Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

Urenlang pruttelende pastasaus

No Reservations al gezien, op de nieuwe kookzender 24Kitchen? Elke werkdag om 22.00 uur neemt Anthony ‘rock-’n-roll’ Bourdain zijn kijkers mee op culinaire wereldreis. Van Uruguay tot Oekraïne en van Vietnam tot Venetië, de beroemde Amerikaanse chef komt overal, spreekt iedereen, ziet, ruikt en proeft alles en geeft eigenzinnig commentaar.

In een aflevering van vorige week reisde Bourdain naar Napels. Hij at pizza bij de beste pizzabakker van de stad, dook zee-egels op voor de kust bij Amalfi, crashte een Napolitaanse bruiloft en belandde tot slot aan de zondagse lunchtafel van de moeder van zijn chauffeur, waar hij een pasta al ragù kreeg voorgezet die, afgaande op het gekreun van de presentator, grensde aan het goddelijke.

Kijk, dat is het gevaarlijke van dit soort programma’s. Zo’n close-up van een pruttelende pan ragù, dat is in feite pure porno, en je moet wel een enorme stoïcijn zijn om daar niet opgewonden van te raken. Niet alleen lig je dus voor je ’t weet avond aan avond op de bank te eetkijken, je wilt alles wat je ziet ook stante pede proeven.

Omdat No Reservations geen keurige website heeft waarop alle recepten uit de serie te vinden zijn – wel zijn veel afleveringen, waaronder deze in Napels, terug te vinden op YouTube – zat er niks anders op dan zelf iets te verzinnen. Ragù alla Napoletana alla Janneke. Geen idee wat Anthony ervan zou vinden, maar het gerecht leverde aan mijn keukentafel in elk geval gelukzalige geluiden op.

Meng de peterselie, bieslook, parmezaan, pijnboompitten, rozijnen en de helft van de knoflook. Spreid het kalfsvlees uit over het werkvlak en bestrooi aan twee kanten met zout en peper. Leg op elk lapje vlees een bergje van het kruidenmengsel en rol het vlees op. Bind de vleesrolletjes op met een stukje keukentouw. Schenk een royale plens olie in een pan met dikke bodem en fruit hierin zachtjes de ui en de rest van de knoflook. Leg de kalfsvleesrolletjes, de varkenskrabbetjes en saucijzen in de pan. Schenk er de tomatenpassata bij en twee kopjes water. Voeg een flinke snuf zout toe en breng alles aan de kook. Draai het vuur laag en laat de ragù onafgedekt en heel zachtjes een paar uur pruttelen. Ik zou zeggen: minimaal 2 uur, maar 4 uur mag ook. Voeg als het nodig is tussendoor extra water toe. Serveer de tomatensaus met beetgare (korte) pasta als eerste gang, en zet daarna het gestoofde vlees op tafel, met een eenvoudig groentegerecht.

Pasta al ràgu

Voor 4 – 6 personen:

handje platte peterselie,

fijngehakt

handje basilicum, fijngehakt

handvol vers geraspte Parmezaanse kaas

1 el pijnboompitten (of

grof gehakte amandelen)

1 el rozijnen

2 teentjes knoflook, fijngehakt

4 dunne kalfslapjes

olijfolie

1 ui, gesnipperd

4 varkenskrabbetjes

4 kleine Italiaanse saucijsjes (of 2 grote Hollandse)

8 dl gezeefde tomaten

5 reacties op 'Urenlang pruttelende pastasaus'

S.F. van Hest

Mooi verhaal, maar het verkeerde recept! (Surrie…)

Crux bij een ragù is namelijk inderdaad het langdurige proces, waardoor het worstevlees (+beslist ook zeer fijngesneden Pancetta, en facultatief rundergehakt) na het ondergaan van de welbekende Maillard-reactie, het ‘bruinen’, eerst wijn opzuigen en daarna –scheutje voor scheutje, zoals bij Risotto een goede bouillon, om vervolgens de tijd te krijgen om door stoving geheel te desintegreren, met als resultaat een fluweelzachte vleessaus, waar bovendien nauwelijks tomaat aan te pas komt!

