grunsven-achtige paarden.’ De verslaggevers hadden het erg lang over paarden. Lievelingspaarden, publiekspaarden, gepensioneerde paarden, testosteron bij hengsten, krachtige vrouwelijke paardrijders.

Toen de gouden koets na alle paardenpraat eindelijk bij Paleis Noordeinde aankwam en het volgens Kersseboom wel erg lang duurde voordat de leden van het Koninklijk Huis op het balkon verschenen, zei Pleij: ‘Er moet ook een element van spanning inzitten, he? Gaat het gebeuren? Is er iets aan de hand? En ineens gebeurt het.’

Grote opluchting: de balkondeuren gingen open, de Koningin stapte naar voren en zwaaide naar het publiek. Iemand riep: 'Oranje Boven.' Daarna zat "de dag waarop je je een beetje aan kunt stellen," er op. Of we de rest van het jaar weer normaal kunnen doen is echter zeer de vraag.