Salinger overleed woensdag. Het nieuws werd een dag later bekendgemaakt.

Salinger woonde al decennialang als kluizenaar in een afgelegen huis in New Hampshire. Hij had sinds 1965 niets meer gepubliceerd en was sinds 1980 niet meer geïnterviewd.

Een literaire ster werd Salinger dankzij zijn enige roman, The Catcher in the Rye (1951), waarin hij als geen ander jeugdige onvrede, en afkeer van de ‘onechte volwassen wereld’ wist te verwoorden bij monde van de rebelse Holden Caulfield.

Na Catcher publiceerde Salinger een korteverhalenbundel, Nine Stories, en twee bundelingen van novellen over de aan genialiteit lijdende Glass-familie: Franny and Zooey en Seymour: an Introduction. Het laatste werk dat Salinger publiceerde was ‘Hapworth 16, 1924’, een novelle in briefvorm, waarin Seymour tot het thuisfront spreekt vanuit een zomerkamp. Het nam een groot deel van The New Yorker van 19 juni 1965 in.

Het enige waarvoor Salinger zo nu en dan zijn zelfgekozen isolement doorbrak, was een pittige rechtszaak. Vorig jaar moest auteur ‘John David California’ (een pseudoniem) eraan geloven. Die had het gewaagd Salingers hoofdfiguur Holden Caulfield op te voeren in een onofficieel vervolg op The Catcher in the Rye. Salinger was strijdbaar en won. Niet veel later kwamen de berichten over ziekenhuisopname, een gebroken heup en volledig verlies van gehoor. Uitmondend in het onvermijdelijke.

Lees morgenochtend meer over J.D Salinger in nrc.next en 's middags in NRC Handelsblad.