Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

Sesam- en rozepeperkoekjes

door

Aan koekjes bakken is niet veel ingewikkelds, maar toch komt altijd alles onder de bloem te zitten. Dat hoort er nu eenmaal bij. Deeg plakt en er is dus extra bloem nodig om te voorkomen dat het aan het aanrecht blijft zitten.

Wie geen vijzel heeft, die hier gebruikt wordt om de roze peperkorrels te pletten, kan de korrels kneuzen door ze in een dubbelgeslagen theedoek te leggen en daar met de deegroller overheen te gaan. Het heeft wel zin om een vijzel te kopen, die heb je zó vaak nodig en hij werkt zoveel beter voor het pletten van kruiden en specerijen dan een staafmixer of die uitvinding van Jamie Oliver met een keramieken bal die je door een kunststoffen containertje schudt. Het resultaat daarvan is alleen maar dat er een dikke laag geplette roze korrels om die bal heen gaan zitten. Enfin. Sommige mensen vinden dat handig, die moeten dat ding zeker gebruiken.

In de ingrediëntenopgave staat 1 à 1,5 eetlepel roze peperkorrels – bij 1 eetlepel is de smaak subtieler, bij anderhalf opwindender. Aan de maker wat hij of zij prefereert.

Sesam- en rozepeperkoekjes

225 g bloem

125 g boter

100 g witte of gele basterdsuiker

1 à 1,5 el roze peperkorrels

3 el sesamzaad

1 tl bakpoeder

snufje zout

Rooster het sesamzaad in een droge koekenpan tot het lichtbruin is en geurt. Doe de peperkorrels in een (stenen) vijzel en stamp ze fijn.

Meng de suiker met de bloem en de boter in de keukenmachine (of doe het met de hand of met deeghaken van een mixer). Voeg het sesamzaad en de geplette peperkorrels toe en het snufje zout.

Zeef het bakpoeder erboven (het blijft anders gemakkelijk in klontjes in het deeg zitten) en meng alles goed.

Leg het deeg op een stuk aluminiumfolie en vorm er een soort rol van, leg die een half uurtje in de koelkast om op te stijven.

Verwarm de oven voor op 180 graden.

Bekleed twee bakplaten met bakpapier dat licht met olie is ingewreven.

Bestuif het aanrecht met bloem, neem een deegroller en rol het deeg uit tot een dunne lap waaruit u met behulp van een borrelglaasje koekjes steekt. Of snijd dunne plakjes van de rol deeg. Leg de koekjes op de bakplaten met voldoende afstand tussen de koekjes, ze smelten een beetje waardoor ze meer ruimte nemen. Misschien hebt u nog een derde keer bakken nodig, dat ligt een beetje aan de grootte van de bakplaat.

Bak ze tien minuten in de oven en laat ze geheel afkoelen – ze worden pas hard tijdens het afkoelen. In een goed afgesloten trommel blijven ze dagenlang goed.

17 reacties op 'Sesam- en rozepeperkoekjes'

Lilian Margadant

Is het nou een zoet of een hartig koekje? En hoe kan je er helemaal een hartig koekje van maken?

Sandra Z.

Deze verhouding: 100 gr bloem, 50 gr boter, 1 theel zout, 1 eetl hartige smaakmaker(s). Kneed alles dooreen, voeg evt. een scheutje koud water toe. Vervolg: zie oorspronkelijke recept. Dit recept (hartige smaakmaker was in dat geval tijm) komt uit Home Made Winter van Yvette van Boven. Was erg lekker.

Sandra Z.

Maar waarschijnlijk zijn deze koekjes juist spannend omdat ze tegelijkertijd zoet én hartig zijn. De moeite van het proberen waard dus!

S.F. van Hest

Lilian Margadant

Met 100 gram suiker op 225 gram bloem zijn het zoete koekjes.

Vorige week nog gaf Roos ouwehand een recept voor hartige koekjes, waar ook kaas doorheen ging, met een bloem/boter verhouding 1:1.

