Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

Een mierzoete kindertaart

Dit recept hebben jullie te danken aan de redactie van deze krant. Of te wijten, zo je wil.

Er slingerde bij Next een zak spekkies rond. Snoep helpt (even) tegen middagflauwte, maar dit was zo’n enorme hoeveelheid dat het effect meer intimiderend dan watertandend was. Toch een paar genomen natuurlijk, ondertussen mompelend dat je ze misschien zou kunnen verwerken tot taart, koek, pannekoek. De reacties daarop waren erg enthousiast, niet zozeer omdat men er veel van verwachtte geloof ik, maar omdat er behoefte was aan ‘gekke’ recepten.

Gek of niet, ik vond dit recept op de site van een van de kookbloggers die aangesloten is bij Daring Cooks: een groep van enkele duizenden enthousiaste amateurkoks-met-blog die allemaal het recept koken dat voor die maand door een van hen is voorgesteld. Vervolgens bloggen ze over hun ervaringen, wat enorm veel kennis oplevert, bijvoorbeeld over courgette in koekjes die toch knapperig moeten blijven – een bijna onoplosbaar probleem.

Ik moet waarschuwen dat dit recept a) bewerkelijk is en b) een vrij zoet resultaat geeft. Wat c) weer geen enkel probleem is als je het samen met kinderen maakt en opeet.

Meng bloem, suiker, zout, bakpoeder, baking soda (natriumbicarbonaat) en kaneel in een grote kom. Voeg de boter toe, die echt op kamertemperatuur moet zijn, en mix tot een zanderig kruimeldeeg. Meng dan de eieren er doorheen tot een samenhangende bal deeg. Wikkel deeg in folie en leg het in de koelkast, tenminste 1 uur. Verwarm de oven voor op 190 graden en bekleed een bakplaat met bakpapier.

Rol het deeg uit tot ruim 3 millimeter dik, vergeet niet wat bloem op het oppervlak te strooien zodat je de vormen er nog afkrijgt.

Steek er rondjes uit met ongeveer de diameter van de marshmallows, in mijn geval zo’n drie centimeter – ik bleek een eierdop te hebben die een perfect uitsteekwapen was. Leg de rondjes op de bakplaat en bak ze 10 minuten, of tot ze goudbruin zijn. Laat tot kamertemperatuur afkoelen.

Knip de marshmallows in de breedte doormidden, zodat je twee plattige schijven hebt. Leg ze op de koekjes. In het oorspronkelijke recept gaan ze weer even de oven in om ze aan het koekje vast te laten kleven en iets bruin te laten worden. Het bleek beter om de marshmallow heel even met de platte kant bij een gasvlam te houden en op het koekje te plakken. Ze hebben namelijk nogal de neiging bij verwarming zijwaarts van de koekjes te glijden en ze worden bij het afkoelen een beetje gummi-achtig.

Maak vervolgens de glazuur door au bain marie de chocolade en de boter samen te laten smelten. Als het glazuur te dik is, kan je nog wat boter of eventueel wat room toevoegen. Doop de koekjes helemaal in de glazuur met de marshmallow naar beneden, en laat op een vel bakpapier afkoelen en stevig worden.

Spekkietaart

375 g bloem

112 g suiker

½ tl zout

½ tl bakpoeder

½ tl baking soda

½ tl kaneel

170 g boter

3 eieren, geklutst

marshmallows

Voor het glazuur:

300 g pure chocolade

60 g boter of margarine

25 reacties op 'Een mierzoete kindertaart'

Otto Moerbeek

Waarom verschil maken tussen bakpoeder (een mengsel van E450i (dinatriumdifosfaat ) en E500ii (natriumbicarbonaat) volgens de verpakking van Dr Oetker) en baking soda (natriumbicarbonaat)?

Gewoon 1 tl bakpoeder gebruiken, lijkt me.

