Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

De ware aard van paprika’s

door

Al te veel salades zijn het slachtoffer geworden van de gedachte dat rauwe, ongeschilde paprika eetbaar is. Om maar niet te spreken van de talloze gerechten waarbij de kok is bezweken voor de verleidelijke kleuren van paprika’s zonder zich rekenschap te geven van de gevolgen voor het gastronomische genoegen én voor de spijsvertering. De smaak van rauwe paprika is ongenuanceerd, op het bitse af. Het paprikavelletje is moeilijk verteerbaar. Het kan je slecht bekomen en dan wordt de herinnering aan het eten van een paprika nog uren levend gehouden.

Hoe anders ontpopt de paprika zich als hij geschild is en, nog veel beter, als hij geroosterd, gegrild of gepoft is. Dan komt de ware aard van de paprika boven. Zijn smaak wint aan intensiteit, hij smaakt rijker, zachter, zoeter.

Er zijn verschillende manieren om een paprika van zijn vermaledijde velletje te ontdoen, maar roosteren in de oven gaat het gemakkelijkst. Snijd de paprika’s overlangs middendoor en leg ze op het snijvlak in een op 200 graden voorverwarmde oven. Haal ze na ongeveer dertig minuten uit de oven en laat ze in een afgesloten plastic zak een minuut of tien rusten. Daarna zijn de velletjes er gemakkelijk af te trekken of er met een mes af te schrapen.

Het schijnt ook zonder de inzet van een plastic zak te kunnen. Dat heb ik nog nooit geprobeerd, want ik bewandel nu een nog gemakkelijkere weg. Paprika’s zijn geroosterd en ontveld te krijgen bij Italiaanse delicatessenzaken en zelfs bij de supermarkt. Soms zijn ze vers, meestal zijn ze ingelegd op olie of geconserveerd in glazen potten.

Laat vier plakjes bladerdeeg ontdooien in de ijskast.

Verwarm de oven voor op 200 graden. Vet vier vormpjes (soufflépotjes, taart- of muffinvormpjes) licht in met olie. Verbrokkel de geitenkaas. Pluk de blaadjes van de tijm en knip de naaldjes van de rozemarijn fijn.

Leg in elk vormpje een plakje bladerdeeg. Druk het losjes tegen de bodem en de kant aan, zorg dat de deegpunten er pront boven uitsteken. Snijd uit de geroosterde paprika vier plakjes die de bodem van het taartje bedekken. Snijd de gedroogde tomaat en de rest van de paprika in reepjes. Leg eerst een plakje paprika op elke taartbodem. Verdeel over de taartjes de reepjes paprika en gedroogde tomaat, verbrokkelde geitenkaas, de ansjovisfilets en de fijngeknipte kruiden met wat versgemalen zwarte peper. Bekroon elk taartje met een kerstomaat. Bestrijk de uitstekende deegpunten met losgeklopt ei of koffiemelk. Bak de taartjes ongeveer 25 minuten op 200 graden. Laat ze iets afkoelen en los ze uit hun vorm. Serveer de taartjes lauwwarm, dan bekomen ze het best.

Paprikataartjes

Voor vier taartjes:

4 plakjes roomboterbladerdeeg

1 geroosterde rode paprika (zelf geroosterd of uit een pot)

8 à 12 halve gedroogde tomaten op olie

75 g zachte geitenkaas

4 kerstomaten

1 takje rozemarijn en 1 takje tijm (of 1 tl gedroogde Franse of Italiaanse kruiden)

scheutje olie om de vormpjes in te vetten

peper

een beetje losgeklopt ei of koffiemelk

Eventueel voor niet-vegetariërs: 4 ansjovisfilets

11 reacties op 'De ware aard van paprika’s'

Erwin De koster

….zoeter, rijker, zachter daar heb je het. De evolutie van onze smaken is een eenheidsworst geworden. Liefs naar zoet en om je te verleiden wordt er vet en suiker gebruikt en zuren. Werkt verslavend, is gekend bij de voedingsindustrie. Supermarkten verkopen 100-den soorten maaltijden, je vindt met moeite echte smaakverschillen. Trouwens idem dito bij de vruchtensappen. Bitter of bitterheid lijkt niet te mogen.
Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het eerst paprika at. In alle toestanden. Ik lust ze uiteraard ook rauw. In een verse salade en in dunne of flinterdunne schijfjes. Blokjes kan ook. Kan me niet herinneren hiervan ooit maagklachten te hebben overgehouden. Waar krijg je last van? Overdadige maaltijden, alcohol, tabak en voornamelijke alle specialiteiten vanuit de voedingsindustrie waar wij bij benadering niet eens weten wat erin zit.
Maak maar eens een vers paprika slaatje met… gesnipperde uit, basilicum, peterselie, eventueel een weinig tomaat in blokjes. Olijfolie (voor zover je er kunt vinden niet gezuiverd, of meegebracht uit vakantie. Vers citroensap, kruiden beperken tot zout en peper. Een weinig balsamico geeft een specifieke toets. Het oog wil ook wat: dus diverse kleuren gebruiken, nog zo lekker. Enkele van het vel ontdaan is geen zonder, maar a.u.b. leg die niet in een voorverwarmde oven van 200° gedurende een halfuur. Dan heb je gestoofde paprika! Goed voor de goulash.
Tipje: probeer ook eens een blikje ansjovis in je paprika salade, snij die wel in kleinere stukjes. Heerlijk. Tot slot: vergeet nu eens en voor altijd die kaas. Vandaag moet er blijkbaar overal kaas in. Is ongezond. In meerdere salades kun je best werken met fijngesneden stukjes appel. Fris.

