Django Unchained met een vleugje The Sound of Music
Winterweer doet mij naar Zuid-Italië verlangen. Als u vandaag mijn bijdrage in de gedrukte versie van NRC Handelsblad hebt gelezen weet u namelijk dat Zuid-Frankrijk momenteel niet zuidelijk genoeg is. Toen ik twee weken terug in Corbières vertoefde, was het er kouder dan hier nu. Op naar Campania dus waar het momenteel 16 graden is. En mochten de avonden ook daar thans toch wat frisser zijn, dan kunnen we er bovendien botverwarmend rood drinken.
Zoals uit de wijnstreek Taurasi bijvoorbeeld, waar het mooiste rood uit Campania vandaan komt, misschien zelfs wel van heel Zuid-Italië. Neem bijvoorbeeld Quirico 2009, een rosso die zich laat omschrijven als een soort ‘Taurasi Primeur’.
Wijnmaker Sabino oogst zijn aglianico, laat het sap vergisten en brengt daarna een tweedeling aan. De ene helft wordt nog drie jaar weggelegd, het andere deel wordt sneller gebotteld om als Quirico op pad gestuurd te worden. En ik ben blij dat ik dat ik dat pad kruis.
Een wat oudere editie heb ik al eens als volgt omschreven: ‘Een beul van een rode. Met woest, donker fruit, prikkeldraad, houten verdedigingswerken en cacaoconfrontaties. Smaakpapilraspende zuren en een specerijenoffensief.’
Tijdens het drinken adviseerde ik om een leuke film op te zetten: The Hurt Locker leek mij toen wel geschikt. Nu zou ik kiezen voor Django Unchained van Quentin Tarantino.
Een jeugdeditie zoals deze 2009 ( € 16,00; Eck en Maurick) is daarentegen veel zachter, rijper, frambozen-kersiger. Zonnige aarde, rijpe zuren. Niet meteen The Sound of Music maar wel zeer mild en vrolijk stemmend.