Het recept van Sandra Z., met wat minder boter, werkt ook, maar ietsje meer vet vetter is wèl lekkerder.

De banketbakker hanteert voor zoute koekjes de regel dat het zout 5 tot 6% van het bloemgewicht bedraagt.
Dat betekent dat er in Sandra’s geval best twee theelepels zout (1tl = 3 gram zout) door het deeg mogen.
Ook heel lekker is in plaats daarvan bouillonpoeder te gebruiken. (Met name als je dan ook nog flink van die kant-en-klaar gebakken uitjes door het deeg kneedt.)

Noten, gehakte olijven, gedroogde paprika’s en tomaten, uitgebakken en verkruimeld spek, kruiden, zaden, pijnboompitten, specerijen, kaas natuurlijk: de mogelijkheden voor hartige koekjes zijn schier onuitputtelijk.

Zeker in combinatie met een glaasje wijn gaat er weinig boven zelfgebakken, en je legt er ook veel eer mee in! ;-)

(Komt het er nou niet van, dan heeft Carlier in Kralingen altijd standaard een enorm assortiment zoute koekjes op voorraad, die zó lekker zijn dat zelfs de Kunnegin ze prefereert, en die ook sinds jaar en dag naar Nederlandse Ambassade-feestjes over de hele wereld worden verstuurd.)

Sandra Z.

S.F., dat is weer een behoorlijk inspirerende comment. In mijn herinnering had jij ook nog iets belangwekkends te melden over het ondersteboven laten afkoelen van ingemaakt spul. Klopt dat? En zo ja, is het inderdaad noodzakelijk de boel op z’n kop te laten afkoelen?

anne uuldersma

Sandra,ja, onderste boven laten afkoelen.Dan zuigt de deksel zich nml vast.Hoorde dit van een mevrouw uit het dorp, die altijd weckte en overging op potten met schroefdeksels.Wel potten met deksels gebruiken die echt goed dichtdraaien.
Mijn ervaring, het werkt heel goed en handig.

Sandra Z.

Ik meen me juist te herinneren dat dat hele omdraaien grote flauwekul is. Iedereen doet het (ik ook), maar of het zinvol is?

anne uuldersma

Tja,geen idee of het wel of niet zinvol is. Destijds klonk het mij als redelijk in de oren.t,Beviel en doe het dus nog af en toe zo.

S.F. van Hest

Sandra et al,

Ik heb naar mijn nooit iets belangwekkends beweerd over het omdraaien van potten inmaak, maar dat wil ik best doen hoor, gezien de behoefte daaraan en de verwarring erover! ;-)

Is het noodzakelijk? Neen.
Is het flauwekul? Neen.
Is het zinvol: Ja, althans zèker bij weckpotten; in andere gevallen kan het ook geen kwaad maar is het ook niet per se noodzakelijk.

Hoe zit het namelijk? De met een klem en rubberring afgesloten weckpot wordt gevuld met hete massa (of gevuld en verhit) waarboven een klein beetje –ook hete– lucht in de pot blijft.

Wanneer de pot afkoelt krimpt de inhoud iets, maar met name de lucht, waardoor er in de pot een vacuüm ontstaat.

Dit vacuüm kan zó groot zijn dat er via de rubber ring buitenlucht wordt aangezogen, waardoor de inhoud van de pot bederft.

Bij het ondersteboven zetten komt de lucht tussen vulling en bodem te staan, i.p.v. tussen vulling en deksel, en bovendien zorgt de ‘kolom’ inmaak die zo op de sluiting staat voor een luchtdichte afsluiting van pot en deksel. Lucht kán er zo gewoonweg niet bij komen, waardoor men geen kans op bederf heeft.

Bij ‘normale’ potten heeft het metalen deksel vaak een speciaal deukje, dat hol gaat staan als de pot goed afgesloten is, maar dat bij een niet goed gesloten –of gewoon geopende– pot een klikgeluid maakt als je er op drukt.