Debora Cessford

Wij namen vroeger kaakjes met aan een kant chocola, roosterden de marshmellows boven de BBQ en sandwichd(t?)en de kaakjes met de chocolade aan de binnenkant aan elkaar met de halfgesmolten marshmellows ertussen. Zelfde smaaksensatie?

Otto Moerbeek

Mijn post over het (veronderstelde) verschil tussen bakpoeder en baking soda is verdwenen. Waarom?

Sandrine Musso

Dit zijn toch spekkiekoekjes, en geen spekkietaart?!

roberttakoma

@ Joel , lijkt me heerlijk om met mijn kinderen als excuus klaar te maken. Ik heb alleen een klein probleempje ze zijn allergies voor/door eieren.Weet U mischien een vervangmiddel? Dan kan ik ze alsnog tot daring cookies omtoveren. De kinderen bedoelde ik.
@ Debora, waren dat oreos ? Hmmmm.

Otto Moerbeek

Als ik de E-nummers opzoekdie Dr Oetker in zijn bakpoeder doet, dan zie je dat dat grotendeels natriumbicarbonaat is. 1 tl natriumbicarbonaat volstaat in dit recept. Tenzij Joel iets weet wat ik niet weet.

Debora Cessford

Oreos zijn inderdaad lekker Robert, maar dit waren kaakjes waar zeg maar een plakje chocola op vastgeplakt was, dacht van Cote d’Or of Lu.

anne uuldersma

Joel, het klinkt een beetje in de richting van:Taarten van Abel. En als je ziet wat er aan creaties gemaakt worden, dan vallen de marshmallows er ahw bij in het niet.
Debora,die met zo,n plakje erop vastgeplakt, volgens mij van Lu.In melk en puur chocolade verkrijgbaar en nog steeds.
Die waren zeker lekker, omdat het plakje chocolade ook zo lekker dik was.

Chaya

@roberttakoma
kijk eens bij de natuurwinkel voor “NO-EGG” of anders 30 gram appelmoes en 20 gram water mengen voor 1 middelgroot ei. Of 1 eetlepel lijnzaad in een morsel doen en superfijn maken, en dan zoveel water bijdoen als het gewicht voor 1 middelgroot ei.

Niels Schoot

@Otto: Bakpoeder is natriumcarbonaat(=baksoda/zuiveringszout) + (wijnsteen)zuur in een 1:1 verhouding.

Het zuur is nodig om uit natriumcarbonaat koolzuur te ontleden, wat voor rijzing zorgt. Je kunt dit dus niet zomaar weglaten!

Alleen natriumcarbonaat gebruiken kan wel, mits er voldoende zuur in de overige ingredienten aanwezig is.

Otto Moerbeek

@Niels: bedankt, maar als je zoals ik zei baksoda vervangt door bakpoeder zou het goed moeten gaan. Het extra zuur verdwijnt toch in de reactie met het natriumcabonaat neem ik aan.

Otto Moerbeek

Aha, nu zie ik mijn vergissing in bovenstaand stukje. 1 tl bakpoeder volstaat, bedoelde ik te zeggen. Sorry voor de verwaaring….

rob

wat een zinloze en beledigende rubriek is dit geworden!

kokkie

jammer van dit rare guust flaterrecept. joël broekaert leek tot nu toe de enige nrc-kok die kookte in plaats van kokkerelde. hopelijk keert hij snel weer naar het echte werk terug.

S.F. van Hest

Kenners, liefhebbers en andere lekkerbekken hadden al lang in de gaten dat dit nooit een recept van Joël Broekaert kan wezen: die kookt èn schrijft en stukkie beter…

Klopt: bovenstaand gefrut en gebabbel is afkomstig van ene Elsje Jorritsma.

Even een kopje of naam aanpassen is op internet enórm lastig, in tegenstelling tot in een krant, dat weet iedereen.
(Oh, wacht, ehm…)

Daarnaast is die web-stagiar weer eens vergeten het zaterdagrecept te plaatsen, waarschijnlijk omdat dat vorige week niet ook hoefde.
(O? Echt? Wizziknie!)