(Uren- en urenlang stoven van tomaat heeft totaal geen toegevoegde waarde: daarmee maak je juist in luttele minuten een pastaprutje!)

Eigenlijk maak je ragù zelfs in twee étappes:
1) Bereiden en minimaal 6 uur laten pruttelen.
2) Af laten koelen en een nacht laten staan
3) Opnieuw opwarmen, flink wat room erbij en nog een uur of meer terug op dikte laten koken
4) Verse peterselie, scheutje rauwe olijfolie, veel verse witte peper, goeie kneep citron en beetgare pasta door de saus roeren en serveren.

(Een hogedrukpan bewijst hier goede diensten, maar het etmaal macereren fake je nooit…)

Veronica Cramer

Net als met onze erwtensoep zullen er voor pastasaus ook wel 101 verschillende recepten bestaan want meestal werden ze bedacht door Oma en daarna bijgeschaaft door de volgende generatie. Iedereen mag het dus fijn doen naar eigen smaak en nostalgisch verlangen. Democratisch eten op haar best!

P Pjèr

Ragù DeLuxe hr Van Hest.
Ziet er erg goed uit.
Maar dat wat ons Janneke voorstelt lijkt me niet minder.
Vraag 100 Mamma’s naar hét Ragù recept en je krijgt 100 verschillende?
Slechts Unilever heeft er een © of ® op geplakt, maar dat was dan weer Ragú (yuk).

Janneke Vreugdenhil

Helemaal mee eens, S.F. van Hest, mits we het zouden hebben over een ragu Bolognese. Die beschrijft u hier en uw recept klinkt erg goed, hoewel ik het ook hier met Veronica eens ben dat er zoveel recepten zijn als er koks zijn en dat het nogal arbitrair is om het een goed en het ander fout te noemen. Maar het recept hierboven is voor een ragu Napoletana en daar gaat juist heel veel tomaat in. Kijkt u maar naar dit filmpje: http://bit.ly/pZ7Dyx

S.F. van Hest

I stand corrected…

En ja: zoveel mensen, zoveel sauzen; dat spreekt vanzelf.
(Met ‘democratie’ heeft dat niks te maken overigens; hooguit met het basale recht op zelfbeschikking. Voor ‘democatisch eten’ proeve men kant-en-klaarvoedsel uit de supermarkt, waarbij alles wat maar enigzins afwijkt van de gemiddelde norm uit de recepten is ‘weggestemd’ door proefpanels.)

Natuurlijk geldt in de keuken “ieder zijn meug”, wat echter niet wegneemt dat er wel, toch, ooit, voor alles een ‘origineel recept’ heeft bestaan, met een ‘bedenker’, ‘uitvinder’ of ‘auteur’.
Wat men thuis met die recepten doet staat natuurlijk eenieder geheel vrij. Echter het publiceren van een zo ‘origineel’ mogelijk recept is aanbevelendwaardig en verdient dan ook mijn voorkeur.
Daarna ziet men zelf maar…

En het is inderdaad de Ragù Bolognese die nauwelijks tomaat bevat.
De Italiaanse kookschrijver en -historicus Pellegrina Artusi heeft in zijn “Koken als Wetenschap en de Kunst van Lekker Eten” uit 1898 (maar nog immer in herdruk) de bronnen en oorsprong van vele Italiaanse gerechten achterhaald en beschreven, waaronder ook de Ragù Bolognese.

Aanbevelenswaardig ‘leesvoer’, waarin ook lokale-, seizoens- of ‘crisis’variaties van de diverse recepten aan bod komen.

Wat ik maar wil zeggen: Om zelf verder te experimenteren is het fijn om een goede basis te hebben.
Informatie over de “oorsprong” kan daarbij een extra steun zijn.
Of zoals een NRC-campagne enige jaren geleden het al zo treffend uitdrukte: “Wie meer weet mag meer vinden.”
Vertaald naar de keuken denk ik dat men dan meer overwogen keuzes kan maken dan als men maar wat aan ‘kokkerelt’…