Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

Quinoa-pilaf en quinoa-salade

door

Naast alle toe te juichen eigenschappen, heeft quinoa ook een wat mindere kant: het kan bedekt zijn met een wat bittere en giftige stof, saponine. Spoel de quinoa daarom altijd goed af in een zeef voor het koken. Soms is dat voor het verpakken al gedaan, maar ja, beter het zekere voor het onzekere nemen.

voor 4 personen

1 grote ui

olijfolie

500 g quinoa

1 pond tomaten

1 el tomatenpuree

2 tl suiker

1 tl gemalen piment

2 aubergines

peterselie

Hak de ui. Leg de tomaten 1 minuut in kokend water, schil ze, en snijd ze in stukken. Spoel de quinoa af onder de kraan en laat goed uitlekken. Snijd de aubergines in stukken van ongeveer gelijke grootte. Verwarm de oven voor op 200 graden. Leg de aubergines in een ovenschaal, bestrijk ze met olie, bestrooi met peper en zout en zet ongeveer 25 minuten in de oven, tot de aubergines goudbruin zijn en zacht.

Neem een hapjespan en verwarm daar wat olie in. Bak de ui lichtbruin en voeg de quinoa toe. Roer goed. Voeg de tomaten, de tomatenpuree, de suiker en piment toe, bestrooi met zout en peper en giet een halve liter water bij het geheel. Roer en laat met een deksel op de pan ongeveer 15 minuten zachtjes koken. Haal het deksel van de pan als het geheel nog te nat is, voeg wat extra water toe als het droog lijkt te worden. Laat de pan nog tien minuten staan met het deksel op de pan. Hak de peterselie fijn. Roer de aubergine door de quinoa en bestrooi het gerecht met peterselie.

250 g quinoa

6 el extra vergine olijfolie

sap en rasp van ½ citroen

20 kerstomaatjes

12 zwarte olijven

3 el kappertjes

6 artisjokharten (uit blik)

1 blikje albacoretonijn (met MSC keurmerk)

10 ansjovisfilets

Spoel de quinoa af en kook het in een halve liter water gaar. Vermeng de nog warme quinoa met de olijfolie, het citroensap, de citroenrasp en peper en zout. Laat wat afkoelen. Hak alle andere ingrediënten in stukken en stukjes van de gewenste grootte en meng alles door elkaar. Eet op kamertemperatuur.

24 reacties op 'Quinoa-pilaf en quinoa-salade'

Hans van der Laan

Moet je tomatenpuree niet eerst even aanbakken om het bittere te verwijderen?

Ed Rook

Volgens mij is farro de graansoort spelt, Marjoleine.

dirk

beste ed: hoe kom je nu weer aan dat farro, waar staat dat?het gaat over een inca gewas, we zitten dus in zuid amerika, pakweg paar duizend km boven vuurland, was maar mee gegaan met die vriendin, dan had je die quinoa ook ter plekke kunnen zien groeien!

dirk

beste marjoleine: ik kijk elke week weer uit naar de fraaie illustratie bij je culinaire essays, die van de kweeperen van oktober heb ik zelfs uitgeknipt, maar ze zijn wel vaak artistieker, poetischer dan instructief verantwoord, is dat met opzet? nieuwe lifestyle trend van de nrc? deze week was het weer raak, maar wat waren die drie afgebeelde graantjes nu, welke van de beschreven soorten en in welke staat van verwerking? en dat sterk uitvergrote deel van een groen blad,van welke soort? of is educatie en instructie ook al eigenlijk passe ten gunste van die artisticiteit?

S.F. van Hest

Wat grappig en mal, dat op zaterdagen het begeleidende verhaaltje voorafgaand aan een recept niet in deze rubriek wordt geplaatst: dat blijft dan exclusief voorbehouden aan de abonnees.

Wie dan in dit geval niet weet of heeft gelezen wat het hoofdbestanddeel quinoa is –zoals ik: dom geboren en nog geen tijd voor de Lux-bijlage gehad– leest in het summiere bovenstaande een uiterst mysterieus recept.

Is het een soort zeeëgel? Een Mexicaanse cactus misschien? Zo’n mangrovevis-met-handjes soms? Een Tibetaanse noot, pruim, kweepeer dan wellicht? Of gedroogde zeehond?

Wat zou het wezen?
Het genoemde bestanddeel ‘saponine’ wijst op plantaardig, weet ik toevallig van de (oorspronkelijk) van kastanjes gemaakte Badedas.
Maar ik heb toch maar even de bijlage gepakt om het verhaal te lezen. En nu weet ik álles: bedankt!