Gelukkig is vanwege de digitalisering de abonnementsprijs indertijd flink omhoog gegaan, dus ik reken er op dat dat spaarpotje binnenkort wordt aangsproken om iemand in te huren die géén beginnersfouten meer maakt.

Tot die tijd zal men mij er over horen mopperen.

Daarom, bij wijze van douceurtje, de recepten van Marjoleine de Vos uit de krant (surrie, de Lux) van gistaeren:

Misomenu: misosoep en zeebaars met misoboter en lenteui

Misosoep
De basis van elke misosoep is dashi, een lichte bouillon van kombu (zeewier) en katsuobushi (het flinterdunne schaafsel van een gedroogde bonito, een tonijnachtige). De ingrediënten zijn, net als kant-en-klare dashi, te koop bij Aziatische winkels en te bestellen via o.a. japanskoken.nl. Voor een vegetarische bouillon: knip het zeewier in stukjes en laat ze 20 minuten wellen in koud water. Breng het water langzaam tegen de kook aan en haal vlak voordat het kookt van het vuur.

Voor 4 personen:
een stuk kombu van zo’n 12×12 cm
15 gram bonitovlokken
200 gram stevige (firm) zijdetofu, in kleine dobbelsteentjes
4 – 8 reepjes gedroogde wakame (zeewier)
en/of 2 lenteuitjes, in ringetjes
2 iets opgehoopte eetlepels (rode) akamiso

Maak eerst de bouillon. Doe de kombu in een pan en schenk er 1 liter koud water op. Laat heel langzaam tegen de kook aan komen (dat mag gerust een half uur duren). Voeg de bonitovlokken toe, zet het vuur hoog en breng tot een borrelende kook. Haal de pan direct van het vuur. Laat 30 seconden staan en zeef de bouillon dan door een schone (kaas- of thee-) doek. Breng voor de misosoep de bouillon opnieuw tegen de kook aan. Verdeel de tofu en wakame of lenteuitjes over 4 kommen. Doe de miso in een ander kommetje, schenk er iets van de bouillon bij en roer los. Voeg de losgeroerde miso bij de rest van de bouillon en laat nu beslist niet meer koken. Schenk de misosoep in de kommen en serveer direct.

Zeebaars met misoboter en lenteui

1 x het recept voor misoboter (zie hiernaast)
een grote zeebaars van 1,2 tot 1,5 kilo, schoongemaakt maar met kop en staart
een flink stuk gemberwortel, in dunne schijfjes
2 bosjes lentui, in dunne reepjes

Verwarm de oven voor op 180 graden. Verdeel de misoboter in twee porties. Spoel de vis af onder koud stromend water en dep droog. Bestrooi zowel van binnen als van buiten lichtjes met zout. Maak met een scherp mes 3 of 4 schuine, ondiepe inkepingen in de flank van de vis. Vul de buik met een portie misoboter en de gemberschijfjes. Spreid enkele vellen aluminiumfolie overlappend uit op het werkvlak. Gebruik een deel van de tweede portie misoboter om het folie mee in te smeren en de rest om de huid van de vis mee in te wrijven. Verdeel de lenteui over het folie en leg hierop de vis. Vouw het pakket dicht, leg het op een bakplaat en schuif in de oven. De zeebaars heeft zo’n 20 à 30 minuten nodig. Begin na 20 minuten al te checken; liever even terug in de oven dan overgare vis.

menno

Beste S.F. van Hest, mopperen zal bij tot wat het Handelsblad is verworden niet helpen, zelf ingrijpen waar dat kan is dus heel verstandig. Evenwel in dit geval zijn de Miso recepten (en het stuk) van de hand van Holger Niehaus en de kookvraag van de week werd behandeld door Janneke Vreugdenhil.
Marjoleine is “op” vakantie zoals ze dat bij de krant noemen.
Ik heb al eens gevraagd waarom je in je eigen post niet iets kan verbeteren. Lijkt me niet lastig (zie bijvoorbeeld Flickr), maar bij het Handelsblad kan dat blijkbaar niet, althans je krijgt geen antwoord.

anne uuldersma

In de lux stond aan gegeven dat Marjoleine met vakantie is.
Over men.Joep Habets niets.Waarschijnlijk ook met vakantie dan.

