Maarten van Rossem is Cabernet Franc
Ooit waren voor de presentatie van een nieuw kookboek van Jamie Oliver belangrijke politici uitgenodigd om in zijn Amsterdamse restaurant Fifteen te koken met een aantal jongelingen dat een kans kreeg om in te stromen in het arbeidsproces. Daarin zagen de volksvertegenwoordigers op hun beurt weer een buitenkans om de partijboodschap uit te dragen: het was verkiezingstijd. Ik was gevraagd om een en ander een beetje aan elkaar te praten. Voor de gelegenheid had ik destijds voor ieder politicus een wijnprofiel geschreven. Je bent immers wijnschrijver of niet.
Zo meende ik dat Femke Halsema een Nieuw Zeelandse sauvignon blanc moest zijn: fel, soms bijna agressief en dynamisch. Jammer dat deze wijnen in een fles met schroefdop zitten, want die draaien alleen naar rechts open. Voor Alexander Pechtold had ik de cinsault in gedachten. Omdat deze druif nooit in zijn eentje tot grote daden komt. En voor Rita Verdonk wit uit Italië. Omdat Italiaanse wijnmakers fanatieke voorstanders zijn van het credo ‘Eigen Druiven Eerst’. Aan buitenlandse rassen hebben zij een broertje dood.
Ik moest er laatst weer aan denken toen ik bij de eindejaarsconference zat die Maarten van Rossem in het Amsterdamse DeLamar theater hield. Wat voor druif zou hij zijn? En van de week wist ik ’t: Van Rossem is een cabernet franc. Dat is bepaald geen allemansvriend die gezellig keuvelend op schoot springt. In goeden doen is rood van de cabernet franc een intelligente, maar minzaam-mopperige wijn. Vol schaduwfruit, donkere partijen en grim-bittertjes. Geurt aards-dierlijk-manlijk, maar beslist niet onprettig (Van Rossem lijkt mij geen vent om wufte geurtjes op te spuiten). Een kapstok met vochtige wax coats na een oerbos-wandeling. Voorts onverstoorbaar, ongebolsterd, overdacht-ongeschoren.
‘Red for the acquired taste’, las ik er ooit over. Van dit ‘rood voor gevorderden’ proefde ik er gisteren twee die ik net zo goed vond als de conference van Van Rossem zelf. Zo is daar de Bécarre 2010 Touraine-Amboise van Domaine La Grange Tiphaine (€ 13,90; Bolomey) waarvan de importeur zelf al waarschuwt: ‘Wijn voor de liefhebber.’
Van een volstrekt andere orde is de Zuid-Afrikaanse Rainbow’s End 2009 uit Banghoek, Stellenbosch (€ 16,95; Grapedistrict): Van Rossem in een safarihemd, voor een gebutste, oude Landrover in een savanne, donkere koffie uit een mok zonder oor, diepdonkere Afrikaanse chocola en een zweem van wilde beestengeur. En dat extra beetje zon flatteert ‘m trouwens. Jammer dat Van Rossem zelf tegenwoordig alleen nog maar zoete witte wijn drinkt, want dat is toch behoorlijk Patricia Paay.
