„Vorig jaar ontmoette ik David Dawson, Freuds persoonlijke assistent, op de overzichtstentoonstelling in het Haags Museum”, zegt Breukel. „Ik heb toen een portret van hem gemaakt. Dawson heeft een belangrijk fotoboek over Freud gemaakt en daarom wilde ik hem portretteren.” Die foto kwam Breukel In Londen aan Dawson geven. De volgende dag werd hij onverwacht opgebeld of hij bij de schilder langs wilde gaan „voor een snelle foto”.

Het resulteerde in een sessie van uren. „Maar ik werd wel eerst door Freud getest om te zien of ik ‘zuiver’ was.” De schilder vroeg hem wat nou eigenlijk een ‘eerlijk portret’ is. „Ik antwoordde dat in een goed portret iets zit van de persoon zelf maar dat er ook iets in moet zitten wat je niet te zien krijgt. Ook heb ik Richard Avedon geciteerd. Deze fotograaf zei ooit: alle foto’s zijn nauwkeurig, maar geen enkele toont de waarheid.” Breukel mocht blijven. Hij maakte foto’s van Freud in zijn slaapkamer en in zijn achtertuin. „Ik heb hem geportretteerd naast het graf van Pluto, zijn overleden hond.” Terwijl Breukel daarmee bezig was, stapte hij per ongeluk in de poep van Freuds andere hond. „Toen hij dat zag, pakte een schilderskwast en gaf die aan mij. Dat vond ik een geweldig gebaar.”

Wat Breukel met de foto’s gaat doen weet hij nog niet. „Ik heb ze net naar Dawson gestuurd, als hij zegt: kom maar weer langs dan wil ik zeker een boek over Freud gaan maken.” Volgens Breukel, die vaker ouderdom fotografeert, is dit het juiste moment om Freud te fotograferen. „Hij is oud. Het is belangrijk om hem vast te leggen nu hij elke dag nog schildert. Bovendien bestaat er, afgezien van die fotoserie van Dawson, maar weinig beeldmateriaal van hem.”