Ann Jansen

Bedankt, S.F. van Hest, voor de uitleg waarom de dagelijkse recepten opeens niet meer in de digitale versie van de NRC staan. Ik miste mijn dagelijks kook/leesgenot. Ik zou denken dat de auteurs van de kookrubriek juist gedurende hun vakantie wel interessante recepten te delen hebben, niet?
Ik lees de kookrubriek altijd met veel plezier en hoop dat de auteurs spoedig weer iets van zich laten horen.
Ann – USA

S.F. van Hest

Menno: u hebt gelijk, I stand corrected! Dank voor het rechzetten; ik zag het over het hoofd.
(But who the varken is dan Holger Niehaus, waar komt die nu weer vandaan, en wat motten we ermee? )

Okee, De Vos is met vakantie.
(Net als Broekaert: gaat dat ook 4, 5 of nog meer weken duren? Van tevoren NIKS van bekend: Ik wilde dat ík bij een krant werkte! Schijt aan de wereld en toch bijdehand doen, nooit gezeur, altijd je geld… Of ben ik nu té cynisch?)

Ik heb geen krant om voor de gek gehouden te worden: ik koop een produkt. En daar betaal ik (meer dan) goed voor.

Echter intussen betaal ik voor overdrukken van niksigheid uit een hipheidskrantje, zowel als –in omgekeerde richting– voor de dragende inhoud van een krant die ik niet lees. (Ok: ‘symbiose’: niet mijn economische model, maar er moeten zakken worden gevuld, dat begrijp ik. Maar we praten over een krant: ik was eerst een lezer, maar ben inmiddels slechts een klant, een geldgeit, en binnenkort misschien daarnaast wel een ‘asset’, zoals ook bij o.a. Facebook; dat NRC ‘mijn gegevens deelt met relevante partijenom mij beter van dienst te kunnen zijn.’)

Welnu: ga eerst het produkt (de dienst –I know–, de experience –did you know?–) eens op orde en in overeenstemming met de verkoopprijs maken.

Massclusivity, Available Luxury, Preselectism, Pofile Driven Dontent, Interactive Journalism: geef er een naam aan, maar zolang er –dagelijks!– enorme bokken worden geschoten (sinds de nieuwe hoofd-en webredacteur: gevolgtrekkingen voor eigen risico) en er eerder een neergang dan een een groei valt te bespeuren, is deze krant –surrie, het merk NRC aan de kannibalen overgeleverd, ten dode opgeschreven en over 4 à 5 jaar geschiedenis. Niet door ‘de digitalisering’, maar gewoon door wanbeleid van hebberige managers.

(En door desinteresse van de medewerkers: zie slechts ‘Thuiskok’.)

Steekproef: wie heeft er wel eens antwoord gekregen van de klantenservice? Of op een inhoudelijk mailtje? Pursies!

(En dan heb ik het niet eens over het rendement dat de aandeelhouders plotseling opeisen: geef ze eens ongelijk! Als ik –windjammervoorbeeld– geld steek in zeilen en ik zie dat de reder met een gat in de romp gaat varen dan wil ik ook zo snel mogelijk mijn inleg terug!)

Anywho, geniet er van zolang het nog kan: er gaan landen failliet (motte al die Grieke nou emigrere dan?), dus verwacht niet dat dit krantje het eeuwige leven heeft.

