Zeg geen nee tegen aligoté
De aligoté. Ik heb er een zwak voor. Een wijn van een druif die in Bourgogne en masse is gerooid ten faveure van de onvermijdelijke chardonnay. Veelal een juiste beslissing, waarvan het leek alsof deze louter uit financiële overwegingen werd genomen. Chardonnay doet het op de plek waar de aligoté staat aangeplant immers minstens net zo goed en levert veel meer geld op. Maar er speelden in dit geval wel degelijk ook smaaktechnische redenen een rol.
Niet voor niets diende de meeste ‘aligoté’ decennia slechts als basismateriaal voor kir: het werd pas drinkbaar met een forse scheut crème de cassis. Flink wat zoet om het te veel aan zuur wat acceptabeler te maken. Maar er zijn uitzonderingen.
In het geval van de Aligoté 2011 van Maison B. Perraud (± 14,00 euro) zou mengen karaktermoord zijn geweest. Dit is puur natuur. Nergens is ingegrepen. Nergens is geholpen. Hier is niet gechaptaliseerd. Niet gefilterd. Niet gezwaveld.
En dat levert een witte op vol diepzinnigheid. Associaties met natuurappels van honderd jaar oude appelbomen. Verse walnoten. Heksenkringen van bospaddenstoelen. Voor liefhebbers van het Pure Zuur.
Het moedigt aan om nog maar zo’n lekker fris uitstapje te maken. Wat verder Frankrijk in, naar de Savoie. Bergschoenen aan, dat wel. Ook daar weet een producent van deze tweede keus druif een eerste klas wijn te maken. Want ook in de montagnes reikt het wit van deze druif tot ver boven het maaiveld.
Bijvoorbeeld Aligoté Vieilles Vignes 2010 (± 10,00 euro) van de familie Richel, toepasselijke naam voor bergbewoners overigens. Deze oude stokken trakteren op een jeugdige, verkwikkende, minerale wijn die het in tegenstelling tot de Bourgogne-editie niet louter van zijn zuren moet hebben.
Er is lengte, diepte, en vanzelfsprekend ook hoogte. Kwiek wit fruit. Een vleugje venkel en anijs. En een duizelingwekkend hoge doordrinkfactor.