Aangezien metaal niet in de magnetron gesteriliseerd kan worden trek ik altijd eerst een stuk plasticfilm over de opening alvorens de dop op te draaien. Die sluit de pot van zichzelf al luchtdicht af, en heeft zo’n grote rek dat vervolgens dat deukje in de deksel ook gewoon naar binnen popt. Trek je dan ooit een pot uit de voorraad die niet meer goed mocht wezen dan geeft de deksel een klik als je er op duwt. Dat betekent: wèg ermee!

Dus het ondersteboven zetten van moderne jam(bonen/appelmoes/spaghettisaus)potten is niet echt meer nodig, maar kan zeker geen kwaad, en het is bij gebruik van weckpotten zelfs aan te bevelen. Zelfs bewaren daarvan doet men best ondersteboven, vandaar ook dat weckpotten een opstaand randje aan de deksel hebben.

(Datzelfde natuurkundige principe werkt trouwens ook perfect met blikken verf, vooral als ze aangebroken zijn. Ondersteboven bewaard droogt de verf nooit in; rechtop bewaard heel vaak wèl, zeker dure lak en beits.)

karin

De keren dat ik jam oid maakte, keerde ik de potjes met schroefdeksel altijd om. En ja… je hoorde op een bepaald moment dan altijd een plop of klik. Weet niet meer zeker of dat op het ondersteboven moment was of wanneer ik ze weer omkeerde. Maar het gebeurde wel altijd! Bij het openmaken van zo’n potje volgt automatisch een kix voor nix: ook weer een plop! Ik ken iemand die dergelijke potjes in een ovenschaal met een laagje water in de oven steriliseerde. Maar vraag me niet hoe lang en bij welke temperaturen…

S.F. van Hest

@karin

Traditioneel in een grote pan –of de oven– steriliseren (met een schepje soda erbij) kan, en is prima voor grotere inmaakklussen. Maar ‘t is wel veel werk en gedoe.

Zelf maak ik vrijwel nooit grote hoeveelheden, en dan is steriliseren in de magnetron een handig trucje.
(Twee minuten vol vermogen is zelfs genoeg om een vies, stinkend keukendoekje of -sponsje weer volledig steriel te krijgen, heeft onderzoek aangetoond.)

Sandra Z.

Ach, ik steriliseer nooit wat: de potten en schroefdeksels gaan in de vaatwasser en na drogen draai ik de deksels direct op de potten. Wat ik inmaak, krijgt trouwens niet eens de tijd om te bederven. Tenslotte kook ik niet voor de eeuwigheid.

anne uuldersma

Bij mij gaan de potten eveneens Leve de Vaatwasser in.
Trouwens met soda steriliseren,dan moeten de potten daarna heel goed nagespoeld worden met heet water,anders slaan ze uit als matglas. Zeker een klus en niet echt aardig voor je handen.

S.F. van Hest

anne,

Inderdaad een hele klus, die ik daarom ook liefst uit de weg ga.

Wat handen betreft: die dunne ‘doktershandschoentjes’ die je tegenwoordig overal voordelig in dozen van 100 kunt kopen bevallen mij erg goed, bij allerhande –oeps, no pun intended– klusjes, zowel in de keuken als daarbuiten.

Eventjes aanwennen, daarna wil en doe je niet anders meer!

anne uuldersma

menvHest, idd prettige handschoenen.Heel wat beter dan de zweterige rubber handschoenen.

willemsen

Voor de broodnodige variatie heb ik een paar theelepeltjes koekkruiden en iets speculaaskruiden toegevoegd. I.p.v. bakpoeder heb ik bicarbonaat (zuiveringszout) genomen. Vanwege de smaak ben ik geen fan van bakpoeder, en iets minder peper, (maar dat is persoonlijk) Deze ingrediënten samen met de bloem een paar keer door de zeef passeren.

Lilian Margadant

Ik heb de koekjes gebakken voor de Jubilee garden party en heb ze het Franse antwoord op de Engelse ginger biscuits genoemd, Zowel de Franse als de Engelse gasten vonden ze heerlijk. Ga binnenkort de hartige versie proberen voor mijn supper club