(Zeker niet als je kijkt hoe ze het doen; in vergelijking met anderen. Iets wat ze waarschijnlijk zelf nooit hebben gedaan. Waarom zit de opmaak nog niet in Tallin bijvoorbeeld? Nee: het Rokin, binnenkort. En dan nooit weer. “Ja, nee, want dat hou je toch.”)

*grumpy old man modus off*

Maar serieus: ik betaal me blauw voor broddelwerk, overbodige experimenten en de weerslag daarvan, en dat zit me dwars: ik ben gewend me blauw te betalen aan resultaten van experts.

Nu lijkt het soms of mijn krant een Chinese imitatie of een Turkse replica is: een neppe versie van een oorspronkelijk kwaliteitsproduct: de naam, het logo klopt, maar het is eigenlijk troep.

Wijnadvies: Hop-saké

S.F. van Hest

*edit* @Menno (& Anne)

Janee, Holger Niehaus is de fotograaf.
(Al steeds, van dien fraaie stillevens! Hij kwam al eens eerder ter sprake. De sympathieke Willem van Zoetendaal is zijn galerist, en afdrukken heb je al vanaf 175 euro. Ik zeg doen! ;-)

Maar inderdaad, ik had de Ankeiler niet gelezen, en daarin stond dat Janneke Vreugdenhil de honneurs waarnam voor Marjoleine de Vos.

Zijn we helemaal bij!

Of wacht; ik weet wat, nog beter: ik plak gewoon ook dát stuk.
Komtie!

Er zijn smaken die bijna niemand bij de eerste keer proeven lekker vindt. Koffie bijvoorbeeld. Koriander. Bier. Drop. Zeewier. Het zijn smaken waar je aan moet wennen om ze te kunnen waarderen. In de Engelse taal bestaat er een mooie term voor: acquired taste, misschien te vertalen als ‘verworven smaak’.
Miso is ook zo’n acquired taste. De smaak van deze pasta is zo complex, zo niet lijkend op andere smaken dat wie er zonder enige voorkennis een hap van neemt, het waarschijnlijk onmiddellijk weer uitspuugt. Niet dat miso bedoeld is om grote happen van te nemen, of om dik op een boterham te smeren of zoiets. Zo’n soort pasta is het niet. Miso is een condiment, een smaakgever aan andere gerechten. Eentje die, mits met wijsheid toegepast, kan bijdragen aan ongekend culinair genot.
Maar straks gaan we watertanden. Laat ik nu eerst uitleggen wat miso precies is. Miso is een op natuurlijke wijze gefermenteerd mengsel van sojabonen, zout en vaak ook granen. Het fermentatieproces zorgt voor een unieke, intens hartige smaak, een smaak waarvoor het Japanse woord umami – ook wel de vijfde smaak genoemd; bestaande naast zout, zoet, bitter en zuur – is uitgevonden.

Hoewel in meer delen van Azië zulke gefermenteerde producten worden gemaakt, is miso het bekendst in de Japanse keuken. Zonder ooit Japan te hebben bezocht, heb ik me laten vertellen dat elke streek, waarschijnlijk zelfs elk dorp, zijn eigen miso kent en dat de miso’s van elkaar kunnen verschillen als een Limburgse rommedoe van een Friese nagelkaas.

Die vergelijking, van miso met kaas, is niet eens zo vergezocht. Beide ontstaan door de natuurlijke rijping van een eiwitrijke grondstof, een proces waarbij op moleculair niveau verbindingen plaatsvinden die nieuwe, unieke smaken creëren. Bij beide hangt het eindresultaat af van factoren als terroir, vakmanschap en niet te vergeten van de tijd dat het product krijgt om te rijpen.

Zoals de rest van de wereld denkt te weten hoe Hollandse kaas smaakt na het proeven van een stukje vacuüm verpakte industriële Goudse kaas, maakte ik mijzelf ooit wijs iets over miso te weten na drie verschillende verpakkingen uit de toko geprobeerd te hebben. Maar hoe meer je leert, hoe meer je beseft weinig te weten. Miso is een wereld op zichzelf, met een eigen taal die ik als westerling niet spreek.

