Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

De smaak van de kangoeroe

door


Het eten van exotische dieren spreekt tot de verbeelding, maar vaak valt de smaak tegen. Zo lijkt bijvoorbeeld de smaak van slang en krokodil verdacht veel op die van kip. De kangoeroe valt mee, de beste delen kunnen wedijveren met runderbiefstuk.
In Australië -waar anders?- is kangoeroevlees een courant artikel. Na jarenlang vooral te zijn verwerkt tot honden- en kattenvoer heeft Skippy het tot een volwaardig product voor menselijke consumptie geschopt en wordt het rappe buideldier voor haar vlees gefokt. Veronica Zahra, executive chef van Orlando Wines in de Barossa Valley in Australië, vertelt.

Geplaatst in:
Australië
Gastronomie
Vlees
Lees meer over:
Jacob's Creek
kangoeroe
kangoeroevlees
Veronica Zahra

3 reacties op 'De smaak van de kangoeroe'

Rob Beentjes

Ha ‘fokken’ heb je zeker nooit beelden gezien van de jacht op skippys. Dat gaat er niet bepaald zachtzinnig aan toe.
Maar er zijn er ook zoveel. Nee fokken daar geloof ik echt niet in :P

Ronald Hoeben

Er zijn in Australië kangoeroe ‘farms’ net als er in Nederland bijvoorbeeld vleeskonijnen gehouden worden. En in China hondenfarms…

S.F. van Hest

@ Ronald Hoeben

‘Farms’ om dieren te fokken waarvan in het wild een overschot bestaat?
Wie heeft u dàt wijsgemaakt, ofwel, heeft u daar enige bron voor?

Wellicht dat het door Australiërs gebruikte eufemisme farming voor wat wij ‘afschot’ of ‘beheersjacht’ noemen u zand in de ogen heeft gestrooid?

Het vlees komt van wilde populaties in de Nationale Parken, en wordt juist gepromoot om zijn ‘groene’ karakter en het feit dat er geen dieren voor worden gefokt en gehouden of dat ze ‘bijgevoerd’ moeten worden.
Het fokken van kangoeroes wordt door de Australische overheid zelfs tegengegaan en ontmoedigd met hoge premies en quota.

Er bestaan in Australië daarom tegenwoordig zelfs ‘kangatarians’: mensen die, naast plantaardige voeding, slechts kangoeroevlees eten, hoewel nog steeds maar 4% tot 5% van het kangoeroevlees in Australië blijft en de rest naar met name Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannië wordt geëxporteerd.
(De consumptie is pas sinds 1989 legaal, hoewel ‘de gemiddelde Australiër’ er feitelijk niet naar taalt…)

Deze gegevens zijn o.a. te vinden op de website van de Kangaroo Industry Association of Australia, KIAA, hun ‘produktschap kangoeroevlees’: beslist geen opinie- of Wikipedia-pagina dus!

Over ‘kangoeroefarms’ heb ik –op allerhande websites en artikelen tot in de New York Times aan toe– alleen kunnen vinden dat ze niet bestaan, om voornoemde redenen.

Mocht u ze wel kennen dan is dat nieuws, en leerde ik er graag meer over, maar volgens ook mijn informatie heeft Rob Beentjes het bij het rechte eind.
(‘t Is ook logisch, als je er bij stil staat…)