Alpine fris
Alto Adige-Südtirol wordt regelmatig vergeleken met de Elzas. Dat heeft deze streek in het noorden van Italië overigens niet te danken aan zijn voorkomen maar aan de aangeplante druiven. Ook hier zijn pinot bianco ( in de Elzas pinot blanc), pinot grigio (pinot gris), silvaner (in de Elzas met een y) en gewürztraminer (in Elzas zonder met puntjes) de druiven die er toe doen. Probleempje in de Elzas: ongeacht welke druif men kiest, de daarvan gemaakte wijn kan zich als droog, minder droog, halfzoet of zeer zoet ontpoppen.
Een groeiend aantal wijnmakers onderkent die problematiek en probeert de voor de meeste wijndrinkers zo gewenste duidelijkheid te verschaffen door het achteretiket van een droogheid-zoetheidindicator te voorzien, oplopend van 1 tot en met 8. Hoe lager het cijfer, des te droger de wijn.
In tegenstelling tot de Elzas is er in Alto Adige-Südtirol echter geen sprake van een ‘zoet probleem’. Wie wit uit het Italiaanse hoge noorden betrekt, krijgt de garantie van ‘minerale witte wijnen met een alpine frisheid’. Aldus Hugh Johnson in zijn Wijngids 2012. Droog-zoet indicatoren op het achteretiket overbodig.
Zelfs de aromatische gewürztraminer (volgens overleveringen uit deze regio afkomstig en vernoemd naar de stad Tramin) laat zich van zijn droogste kant zien.
Onlangs proefde ik de biologische Loacker 2010 Atagis. Intense, compacte wijn. Lychees op de voorbank, sinaasappelmarmelade achterin, wat kaneel, citruschilletjes en de airco voluit. Bijzonder smakelijk met milde curries, uientaart en Munster kaas.