Dit is wat ik wel weet: De kleur en smaak van miso wordt bepaald door drie dingen: de hoeveelheid en soort graan die aan de basis – sojabonen – is toegevoegd; de hoeveelheid fermentatiestarter die is gebruikt; en de rijpingsgraad. Er bestaat miso gemaakt van alleen sojabonen, miso op basis van soja en gerst, miso van soja en rijst en miso van soja en tarwe. Sommige miso’s zijn glad van structuur, andere grover; dat hangt ervan af of er hele dan wel gemalen graankorrels in zijn verwerkt.

De starter heet koji en speelt behalve bij miso ook een rol in de productie van sake en sojasaus. Het is het resultaat van gewelde en vervolgens gestoomde granen of sojabonen en de schimmel aspergillus oryzae, en het zet de fermentatie in gang. Pure sojamiso wordt gemaakt met soja-koji, en pure rijstmiso met rijst-koji, enzovoort. Hoe meer koji is toegevoegd, hoe zoeter de smaak.
En dan is er nog de rijping, die net als bij kaas een belangrijk stempel drukt op het eindproduct. Hoe langzamer miso rijpt, hoe voller de smaak wordt. Meer exclusieve miso’s rijpen soms wel twee jaar. Daartegenover staat dat sommige supermarktmiso’s het met twee weken moeten doen. Door de miso licht te verwarmen, of door toevoeging van bijvoorbeeld alcohol wordt het fermentatieproces enorm opgejaagd. (Komt u dat bekend voor? Iets soortgelijks gebeurt ook in Nederland met fabriekskazen, zoals Old Amsterdam.)

Aspirant-misogebruiker
Hoewel de Japanse traditie wil dat miso’s worden ingedeeld naar basisingrediënten – soja, gerst, rijst, tarwe – is voor de aspirant-misogebruiker een indeling op kleur wel zo praktisch. Makkelijk om te onthouden is dat hoe donkerder de miso is, hoe zouter en voller de smaak. De generieke benaming voor donkere miso’s is akamiso of rode miso, waarbij het kleurenpalet loopt van roestbruin tot diep chocoladebruin. Lichtere miso’s heten shiromiso of witte miso en zijn milder en zoeter van smaak. Wit is hier overigens een tikje misleidend; de kleur kan variëren van lichtbeige tot karameltoffee. Awasemiso ofwel gemengde miso is precies wat de naam zegt: een mengsel van shiromiso en akamiso.

Mijn eigen favoriete miso is een pindakaaskleurige shiromiso van sojabonen en rijst. De smaak is mild en hij is niet overdreven zout, wat hem meteen ook geschikt maakt voor toepassing in zoete gerechten. Als ik een pittigere smaak wil, gebruik ik een gladde, mahoniekleurige akamiso. Beide zijn van het merk Maruman en te koop bij Aziatische winkels en via internet. Ook veel natuurvoedingswinkels verkopen miso. Wie nog dieper in de materie wil duiken, raadplege The Book of Miso van William Shurtleff en Akiko Aoyagi, gratis te downloaden van internet. De ruimte die hier resteert, benut ik liever om uit te leggen hoe je miso kunt toepassen in de keuken om er onwaarschijnlijk verrukkelijke dingen mee maken. (Het watertandgedeelte van dit stuk.)

Om te beginnen kunnen we niet om de meest klassieke bereiding heen: misosoep. Geserveerd in een kommetje van zwart of rood lakwerk vormt deze geurige, troebele bouillon, waarin vaak blokjes tofu, stukjes zeewier, en/of ringetjes prei drijven, zowel een ontbijt als de klassieke afsluiting van een Japanse maaltijd. Daarnaast wordt miso in Japan gebruikt voor het maken van pickles.