Oh ja! Voor de niet-abonnees: Quinoa is het zaad van de aan spinazie vewante ganzevoet, dat in de Andes bij wijze van graan wordt gebruikt.

Terzijde, @Marjoleine de Vos: Wat een prachtig antwoord gaf u op de lezersvraag “Weet u een gezonde variant van de cupcake en heeft u een alternatief voor het glazuur daarop?”
“Neen!”
Met redenen omkleed en met argumenten ondersteund. Heerlijk!

“Qu’ils mangent de la pain” Niet dan? *evil grin*

Ed Rook

@dirk:

Dat van die farro is iets tussen Marjoleine en Ed!!

P. Piket

Beste SF,
huh? lapsus du clavier? DU pain, mon vieux.
Klassiekert van De Gooijer popt meteen weer op
(du pain du vin …)
“De lapin” kan fonetisch, maar is toch nét wat anders.

dirk

@ marjoleine, juhu! ed en ik wachten met smart op een korte graanexplicatie van je, met name dan wat betreft je verhaal en foto in de nrc lux bijlage!

marjoleine de vos

@S.F.van Hest – Dank voor het compliment. En ja, het is inderdaad heel raar dat mijn stukken niet op de site staan, waardoor de recepten hier geheel en al uit de lucht komen vallen. Ik zal het nog eens met de internetredactie opnemen.
@Ed Rook – Ik dacht ook dat farro spelt was. Maar ‘t is niet zo. Emmer. Zeggen de meeste deskundigen. Al zijn er ook deskundigen die zeggen: farro is spelt. Enfin, emmer, spelt, farro – de verschillen zijn niet groot.
@Dirk – die foto’s (die erg mooi zijn vind ik) zijn niet educatief of instructief bedoeld. Inderdaad meer als een artistieke eh impressie,of interpretatie van het onderwerp. Soms zijn ze grappig, soms esthetisch, soms hele duidelijk en soms raadselachtig. Dat laten wij geheel over aan de fotograaf.Ik kan hem, desgewenst, wel vragen welke graansoorten wij hier zien, maar of hij het zelf weet valt ook ngo te betwijfelen. Tja, meestal kan ik duidelijker zijn, maar nu merk ik dat ik alles in het vage moet laten.

marjoleine de vos

@Hans van der Laan Ik heb eerlijk gezegd nog nooit last gehad van bittere tomatenpuree. Als-ie maar even gekookt heeft, dan verandert de smaak sowieso, die wordt wat voller en zoeter. Maar even koken of even aanbakken zal hetzelfde effect hebben.

dirk

@ hans: ook namens ed en es ef, wij zijn wel jaloers op U vanwege dat antwoord van marjoleine, ze verwaardigt zich niet op onze vragen ook te antwoorden,helaas, misschien moeten wij ook een portretje toevoegen, je weet nooit waar het aan ligt tegenwoordig!

Ed Rook

@dirk:

Wacht helemaal niet op een graanexplicatie: alles wat Marjoleine schrijft is duidelijk, althans voor mij.

marjoleine de vos

Hè hoe kan dat nu, ik had iedereen geantwoord, maar alleen het antwoord aan Hans van der Laan is doorgekomen. Opnieuw dan maar:
@Ed Rook Over de kwestie of farro spelt of emmer is wordt onder deskundigen gediscussieerd. Ik heb me aarn Harold McGee gehouden die ‘emmer’zegt. Ik denk dat je, als je in Italië om farro vraagt zowel spelt als emmer in handen gedrukt zou kunnen krijgen. En hier dus ook, als er ‘farro’op een pak staat.
@Dirk De foto’s zijn geheel het wrek van de fotograaf die, zoals te zien, soms hele duidelijk is, zoms speels, soms vooral esthetisch, zoals deze keer. Welke graansoorten hij heeft gebruikt weet ik niet, ik kan het hem vragen, maar of hij het zelf weet? De foto’s zijn inderdaad niet instructief bedoeld maar als een zelfstandig en toch bijpassend element op de pagina.
@S.F.van Hest Dank voor het compliment. En het is mij ook een raadsel waarom die stukken van mij niet op de site komen. Ik geloof dat het automatische overhevelingssysteem dat niet aan kan, omdat het stuk in de krant op een andere pagina staat dan het recept. Ik zal het nog eens met de internetredactie opnemen. Abonnees hebben nu een voorsprong, en dat is ook eigenlijk wel weer mooi.

S.F. van Hest

@ dirk

Gelieve voor uzelf te spreken en mij erbuiten te houden, alstublieft dankuwel?

