Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

Glas Porno

In een artikel in Harper’s Wine & Spirit Trade Review lees ik ‘dat de consument het te druk heeft om over wijn na te denken.’ Dat is de conclusie van Paul MacKenzie, hoofd van The Source, een bedrijf dat onderzoek doet naar consumentengedrag. De aankoop neemt nauwelijks enkele seconden in beslag, de drinker in spe pakt in grote lijnen wat er voor handen is. Helemaal als er sprake is van een korting.

‘De wijnindustrie verkoopt geen wijn maar aanbiedingen. Mensen kijken niet meer naar welke fles ze kopen maar of er een van-voor stickertje op zit. Uitgebreide studie van de wijnflessen in het wijnschap is er niet bij. Als de koper daar überhaupt al belandt’, weet MacKenzie.

En thuis gaat het er al niet veel serieuzer aan toe. Vaak wordt er ‘on the go’ gedronken. Met het glas in de hand wordt er in de keuken tijdens het multi-tasken gedronken. ‘Zonder respect te hebben voor het product. De tijd nemen om echt te proeven en te genieten is er niet meer bij.’

Voorts constateert MacKenzie nog meer excessen. De gekochte wijn wordt geen tijd gegund om te ademen, niet op de juiste temperatuur geschonken en wordt niet zelden gemengd met een heel andere soort. ‘Veel van bij wijn behorende rituelen worden veronachtzaamd en bestaan straks niet meer,’ waarschuwt The Source in zijn verslaggeving.

Nu ziet het onderzoeksbureau wel licht aan het eind van de glasbak. Per slot van rekening moet research altijd tot een aanbeveling leiden. ‘Wijnproducenten en wijnverkopende partijen moeten het de wijndrinker makkelijker maken. Informatie op fles en etiket transparanter maken, relevanter en gebruikersvriendelijker. En daarbij vooral minder focussen op het product zelf en meer op waar de desbetreffende wijn voor bedoeld is.’

MacKenzie adviseert om nu eens op te houden met die eeuwige plaatjes van wijnranken, wijngaarden en wijndomeinen. En van mannen die ingewikkeld aan glazen aan het snuffelen zijn.‘Bottle and glass pornography’ noemt hij het en ‘niet relevant’.

Volgens het onderzoek dient de communicatie op etiket veel aspiratiever te zijn. ‘Laat toch zien waar de wijn voor bedoeld is. Dat ie lekker is tijdens het koken. Bij een feestje. Of van mijn part dat ie perfect is voor een avondje bij de buis.’

Na het tv-diner nu dus de tv-wijn. Ik zie het al helemaal voor me. Maar dan wel lekker met een glas in de hand naar Sideways gaan kijken.. Of wat later op de avond misschien toch liever naar wat harde ‘Bottle and glass pornography’?

Geplaatst in:
Gastronomie
Glas
Keuken
Lees meer over:
Porno
sommeliers
Wijn

2 reacties op 'Glas Porno'

Hannes Minkema

Dit verhaal gaat over de kern van het wijndrinken, en tegelijk is het een lulverhaal van heb ik jou daar. Het gaat hier niet over de wijn, niet over wijnpromotie, niet over wijndrinken, het gaat over de wijndrinker. Wijn is een ‘gesunkenes Kulturgut’, Nederlandse wijndrinkers kopen en drinken wijn omdat we geld in onze portemonnee hebben en wijndrinken modieus is.

Sorry, snob. Zo is het.

Mensen drinken wijn omdat het een soort van lekker is en omdat iedereen het doet. De kwaliteit kan niet of nauwelijks bommen. een beetje zuur, een beetje fris, dan is het al gauw goed. En als Nicolaas Klei (of Dingetje Hamersma) er zijn zegen aan gegeven heeft, dan is het al helemáál goed, ongeacht de smaak. Fris. Zuur. Zuur. Fris. En een ‘licht bittertje’ voor wie de universiteit bezocht en daaraan een ‘status aparte’ meent te kunnen ontlenen.

Sorry, academische snob. Zo is het.

MacKenzie heeft groot gelijk. U en ik kiezen geen fles op kwaliteit, maar op externe aspecten. Aanbieding. Etiket. Prijsstickertje. En aanbieding. MacKenzie doet niets dna ons een spiegel voorhouden.

En dan het drinken. Laten we voor het gemak zeggen: ‘het genieten’. Dat beperkt zich tot opentrekken en opslobberen. Hoezo ‘truffel’? Hoezo ‘mineraal’? Hoezo ‘citrus’ of ‘vanilletonen’? Gewoon wegtikken, dat glas. Zo zijn wij.

