Bijna dood
Bijna-doodervaringen. Druiven kennen die ook. Neem bijvoorbeeld de pecorino, die had toch bijna het loodje gelegd. Is nog net op tijd gered echter door een werkgroep die reanimatie van het Italiaanse druivenerfgoed als doel heeft. Op hun lijst staan maar liefst honderdzeventwintig druiven, waarvan er honderdachttien met uitsterven worden bedreigd of zelfs al verdwenen zijn. Nu kan het natuurlijk zijn dat er sprake is van een vilein commercieel opzetje. De wijndrinker lijkt immers een beetje uitgekeken te raken op de zoveelste gelikte merlot, zwarte bessen cabernet sauvignon of stuivende sauvignon blanc. Wijn van ‘originele’ druivensoorten, die wil hij tegenwoordig in zijn glas. Boft Italië daar even, want daar grossiert het land nu eenmaal in. Ook in de Abruzzen is de werkgroep op herontdekkingstocht gegaan, om daar te stuiten op voornoemde zieltogende pecorino, zijnde overigens Italiaans voor ‘klein schaap’. En het lijkt of de hernieuwde belangstelling zijn vruchten al begint af te werpen. Ik krijg bianco van deze druif dan ook steeds vaker toegestuurd. En ik ben graag zijn herder. Omdat de wijn naadloos aansluit bij de eveneens groeiende belangstelling van de hedendaagse wijndrinker voor puntig en monter wit. Maar de geproefde La Valentina 2010 biedt meer dan louter een frisse mond. Hier proef ik sappig zuur, zuiver zuur, zuur met structuur. De bite van goede granny smith. De frisheid van een precies rijpe peer. Koele meloen. Een zweempje limoen dat een glas bronwater oppept. Een hint aceto balsamico. Pecorino in deze uitvoering is een druif die in zijn eentje al een werkgroep verdient.
La Valentina 2010 € 8,50 Wijnkoperij Henri Bloem