Maar misschien nog wel interessanter dan in Japanse gerechten, is miso in een meer westerse constellatie. Denk aan een misomarinade voor gegrilde plakken aubergine, voor zalm of makreel van de barbecue, of een misovinaigrette voor een salade. David Chang, chef en eigenaar van het razend populaire Momofuko in New York, dankt een aardig deel van zijn succes aan de misoboter die hij serveert bij gekookte groene asperges met een gepocheerd ei. Miso en boter, meer is het niet, maar wel briljant.

Zelf gebruik ik miso ook graag in gebak en andere zoetigheid. Als vaag hartige ondertoon in appelmuffins bijvoorbeeld. Drie afgestreken eetlepels gladde witte miso op een beslag voor twaalf muffins geeft precies dat heerlijke je-ne-sais-quoi. En in chocoladetruffels. Wie van chocola met een vleugje zeezout houdt, zou de truffels op de pagina hiernaast eens kunnen proberen. Afijn, zo zou ik nog even door kunnen gaan, maar het wordt tijd om te gaan koken. Op het menu: misosoep en zeebaars met misoboter. Ik waarschuw nog een keer: het is even wennen. Maar wie durft, wordt getrakteerd op geheel nieuwe culinaire horizonten.

Maak het verhaal zelf klaar, en google de plaatjes!

Sophie

@ Anne Uuldersma en S.F. van Hest
Om het geheel compleet te maken hierbij een link naar de website van men. Joep Habets, die waarschijnlijk niet met vakantie is, ook al ontbreekt tot op heden zijn vrijdagbijdrage aan deze rubriek.
http://ermagwelweerwataf.blogspot.nl/

anne uuldersma

Sophie, aardig. En nog een lekker receptje ook.
Men.v Hest,mi geeft u de krant op deze manier wel heel veel eer.
Komisch, uw wijnadvies: Hop-saké…leuke woordspeling vondst.
Maar,best met u/jullie eens, het is een slordigheidsfoutje van de NRC, die tegelijkertijd van de reageerders verwacht en vraagt, ‘netjes’ te reageren.
Voor de rest maak ik mij er maar niet druk over,zonde van mijn tijd en het is nog mooi weer ook.

menno

@S.F.van Hest, mooi dat dat allemaal maar mag, een heel artikel uit de duurbetaalde digitale krant zo maar in de gratis openbare webkrant.
Ik mopper als sinds een maand of 6 na de komst van de nieuwe hoofdredacteur op alle “verbeteringen” in de huidige kabouterkrant. Formaat, verhouding beeld/tekst, niveau enz. Maar m’n mopperposts worden vaak meteen weggecensureerd, vooral als ik de euvele moed heb aanmerkingen te hebben op de werkwijze van Vandermeersch zelf. En……nog erger als ik probeer te posten op zijn blog. De hoofdredacteur wil vooral een BN-er worden (ik bedoel BB-er) en vertoonde zich in de korte tijd dat hij hier is vaker op TV dan alle voorgaande hoofdredacteuren bij elkaar.
Wat heeft dit met een Mierzoete Kindertaart te maken? Niets.

janneke Vreugdenhil

Wat een misverstanden hier, mensen. Begrijpelijk hoor, maar ik kan er helaas niets aan veranderen. Het stuk over miso + de kookvraag over marsala waren afgelopen zaterdag inderdaad van mijn hand. Van Hest is al zo vriendelijk geweest het stuk hier online te zetten. Voor wie wil is het nog eens inclusief recepten + foto’s te vinden op mijn website http://www.etenenzo.nl

menno

Mooi dat Janneke ingrijpt. Inmiddels heeft ook de hoofdredactie van de krant haar recepten alsnog in de Thuiskok rubriek geplaatst. Enfin laten we maar zeggen dat Handelsblad ook last heeft van oranje-koorts.