Risotto wijn
Ach, kijk nu toch eens wat zo’n bericht van mijn collega Ronald Hoeben gisteren over een klassieker als risotto voor reacties losmaakt. Gehoon over te veel boter. ‘Zo maak je zelfs stront lekker!’ De lans brekend voor olie. ‘Want risotto moet toch heerlijk en gezond zijn!’
Ik worstel nimmer met het vraagstuk of er olie dan wel roomboter –in welke hoeveelheid dan ook- is gebruikt. Mij houdt slechts bezig wat erbij te drinken. En dan heb ik aan de mededeling ‘risotto’ niet genoeg. Dat vormt veelal slechts de fundering –in het geval van Christian Sinicropi-variant volgens de criticasters bijna letterlijk – van andere goodies.
Met ui, bleekselderij, bouillon, parmezaan en boter? Neem dan Soave. Tamellini 2010 (± € 12,00. La Gironde) is een regelrechte aanrader. Ook als er asperges uit de risotto steken.
Fungeert het rijstgerecht als vangnet voor zeebanket dan sluit sauvignon blanc mooi aan. Om in Italiaanse sferen te blijven, verwijs ik u in deze graag naar Gumphof 2009 Praesulis ( € 18,50; Verkerk Wijnimport).
Maar misschien heb ik wel de allermooiste herinnering aan de risotto met paddenstoel en truffel in het met een Michelin-ster gelauwerde restaurant La Ciau del Tornavento in het Italiaanse Treiso, Piemonte.
Daar wilde de sommelier een wedstrijdje doen welke Piemontese rode het beste aansloot bij deze variant. Daarvoor had hij Pelissero’s Barbaresco Vanuto 2001, Gaja’s Barbaresco 2001 en de Barolo Falletto 2001 van Bruno Giacosa geselecteerd.
Nu begon het bij geen van drieën overigens te wrikken in mijn mond, maar die van Pelissero beviel toch net het beste. Als ik het er later tijdens mijn reis door Piemonte met Giorgio Pelissero over heb, glimlacht hij tevreden.
Op de enorme wijnkaart van La Ciau del Tornavento – de kelder telt 35 000 flessen – is zijn wijn de voordeligste is van het supertrio. Al doet een fles 2006, 2007 of 2008 (de oogstjaren die nu nog beschikbaar zijn) bij Anfors, de Nederlandse importeur toch nog altijd een eurootje of zestig.
Overigens heb ik geen idee of chef-kok Maurilio Garola destijds olijfolie of boter gebruikte. Om eerlijk te zijn ging de meeste aandacht bij mij uit naar de drie glazen die ik toen voor mijn neus had.
