De lijsttrekkers en hun wijndruivenprofiel
Bij de vorige verkiezingen werd mij gevraagd om tijdens een bijeenkomst in Fifteen waar een aantal prominenten van verschillende politieke partijen was om hun wijnprofielen te maken. Dat leidde destijds bijvoorbeeld bij de vorige lijsttrekker van GroenLinks tot Nieuw-Zeelandse sauvignon blanc.
Femke Halsema: fel, in de aanval, dynamisch. Belangrijkste geur- en smaakassociaties: Granny Smith, gras, kruiden en kiwi. Geen toeval: allemaal groen. Nog een pluspuntje: sauvignon blanc uit Nieuw-Zeeland zit altijd onder een schroefdop. En die draaien altijd naar links open.
Volgens de laatste berichten in de pers is thans veertig procent van de kiezers nog zwevende. Misschien helpt het druivenprofiel van de huidige lijsttrekkers van de belangrijkste partijen deze groep om woensdag de juiste keuze te maken.
Mark Rutte VVD
Flirtte met Wilders wit. En Samsom’s rood. Rosé dus. Bij vlees en vis. En vlees noch vis. Allemansvriend. Rutte Rosé: Lachende aardbei. Jolige kers. Vrolijke bes. Wordt niet al te serieus genomen. Maar is toch razend populair.
Diederik Samsom PvdA
Rood. Natuurlijk. Wil dat de PvdA een brede volkspartij wordt. Vandaar: rode huiswijn. Kale, sobere uitvoering. Liter. Uit de supermarkt. Kan iedereen meegenieten zonder aan koopkracht in te leveren. Is tegenwoordig bovendien in biologische uitvoering te koop. Komt vanwege Samson’s Greenpeace achtergrond mooi uit.
Emile Roemer SP
Met welke wijn zullen we die roemer eens vullen? Primitivo lijkt mij zo. In Italië de troef van het arme zuiden. Past ook uitstekend bij gerechten waarin tomaat een belangrijke rol opeist. Primitivo. De Tokkie in wijnland. Roemer: de bootwerker in de politieke arena. Met –volgens hemzelf- ‘een stevige body.’ No nonsense. Recht door zee. Zonnig karakter maar heeft zo zijn donkere kanten.
Alexander Pechtold D66
Petit verdot. Een tussen tafellaken-en-servet druif. Speelt in zijn eentje niks klaar. Was in Bordeaux jaren hulpdruif. Werd ingezet om wat meer kleur en body aan hoofdrolspeler cabernet sauvignon te geven als deze wat tekort kwam. Interessante druif die prachtige extra dimensies aan een wijn kan geven. Viooltjes, fluweel, een vermoeden van specerijen en –hoe toepasselijk- een dieppaarse kleur, Maar ja, lieve mensen…Hij kan het niet alleen, hij kan het niet alleen.
Geert Wilders PVV
Italiaanse droge wijn. Witte natuurlijk. Niet zozeer omdat de voordelige uitvoeringen vaak naar waterstofperoxide smaken, maar omdat in wijnmakend Italië het motto ‘Eigen Druiven Eerst’ luidt. Voor buitenlandse druiven is daar niet of nauwelijks plek.
Sybrand Haersma Buma CDA
Miswijn. Ligt voor de hand. Ook al omdat het helemaal mis dreigt te gaan met die partij. Heeft het CDA ooit lager gestaan? Maar dan is iets van Down Under misschien ook wel toepasselijk. Loopt Sybrand mooi in de pas met de momenteel wat tanende populariteit van Australische wijn. Sybrand Shiraz. Hoop alcohol. Maar oppervlakkig.
Jolande Sap GroenLinks
Jolande Sap. Wat voor sap? Tsja. Prosecco. Ik kan er niets ander van maken. En nog zo’n goedkope frizzante ook. Met zo’n draadje. Dat volgens Wilders nog los zit ook. Wil bruisen. Maar de prik is er al snel af.
Kees van der Staaij SGP
Alcoholvrije wijn. Dat drinken is ‘als seks hebben met een opblaaspop.’ Bijkomend voordeel: die kan niet zwanger worden. Ook niet als je deze verkracht. Of zou dat wel kunnen als het door Kees van der Staaij gebeurt?
Wie maakt het duivenprofiel voor Marianne Thieme? Of heeft betere suggesties voor de anderen?
Wijnverkoper Grapedistrict heeft speciale aanbiedingen voor de zwevende kiezer.
