Kylie Minogue kent vele gezichten. Ze is het buurmeisje, de diva, de verleidelijke vamp. Gisteravond kwamen alle gezichten voorbij, tijdens haar optreden in een bijna uitverkocht Ahoy. Ze zong er in een American football pak, omringd door cheerleaders; danste er als een hedendaagse Assepoester in een zwart-witte ballroom; scheerde er op de tonen van een pulserende beat in een sexy rood pak op een enorm doodshoofd over het podium.

Ze bevestigde daarmee wat we al lang wisten. Dat Kylie Minogue vooral visueel spektakel is, een waar feest voor het oog. En wie maalt er dan om dat de Australische zangers een beperkt bereik heeft en dat ze vooral in de lagere regionen kracht in haar stem ontbeert. Ze is toevallig wel de enige vrouw die hoge witte pumps kan combineren met knalblauwe kniebeschermers.

Charmant is dat ze haar muzikale tekortkomingen niet verbloemt. De band speelde duidelijk met een geluidsband mee; Kylie zelf liet na de pauze helemaal verstek gaan. Ze zong de zaal vanaf een groot videoscherm toe, ook vooraf opgenomen, en liet het podium aan haar dansers die daar een Japanse krijgsdans uitvoerden.

Maar bij al die gezichten van Kylie dringen zich onherroepelijk ook de gezichten van concurrerende discokoninginnen op. Zo waarde in haar als kinky bedoelde sexy scènes, waar de dansers verschenen met maskers en glitterende tepelhoedjes op, de geest van Madonna rond, en stak in een Japanse bloesemscène met zijn kauwgomballenkleuren en absurdistische discoliedjes Gwen Stefani de kop op.

En dat is jammer, want Kylie heeft wel degelijks iets eigens. Ze is op haar best in aanstekelijke disconummers als Can’t get you out of my head en Spinning around, als ze met haar hele ensemble aan de rand van het podium danst. En ze ontwapent als ze neerstrijkt op diezelfde rand, om een teddybeer en paar oranje klompen in ontvangst te nemen. („They don’t

really fit my outfit”). Op die momenten ontroert Kylie Minogue – een emotie die de diva’s Madonna en Gwen Stefani maar zelden weten op te roepen.

Tweeënhalf uur duurde haar optreden, dat werd onderbroken door een flinke pauze. In die show viel op dat Kylie minder dan voorheen over het podium rende. Vaker vormde ze de spil te midden van haar dertien dansers, die om haar heen wervelden. Dat verwonderde niet: de zangeres die vorige maand veertig werd, werd drie jaar geleden getroffen door borstkanker en onderging een zware chemokuur.

Kylie Minogue sloot af met haar eerste hit, I should be so lucky uit 1988. Tegen die tijd had ze Ahoy al lang omgetoverd tot een kolkend feest, waar het publiek tot aan de laatste rij op de banken stond. Kylie plakte er nog een extra liedje aan vast voor ze vertrok, met armen vol rode rozen uit het publiek.