Kampioenen

Hoera, de Nederlanders zijn weer eens ergens kampioen in. Volgens een officieel onderzoeksbureau dan. Als je het aan Nederlanders zelf vraagt kunnen Nederlanders alles beter, maar dat telt niet. Voetballen, boekhouden, baggeren, dichten, schaatsen, orgeldraaien, joden helpen onderduiken, overal zijn ze kampioen in. Ik weet het, want ik ben zelf Nederlander. We zijn een onderschat volkje. Zonder Nederlanders bestond de wereld niet eens.

Maar soms zijn er keiharde bewijzen. Het onderzoeksbureau Semiocast heeft uitgerekend dat de Nederlanders met hun 5 miljoen twitteraccounts de actiefste twitteraars van de wereld zijn. Van de wereld! Hoort ge dat, vader, moeder, wereld, knekelhuis? Nederlanders twitteren meer dan de Amerikanen met hun 108 miljoen accounts. Nederlanders twitteren meer dan Japanners en Brazilianen.

Dat Nederlanders de grootste ouwehoeren van de wereld zijn, ik dacht het altijd al. Ik ben tenslotte zelf Nederlander. Kletskous, dorpspomp, Brugman, tongriem, lulhannes, leutermajoor - oerhollandser woorden bestaan niet. Praatjes voor de vaak, achterklap. Sinterklaasgedichten. Scheurkalender.

Palaveren de Fransen dan niet? Kwekken de Grieken niet aan één stuk door? Kennen de Duitsers geen stamtafels? Zijn de Amerikanen geen oppervlakkige kwebbelkonten?

Vast.

Maar twitteren is meer dan babbelen. Twitteren is babbelen met een uitroepteken. Met een vermanende wijsvinger. Babbelen als eenrichtingsverkeer, met een tut-tut hier en een sliep-uit daar, het liefst op een kanseltoontje. Twitteren is hardop roddelen achter iemands rug, twitteren is liegen of het gedrukt staat - kortom, alles waar die fijne Nederlanders, die eeuwigdurende kampioenen zo om bekend staan.

Het onderzoeksresultaat van Semiocast komt voor de kenner van de Nederlandse volksaard niet als een verrassing.

Maar er is meer.

“Omdat veel mensen Twitter alleen gebruiken om anderen te volgen en zelf niets posten, heeft Semiocast ook gekeken naar dat percentage…. Ook dan staat Nederland bovenaan…” bericht de nieuwsdienst. Als we het dus niet dachten. Kampioen gluurders zijn we ook.

De prekerige Nederlander deugt niet, maar de zwijgende Nederlander deugt nog minder.

Naast Twitter is er Twitter-turbo, Facebook geheten. Twee heerlijke instrumenten voor ons soort volkje. Ze moesten wel nationale succesnummers worden. Terwijl Twitter staat voor onze bemoeizucht, ouwewijvengeleuter en kijk-mij-eens-belangrijk zijn, vertegenwoordigt Facebook meer dat andere aspect van onze babbelmanie: het eeuwige vergaderen. Op Facebook zijn weerwoord, dialoog, groepsdiscussie, marktgedruis en jodenkerk mogelijk. Twitter is een commandopost, een vluchtheuvel, Facebook een kippenhok, een parlement. Op Facebook kan men het bij ons zo geliefde gezeik over details en bijzaken van minuut tot minuut volgen. Al ons gebabbel ontwikkelt zich daar, hoe aangenaam, onder het oog van waarnemers.

Een tweet heet op Facebook deftig een statusupdate, maar er zijn ook essentiëler verschillen. De boodschappen kunnen langer zijn dan de kleuterachtige tweet-omvang, men kan bijval of afkeuring laten horen, men kan groepsgewijs reageren en men kan, zich bewust van een publiek, in een ring gaan staan luchtboksen. Men kan zichzelf zijn, een ander of een hele roedel.

Op Facebook leer je mensen soms echt goed kennen. Je kunt er echte vrienden maken. Mensen kunnen er ook ongenadig door de mand vallen. Niet iedereen beheerst de kunst van het kletsen. Na een paar dagen Facebook heb je de zeurkousen, de giechelaars, de alcoholici, de platte geesten en de hoofden met piepschuim er haarfijn uit geplukt.

Facebook omringt je met warme liefde en kritiek. Op Facebook moet je tegen een stootje kunnen. Facebook biedt een keur aan accessoires en uitbreidingen van je actieradius. Kortom, het gaat er iets volwassener aan toe. Misschien zou je Twitter een autoped kunnen noemen en Facebook een Harley Davidson. Allemaal transportmiddelen binnen de kom van Leuterdorp en Kwaakstad, dat spreekt vanzelf. Toch zijn er nog Nederlanders die niet goed weten te kiezen tussen de beide verrukkingen. Niet echt een strijd tussen pleiners en dijkers, maar de keus heeft iets van een principekwestie.

Bert Brussen is een paar weken geleden overgestapt op Facebook, omdat hij zich op Twitter de schreeuwlelijk voelde worden die hij niet wilde zijn. Alle Facebookers blij. Er zijn ook schrijvers die zich tot ex-Facebooker uitroepen, omdat ze teveel worden tegengesproken. Die teisteren intussen weer hun huisgezin.

Lees meer over:
Facebook
twitter

11 reacties op 'Kampioenen'

Gerard Bakker

Ik vind dit leuk.

spees

Ik moet hier natuurlijk even over twitteren, wat een gekwek zeg ;)

spees

ik merk zojuist dat knipogende smilies zijn verboden op het deftige NRC, helaas!

Jessica

Ben benieuwd naar het pact/plan dat Arthur van Amerongen, Bert Brussen en Gerrit Komrij hebben bekokstoofd.

A. Derks

Toch eens kijken op dat Facebook.

A. Derks

Is mijn reactie nu verdwenen? Het was een grapje, ironie, humor, met de nodige zelfspot. Het stuk spreekt me aan, anders zou ik er niet op reageren. Eerlijk gezegd is het het eerste wat ik lees over Facebook waardoor ik denk: ‘Dat Facebook, dat lijkt me wel wat. Niet alleen geklets en statusupgrading, maar meer.’ ‘Toch eens kijken op dat Facebook’, dus, inderdaad.
(Gossiemijne, NRC, als je ziet welke discussies hier plaatsvinden, en welke reacties jullie doorlaten..).

Ritz Mollema

“As a finishing touch God created the Dutch.”

Nanno Jonkers

Gerrit de Geweldenaar.

Zo weinig mogelijk woorden lijkt me richting Gerrit Komrij het beste.
Niet op reageren Lena !

jogchum

Wilders is kampioen twitteren Op facebook durft hij zich niet tevertonen want dan krijgt hij teveel weer
woord.

Jarno

interessante observatie van iemand die zijn mening spuit via een blog…. en via een collumn in een krant (niet iedereen heeft die luxe!). U bent Nederlander, inderdaad.

Bertie

Kortom, we zijn een groots volkje:-)

Volg nrc.nl op en , lees onze dagelijkse nieuwsbrief