Los nog van die omgangsvormen herken ik namelijk wèl wat er op de (inderdaad fraaie) foto van Holger Niehaus staat afgebeeld.
Ook kan en mag uit het feit dat ik M. de Vos een persoonlijke mededeling doe niet worden afgeleid dat ik daarom ook een (persoonlijke) reactie terug verwacht.

(En zó dit laatste al het geval zou zijn, dan nog heb ik daar uw assistentie niet bij nodig.
Dit zou ik eigenlijk toch helemaal niet uit hoeven duiden aan een volwassen man? In een kookrubriek! Nuja…)

Voor uw informatie, –al ben ik Marjoleine niet, surrie–, op de foto staan afgebeeld van boven naar beneden en van links naar rechts respectievelijk:
1) Een blad(steel) van ganzevoet, Chenopodium.
2) Een gierstekorrel, sem. (semen/semilla; ‘het zaad van’) Panicum miliaceum.
3) Een quinoa-korrel, sem. Chenopodium.
4) Een farro-korrel, sem. Triticum dicoccum.

Waarmee de foto derhalve een rechtstreekse illustratie is van het in de tekst beschrevene, een (‘diendende’) thematische/conceptuele aanpak die ‘thuiskofotograaf’ Niehaus eigenlijk steeds hanteert in deze rubriek.
Een bijschrift is overbodig, want de foto laat zien wat er in de tekst genoemd wordt.

Dus ja… nee!

dirk

@ ed: ik lees in je opmerking van 1 april over farro: maar is farro eigenlijk niet spelt, marjoleine? ik wacht vrees ik tevergeefs op uitleg over korrels en blad op de foto! het is in ieder geval geen farro. en geen gort of emmer.

dirk

@ es ef: dat is grappig, dit kruiste elkaar dus, U hebt wel veel moeite genomen om mij van dienste te zijn,maar net als bij een kaasplankje waar de 3 soorten door mij uitgekozen kaas op liggen, hoop ik van de ober dan nog te horen wat wat is. chenopodium is een geslacht met 100en soorten, dus dat is niet zo specifiek! maar toch alvast bedankt voor al die moeite voor mij gedaan! ik ben nu eenmaal ouderwets in mijn hang naar uitleg! maar marjoleine staat dichter bij het dichterlijke, vrees ook ik.

Ed Rook

Waarschijnlijk bewaart men in Italië de farro in een emmer.

dirk

@ marjoleine: bedankt, ik was dus wat voorbarig, maar dat ligt dus ook aan aan die blogmaster,ik ga het plaatje bewaren en tzt aan ter zake kundige mensen voorleggen, want es ef van hest vertrouw ik niet zo erg.lijkt me geen botanisch deskundige! maar wel een gepassioneerd mens!

Ed Rook

Het is niet belangrijk maar dit krijg ik door uit redelijk betrouwbare bron (o.a. via hashtaglieve ed):
emmer – un secchio;
een emmer water – un secchio d’acqua;

Van mijn Italiaanse ex: een emmer met koud water (dat gunt ze me kennelijk) – una doccia fredda;

Van een Italiaanse kennis in NY: emmertje – secchiello.

Ik ga weer werken.

dirk

@ ed: als je uitgewerkt bent, vraag haar eens wat een koude douche in het italiaans is?

Ed Rook

@dirk: van mijn kant is er geen kontakt meer.

C. Totems

@ Dirk : Ed Rook is nog niet uitgewerkt : hij is een secchione – harde werker

dirk

@ C.T.: de klacht van een ex van Ed?? in ieder geval, beter secchione dan vitellone (zelf ben ik daarin blijven steken, helaas!)

M. van Strijp

Ik was een beetje verbaasd over het feit dat Marjoleine de Vos (die ik altijd met veel instemming lees) in haar stuk quinoa, couscous en bulgur qua smaak met elkaar vergelijkt en daarbij de laatste twee volgens mij onrecht doet. Alledrie zijn het producten die je ergens bij eet en die redelijk zacht en niet uitgesproken van smaak zijn. Ze verschillen volgens mij vooral in ‘mondgevoel’: daarvan hangt het ook af waarmee je het combineert. Bovendien wordt bulgur vaak eerst ongekookt in wat olie (eventueel met een uitje) gebakken, daarna met water/bouillon gekookt en vervolgens nog een tijdje met wat boter op een heel laag pitje gezet – dan is het helemaal niet droog. Couscous wordt echt een bijzonder luchtig en speciaal iets als je het, zoals traditioneel hoort, minstens 3 keer stoomt boven een geurige bouillon, waarbij je het tussendoor telkens los maakt en vervolgens aan het eind met boter mengt. Beide erg lekker, en juist afwisseling doet eten!