Pinard nostalgie
Ach, hoe is ’t ooit begonnen? Dat eerste glas wijn…Met een vader die alleen bier dronk. En een moeder die niet verder kwam dan Coebergh ijs en een incidenteel advocaatje met slagroom. Daar kon je je als zeventienjarige natuurlijk niet mee vertonen op studentenfeestjes. We schrijven 1973. Mijn eerste wijnervaring op de tienerkamer van een meisje waar ik hopeloos op verliefd was, werd ingevuld door Pinard, Albert Heijn wijn in een literpak.
Als ik toen had geweten wat het betekende, had ik het waarschijnlijk niet zo schielijk tot mij genomen. Pinard was het jargon voor ‘bocht’, het was de wijn die de Franse soldaten tijdens de eerste wereldoorlog in de loopgraven kregen als vervanging van water dat helemaal niet te drinken was. Zelfs kanonnenvoer kent een bijpassende wijn, zo blijkt.
Pinard vond ik interessant. Al was het maar om anders te zijn dan mijn vader en moeder. Al deed ik er ook wat kledingkeuze destijds al alles aan om zich van hen te onderscheiden: met een legerparka uit de dump van Loe Lap, een vestje van een oude Perzische tapijt en als fashionaccessoire een ‘pukkel’ met het ‘ban de bom teken’ erop.
Na twee jaar manmoedig Pinard drinken, legde ik de hand op een wat duurdere fles. De studiebeurs zal wel net gestort zijn geweest. Bij wat toen nog Simon de Wit was, kocht ik, voor naar ik meen wel vijf gulden (Pinard kostte minder dan twee), Château du Bousquet. Dat het hier qua reputatie een piepklein ‘châteautje’ betrof uit Côtes de Bourg was mij onbekend. En het nieuws dat 1973 een vrij dun jaar was, had mij evenmin bereikt. ‘Dit was een godendrank’, luidde mijn conclusie. Er ging een wereld voor mij open.
Helemaal nadat ik had ontdekt dat ene Hubrecht Duijker zelfs een heel boek over rood, wit en rosé had vol gepend, De Complete Wijnliefhebber. Ik verslond de hoofdstukken en liet ze begeleiden door alle besproken wijnen. Wijn werd –naast het meisje waarop ik hopeloos verliefd was; thans mijn vrouw- mijn grote liefde. Eerst bij wijze van hobby. Later liep dat zo uit de hand dat ik er mijn werk van kon maken. Ja, ik weet het, een cliché. Maar toch.
Nu ik in Spanje ben voor een proeverij struin ik ook het wijnaanbod in de supermarkten af. In de Eroski (een formule waar ik toch altijd associaties met seksspeeltjes heb) word ik in het schap met rood, wit en rosé getrakteerd op pure Pinard nostalgie. Daar is een muur opgebouwd van Eroski Basic, de huiswijn tinto, blanco en rosado van deze keten, gegoten in moderne, fraai vormgegeven overigens, literpakken.
Ik ga terug in de tijd. Heel erg ver terug in de tijd. Vooral als ik zie wat er voor prijskaartje op zit: € 0,58. Behalve tot nostalgische gevoelens leidt het ook tot enigszins verlaat gemopper: Wat heb ik destijds veel te veel betaald voor mijn Pinard.
