Vulkaanwijn
De nerello mascalese ken ik al als basismateriaal voor Etna Rosso. Ook de nerello cappuccio die ‘m vaak gezelschap houdt, is mij niet vreemd. Maar het achteretiket van deze Tenuta delle Terre Nere rept over nerello mantellato die eerstgenoemde vergezelt in deze 2010. Een nieuwe soort? Of een alias van de cappuccio? Het laatste blijkt het geval. De vermaarde ‘druivenboeken’ van Jancis Robinson geven geen uitsluitsel, maar een Belgische site wel. Cappuccio = Mantellato. En de druif wordt zo ook wel genoemd, aldus onze zuiderburen, ‘wegens de manier waarop hij aan de wijnstokken hangt.’
Maar ja, dat roept dan weer meer vragen op dan antwoorden. Bijvoorbeeld: hoe hang je er dan bij als druif? Het bijpassende plaatje biedt in ieder geval geen duidelijkheid. Daarop zie ik een dikke, volle, gezellige, gezonde tros aan een wijnrank hangen. Niet ondersteboven. Niet dwars. Niet ontpit. En niet met een mantel aan qua mantellato.
Nu is dat laatste ook helemaal niet nodig, want de zon schijnt volop op Sicilië. Sowieso kunnen de temperaturen op de flanken van een vulkaan wel eens oplopen. Enfin, ik laat de synoniemenzoektocht maar verder voor wat het is en verdiep me in het vloeibare traject.
Wijnmaker Marco de Grazia heeft een bijzonder gloedvolle rode rosso geproduceerd. Bij het proeven van eerdere Etna Rosso’s heb ik wel eens genoteerd dat het misschien wat gemakkelijk is in het geval van vulkaanwijnen om associaties met rokerigheid te maken, maar die zijn er wel degelijk.
In dit geval slierten draaiend rondom pruim, bitterzure kersen, zwarte peper, specerijen en vanilestokjes. Volgende vraag dient zich aan: wat zullen we er eens bij eten? Iets van de grill, lijkt mij.