Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

Uit: het soupertje na de voorstelling

door

Soms is het me een raadsel waarom iets ‘uit’ raakt. Neem nou het souper. Onbegrijpelijk, vind ik het, dat de goede gewoonte om laat op de avond feestelijk te dineren zo op de achtergrond is geraakt. Het lijkt mij, in dit tijdperk waarin we om de oren gemept worden met retro-zus en vintage-zo, hoog tijd voor een comeback. Laten we Het Souper in ere herstellen.

In het buitenland beginnen voorstellingen en concerten niet zelden om een uur of zeven, zodat er na afloop nog kalm en uitgebreid getafeld kan worden. Zoiets zou in Nederland toch ook moeten werken? Hier is de aanvangstijd vaak 8 uur en moet er van tevoren altijd haastig worden gekookt en afgeruimd. Als ik ooit nog eens een restaurant open, wordt het hoe dan ook een gelegenheid waar je kunt souperen. Er mogen alleen stevig geparfumeerde vrouwen in mooie jurken naar binnen en gladgeschoren mannen in smokings. Alles glinstert er in het kaarslicht en er speelt een verveeld strijkje.

En het menu? Een paar oesters vooraf, denk ik zo. Daarna een opwekkend ossenstaartsoepje en dan een visje. Hierbij wordt natuurlijk een overvloedige hoeveelheid champagne geschonken. En op de servetten borduur ik een citaat uit Martinus Nijhoffs Het Souper: Een mensch, eenzaam, ziet zijn zwarte eenzaamheid/Dieper weerkaatst in de oogen van een ander – Maar als de winden langs de daken huilen/Vergeet, vergeet waar ons zwak hart om schreit/Lach en stoot glazen stuk tegen elkander

Her recept voor deze geurige zeebaarsfilets komt uit het Casa Moro kookboek van Sam en Sam Clark.

Vijzel de knoflook met een mespunt zout tot een pasta en doe dit in een kom. Rasp de geschilde gember en roer dit met het sap en de zeste van de limoen door de knoflook. Haal de pitjes uit de kardemompeulen, plet deze een beetje in een vijzel en doe ze ook bij de marinade. Wrijf de visfilets hiermee goed in, voeg ten slotte een eetlepel olijfolie toe en meng ook dit erdoor. Dek de schaal af en zet ’m 4-8 uur in de koelkast.

Dep de visfilets droog, meng de bloem met versgemalen peper en zeezout, haal de filets hier door, schud ze goed af en bak ze op een matig hoog vuur een paar minuten, aan beide zijden.

Volgende week een dessert waarop je de hele nacht kunt dansen.

Zeebaarsfilet

Voor 4 personen:

4 zeebaarsfilets

1 teen knoflook

1 limoen

stukje gember van 2,5 cm 8 kardemompeulen

olijfolie

2 el bloem

zeezout

zwarte peper

5 reacties op 'Uit: het soupertje na de voorstelling'

natascha adama

De wederopstanding van het souper zou ik prachtig vinden, want inderdaad, je moet eerst ‘eten’ eer je naar het theater vertrekt. Snel-snel-snel……Een mooie avond uit voor volwassenen. Ik vind kardamon met vis (geen enkele vis) niet echt lekker. De gember wel, samen met bosuitjes vind ik persoonlijk een lekkerdere combo.

eekiedelabouble

Net als N.A. zou ik de kardamon weglaten, vooral 8 stuks (!) en misschien een kleingesneden groen pepertje toevoegen… enne, betreffende ‘le souper’, dat is echt genieten, echt ‘uit’, no stress en gehaast. Helaas raakt in FR het souper, buiten de toeristen-en festivalmaanden, ook uit de mode, en dan vooral in de provinciesteden. Mocht er een restootje open zijn na een concert of theater, dan gaan we ook, alleen hoop ik dan niet op een verveeld strijkje maar gewoon op gerammel van borden, glazen en lekkere geuren….

rozekuil

sterk geparfumeerde vrouwen bederven mijn eetlust én de smaak van het eten, merci

Menno

Roos goed idee. Jaren geleden kon je in Amsterdam nergens na tienen nog wat eten behalve misschien een bitterbal. Toen was er alleen La Cacerola in de Weteringstraat (sinds kort weer herrezen als Braziliaans restaurant) waar je rustig om half elf nog kon dineren. Maar tegenwoordig zijn er toch wel veel (althans in Amsterdam) gelegenheden waar je tot laat terecht kunt.

erik van faassen

in een reactie op een stukje van roos (ik dacht over het soupertje)las ik iemand een lans breken voor een ‘dejeuner dinatoir’. haar wilde ik beapplaudisseren: the good old sunday lunch, in ere hersteld. en dan niet nijhoff, maar reve geciteerd, als antidotum, anders wordt het wel erg kneuterig: niks geen lachen en tegen elkaar stotende glazen (vraag me niet naar vindplaats, ik citeer blokker die het overschreef):
‘mijn overtuiging eist dat de mens in het geheim, alleen, bij voorkeur achter een juten gordijn gezeten, zijn voedsel tot zich neemt, dat bovendien nog van de allereenvoudigste soort dient te zijn, met volop rauwe wortel, gekookt paardehart en rauwe koolraap, alles zo mogelijk genuttigd van vetdicht pakpapier op een onderlaag van koeranten.