Oude stokken en Nordic walking
Ik kom net terug uit het Amsterdamse Bos. Dat doe ik bijna dagelijks om de glasbak in mijn hoofd te legen. Mevrouw Hamersma mee, de twee Berner Sennen honden, weer of geen weer. Als ik in het bos loop, kom ik steeds vaker groepen tegen die aan nordic walking doen, het stevig wandelen met skistokken zonder ski’s aan te hebben. Opvallend is dat elders op de aardbol dit overigens een sport is voor jonge mensen. Maar in Nederland is er met de positionering van deze activiteit toch iets misgegaan. Nordic stokken zijn hier de looprekken van de nieuwe senioren. Nordic walking is een stokoude sport. Nu heb ik overigens niks tegen oude stokken, maar die moeten wel hun plek weten. En dat is niet in het bos, maar in de wijngaard. En dan mogen ze van mij zelfs zeventig zijn of nog ouder. Zoals deze waar de gamay voor deze Fleurie van Domaine de la Grand’ Cour aan heeft gehangen. Daar gaat mevrouw Hamersma vandaag coq-au-vin mee maken met als een na belangrijkste ingrediënt – heel erg comme il faut – deze biologische Fleurie uit het voor Beaujolais legendarische jaar 2009. Daar fleurt het hele gerecht van op. En uw humeur eveneens als u de tweede fles (en de derde en de vierde ) erbij doorschenkt. Dit is transparant, doordrinkbaar en vol knapperig rood fruit. Besjes, aardbeien, kersen. Niet zoet en uitbundig. Fris en opgewekt. Maar dan weer wel zonder onbenullig te worden. Dit zijn van die typetjes die gymnasium A doen zonder nerd te worden. Viool spelen voor de lol en niet omdat het van hun ouders moet. Zich inzetten voor de medemens. Vooral als deze wijn blieft. En bovendien lief zijn voor hun opa en oma. Zelfs als deze aan nordic walking doen.
