Een typisch Nederlands gerecht
Zoals een overwinning veel vaders heeft – en een nederlaag wees is – zo claimen veel volkeren Grote Uitvindingen. Kijk maar naar het Chinese of Italiaanse kompas, de Nederlandse, nee Duitse, of toch Chinese boekdrukkunst, of de Britse, o nee, Russische hovercraft. De atoombom zou een Duitse vinding zijn vanwege Albert Einstein, Joods vanwege Einstein en Amerikaans, want: Einstein.
Volgens dezelfde chauvinistische lijn van denken menen diverse nationaliteiten zelfs dat Jezus Christus er eentje van hen is. De Ieren baseren hun claim op de overlevering dat Hij, op de rand van sterven, nog iets te drinken vroeg en Italianen doen hetzelfde omdat Jezus zijn moeder een heilige vond. De Mexicanen zeggen op hun beurt dat Hij een van hen was omdat zijn voornaam Jesus was.
Ook de culinaire wereld kent chauvinisme. Ook van bier brouwen, pizza, het elektrische broodrooster en pasta eisen nogal wat nationaliteiten de intellectuele eigendom op. Vooral pasta is een slagveld van claims en counterclaims, bevochten door Chinezen en Italianen.
China stelt dat een van zijn dynastieën het eerst was met het malen, in lange of platte vormen persen en drogen van koolhydraatrijke plantenzaden. Pasta dus. Dat dit om rijst ging, maakt niet uit.
Het curieuze verhaal – zelfs in Italië opgetekend – dat de ontdekkingsreiziger Marco Polo het idee van pasta ergens in de dertiende eeuw uit China zou hebben meegenomen, vergult menig Chinees.
Dat Marco Polo-verhaal is trouwens snel te weerleggen. De Oude Grieken en Romeinen hadden al een soort pasta. Er is zelfs sprake van een Romeinse pasta-achtige substantie: lagana. Dat zal dus wel de lasagna zijn geworden, hoor je soms, maar dat klinkt niet logisch – woorden verlíézen meestal juist de ‘s’ in de loop der tijd. Maar je kunt net zo goed beweren dat Marco Polo het Italiaanse pastaoctrooi aan de Chinezen heeft verkwanseld.
Wie eerst was, is een triviale kwestie. Het is natuurlijk goed denkbaar dat pasta-achtige substanties overal ter wereld onafhankelijk van elkaar zijn bedacht – want hoe ingewikkeld is dat eigenlijk? Niet-Italianen en non-Chinezen zal het intussen worst zijn, wat onder andere blijkt uit de benaming van dit Filippijnse gerecht: ‘spicy vermicelli’ – gewoon rijstnoedels.
Snijd de speklap in reepjes en bak die. Zet apart en gooi de bakolie weg. Snijd ui, twee bosuitjes, de knoflook in stukjes en de paddenstoelen in kwartjes. Doe die nu in de pan, voeg daar de vissaus en de rijstwijn aan toe en laat garen.
Maak intussen de ‘vermicelli’. Wanneer het mengsel gaar is, kan het vlees erbij plus de garnalen. Laat nog even een minuutje doorpruttelen en verdeel dan over de noedels, met het vers gesneden bosuitje.
Rijstnoedels
400 g varkenslap
1 eetlepel vissaus
1 eetlepel rijstwijn
1 eetlepel sojasaus
200 gram ongepelde (gare) steurgarnalen
1 ui
3 bosuitjes
2 knoflooktenen
100 g shiitake
pak ‘vermicelli’ – rijstnoedels
olie, peper, zout
