Cider Champions League
Als ciderliefhebber houd je je hart vast. Van de week werd bekend gemaakt dat Heineken ‘voor waarschijnlijk enkele tientallen miljoenen’ de Belgische ciderontwikkelaar Stassen heeft overgenomen. Een kleine tien jaar geleden verwierf de biermultinational overigens ook al het Engelse HP Bulmers, toen al de grootste ciderproducent ter wereld. En dan kan het niet anders dan dat er plannen zijn om de schuimende appelwijn de wereld te laten veroveren. En dan vooral dat deel dat door dames wordt bewoond.
Naar verluidt draaien vooral zij Heineken’s core business de rug toe. Bier, daar houden de meisjes steeds minder van. En dergelijk gedrag valt bij Heineken nou weer juist niet in de smaak. ‘Hou de dames aan boord’ luidde dan ook het motto op de afdeling product development.
En dat resulteerde onder andere in Jillz, een drankje gemaakt van cider, fruitextracten, water en gerstemout. Tja, ik heb het wel eens gedronken toen er gesampled werd tijdens een concert in de Heineken Music Hall.
Lekker vond ik niet. Wee, saai, vreugdeloos en wat artificieel. Maar nu ben ik ook een man. En bovendien zag ik er niet uit als een van de modellen in de Jillz commercial. Dergelijke six packs heb ik achter mij gelaten sinds mijn ontdekking dat ik bier juist wel lekker vond. Enfin.
Nu mag ook Stassen (het zal toch geen familie van PVV-er Laurence zijn?) gaan bijdragen aan Heineken’s cidermegalomanie. Ik vind het allemaal prima. Wellicht willen sommige dames als deze uitgejillzd zijn eens proeven hoe echte cider smaakt.
Zoals die van Eric Bordelet. Deze voormalige sommelier van het met driesterren gelauwerde restaurant l’Arpège in Parijs trof in de familie-erfenis een aantal stokoude appel- en perenboomgaarden in Bretagne aan. Dat inspireerde hem om zijn kelnershefboom te verruilen voor een appelboor. Thans worden zijn biologische, mild bruisende appel- en perenwijnen in gekende zaken geschonken als laag-alcoholisch aperitief of als begeleider van bepaalde (vooral blauwe) kazen.
Tot op heden leek Bordelet het monopolie te hebben in de tophoreca. Maar sinds kort is er een concurrent. Van Julien Frémont proefde ik de Pomme de Paille Cidre du Fort Manel. Ook al weer zo’n puur natuur product zonder fruitextracten, water en gerstemout. En ook deze is afkomstig van een domein dat al 250 jaar in handen is van de familie. Koeien in de boomgaarden zorgen voor de bemesting. Er wordt met de hand geplukt en gesorteerd. Bovendien experimenteert Frémont graag met verschillende productiemethoden.
Zo wordt deze Pomme de Paille niet zoals te doen gebruikelijk is in geperforeerde doeken geperst maar onder stro, de paille. Dat is mede debet aan een prachtige droge cider, zeer delicaat, met een heel fijne smaak.
En de slechts 5,5 procent alcohol zet aan tot doordrinken. Het is een cider die mijn Vlaamse collega Bruno Vanspauwen in de Standaard ooit de volgende uitspraak heeft ontlokt: ‘Ik keer me stilaan af van zoete wijnen aan het eind van de maaltijd. Ik vind ze meestal te zwaar. Bij de kaas of een (niet te zoet) dessert ben ik overgeschakeld op cider van appel of peer, een prima alternatief.’
Nu maar hopen dat Heineken zijn zinnen niet heeft gezet op de Champions League van de cidermarkt. Voor je het weet gaan Bordelet en Frémont op in de massa.