Attila

het probleem van de paprika’s die we hier in Nederland krijgen is dat ze sowieso niet te eten zijn. Ik kan het weten als Hongaar die het gewend is om de zongerijpte paprika’s te eten in plaats van de kasgroente die we hier in onze maag gesplitst krijgen

wouter tetrode

Is het u bekend dat er mensen zijn die niet tegen paprika kunnen. Die worden er erg ziek van. Een van mijn vrienden draagt zelfs altijd ‘tegenmedicijnen’ bij zich! Naar voelen onmiddellijk innemen anders gaat hij dood.

Marina Martinez

“Al te veel salades zijn het slachtoffer geworden van de gedachte dat rauwe, ongeschilde paprika eetbaar is.”

Er gaat bijna niets boven in reepjes gesneden paprika met een mooie dipsaus als snack. M.i. is het wel degelijk eetbaar!

harrie

ik ben allergisch voor paprika…

S.F. van Hest

Wellicht is het vloeken in de kerk of doe ik er puristen mee rillen, maar ik schil mijn paprika’s gewoon rauw!

Da’s zo gepiept, met een dunschiller type ‘Lancashire potato peeler‘ of de Franse ‘Économe‘ (Die schillen erg dun en hebben niet zo’n wiebelend dubbelmesje. Die wiebelaars (Type ‘Rex’, terzijde) zijn juist weer fijn bij asperges en schorsenernen bijvoorbeeld.

Die manier van paprika’s ontvellen scheelt me een hoop gedoe, en móchten nou daadwerkelijk “alle vitaminen vlak onder de schil zitten”, nou ja, dan eet ik toch lekker géén vitaminen!?

Piet

Heel goed SF van Hest, uw opmerking is terecht. Dan maar geen vitaminen. Trouwens, we weten allang dat een overschot daarvan gewoon niet wordt opgenomen in het lichaam. We worden al jaren doodgegooid met dat praatje van “net onder de schil”. We krijgen zonder twijfel een overkill aan vitaminen aangeboden.
Dan maar geen vitaminen….
Overigens, het deed me sterk denken aan:

Als ik een doek van Chagall zie,
zie ik terstond een juffrouw met knotjeshaar
die zegt jongens en meisjes dit is dus
wat de schilder als het ware droomt met zijn geestesoog
zoals het uit die viool die speelt opstijgt
en werkelijkheid wordt: de innerlijke
belevingswereld zoals de kunstenaar die ervaart
want dat paard dat vliegt niet echt door de lucht
dat begrijpen jullie wel.

Maar als ik ook iets zeggen mag,
of dat paard echt door de lucht vliegt of niet:
liever helemaal geen kunst dan Marc Chagall.

menno

Joep Habets bedankt, we moeten af van de vloek van de paprika. Die paprikakwekers hebben een PR organisatie waar je U tegen moet zeggen. Geen gerecht meer zonder die fel gele, groene of rode monsters en ja natuurlijk altijd met schil.
Ik heb tegenwoordig als gewoonte om bij elk broodje of lunchgerecht aan te geven dat ik ze niet op mijn bord wil hebben. Yekkhhh, weg er mee of geschild met de dunschiller van SFvanHest of “gepoft” in de oven.

Anton

Nu nog een eind aan de vloek van het bladerdeeg, en ik ben een gelukkig mens.

S.F. van Hest

@anton

U spreekt over een “vloek”, maar allez monsieur, in voorkomende gevallen is goed bladerdeeggebak een tractatie die ik niet zou willen missen. Een verse tompouce, een vol au vent: delicaat en feestelijk troost-eten, vind ik zelf.

Aan de andere kant: dat diepvriesspul is vaak kleffe en/of te luchtige narigheid inderdaad. Nog los van het feit dat er vaak dingen in gemikt worden die je de kat nog niet zou geven. Men weet vaak van kokkerellerigheid niet meer wat er nou nog weer eens ingepakt kan worden. (Bij vegetariërs heerst het fenomeen nog sterker dan elders, maar laatst zag ik tot mijn schrik bij de supermarkt “Kroketbroodjes”, inderdaad een kroket verwerkt als saucijzenbroodje. The Horror!)

De bevroren deeglapjes zijn wel fijn als koude-kompres bij oppervlakkige (zon)verbranding; prettiger dan zakken diepvrieserwten. Daarna gewoon weggooien… ;-)

w vd bos

Paprika’s zijn geroosterd en ontveld te krijgen bij Italiaanse delicatessenzaken en zelfs bij de supermarkt. Soms zijn ze vers, meestal zijn ze ingelegd op olie of geconserveerd in glazen potten.

Maar nooit in olijfolie en nooit zo lekker als zelf roosteren (nog beter dan in de oven maar helaas ook veel meer werk). Met kappertjes, knoflook olijfolie en peterselie ideaal voor op brood met nederlandse jonge kaas. Als je dat gegeten hebt zal je nooit meer over terreur van de paprika beginnen