Ik was vier dagen geleden in een Romeinse trattoria nabij de ‘Bocca della Veritá’ (de mond van de waarheid), waar ik belandde door plotselinge regenval. Alles (aankleding, bediening) was zo goedkoop als het bedrijfsbudget toeliet, maar twee dingen waren dik in orde: de kwaliteit van de wijn en van de ingrediënten. Wij Nederlanders lachen ritueel om die domme Italianen en hun goedkope zooi, maar hunnie Italianen hebben véél meer reden om die domme Nederlanders uit te lachen met hun goedkope smaak en hun vette penzen. Die van u en mij dus. Eén Italiaanse tomaat heeft meer smaak dan tien Nederlanse waterbommen.

Goed, de producent moet het dus de Nederlandse sloerie-wijndrinker ‘gemakkelijker maken’. De Fransman, Spanjaard, Italiaan moet het dus de Purmerendse snob met drie euro negenennegentig in zijn portemonnee ‘gemakkelijker maken’ om… Ja, om wat eigenlijk? Eigenlijk om meer satisfactie te hebben bij het uitgeven van drie euro negenennegentig. Net zoveel zuur, fris en citrus, maar meer tevredenheid.

Er zullen nog heel wat Hamersma’s en Kleis nodig zijn om de Purmerender dat fijne Italiaanse gevoel te geven.

Hannes Minkema

Dit verhaal gaat over de kern van het wijndrinken, en tegelijk is het een lulverhaal van heb ik jou daar. Het gaat hier niet over de wijn, niet over wijnpromotie, niet over wijndrinken, het gaat over de wijndrinker. Wijn is een ‘gesunkenes Kulturgut’, Nederlandse wijndrinkers kopen en drinken wijn omdat we geld in onze portemonnee hebben en wijndrinken modieus is.

Sorry, snob. Zo is het.

Mensen drinken wijn omdat het een soort van lekker is en omdat iedereen het doet. De kwaliteit kan niet of nauwelijks bommen. een beetje zuur, een beetje fris, dan is het al gauw goed. En als Nicolaas Klei (of Dingetje Hamersma) er zijn zegen aan gegeven heeft, dan is het al helemáál goed, ongeacht de smaak. Fris. Zuur. Zuur. Fris. En een ‘licht bittertje’ voor wie de universiteit bezocht en daaraan een ‘status aparte’ meent te kunnen ontlenen.

Sorry, academische snob. Zo is het.

MacKenzie heeft groot gelijk. U en ik kiezen geen fles op kwaliteit, maar op externe aspecten. Aanbieding. Etiket. Prijsstickertje. En aanbieding. MacKenzie doet niets dna ons een spiegel voorhouden.

En dan het drinken. Laten we voor het gemak zeggen: ‘het genieten’. Dat beperkt zich tot opentrekken en opslobberen. Hoezo ‘truffel’? Hoezo ‘mineraal’? Hoezo ‘citrus’ of ‘vanilletonen’? Gewoon wegtikken, dat glas. Zo zijn wij.

Ik was vier dagen geleden in een Romeinse trattoria nabij de ‘Bocca della Veritá’ (de mond van de waarheid), waar ik belandde door plotselinge regenval. Alles (aankleding, bediening) was zo goedkoop als het bedrijfsbudget toeliet, maar twee dingen waren dik in orde: de kwaliteit van de wijn en van de ingrediënten. Wij Nederlanders lachen ritueel om die domme Italianen en hun goedkope zooi, maar hunnie Italianen hebben véél meer reden om die domme Nederlanders uit te lachen met hun goedkope smaak en hun vette penzen. Die van u en mij dus. Eén Italiaanse tomaat heeft meer smaak dan tien Nederlanse waterbommen.

Goed, de producent moet het dus de Nederlandse sloerie-wijndrinker ‘gemakkelijker maken’. De Fransman, Spanjaard, Italiaan moet het dus de Purmerendse snob met drie euro negenennegentig in zijn portemonnee ‘gemakkelijker maken’ om… Ja, om wat eigenlijk? Eigenlijk om meer satisfactie te hebben bij het uitgeven van drie euro negenennegentig. Net zoveel zuur, fris en citrus, maar meer tevredenheid.

Er zullen nog heel wat Hamersma’s en Kleis nodig zijn om de Purmerender dat fijne Italiaanse gevoel te geven.