Breekt het Elsanta-monopolie

Aardbeien in de winkel zijn niet altijd dat zomerkoninkjesfeest dat je ervan hoopt. Zeker nu in april niet. Ze zien er vaak bij hun neus wel aardig uit, maar verder is er niet veel gunstigs over te zeggen. Zuur en als je pech hebt ook nog een beetje hard. Iets waarvoor een fatsoenlijke aardbei zich ongetwijfeld schaamt. Je stelt je zulke dingen wel eens voor, conversaties onder aardbeien: „Nou jou hebben ze mooi te pakken gehad, zeg. Je bent nog groen!” Of nuffig gedoe van een aardbei die wel al helemaal rood was en nu het Enige Ware Zomerkoninkje uithangt, wat behoorlijk irritant kan zijn in zo’n klein bakje.

Aardbeien van de volle grond zijn er nu gewoon niet. Te vroeg. De meeste aardbeien komen nog uit Egypte en Spanje. Aardbeien die nog vervoerd moeten worden worden altijd enigszins onrijp geplukt, anders zijn ze rot als ze hier aankomen. Maar ze worden als ze zo vroeg geplukt zijn nooit meer zo smakelijk rijp als waarlijk rijpe aardbeien.

En dan is er nog iets: aardbeien zijn niet zo maar aardbeien. De ene is de andere niet. Er zijn talloze aardbeienrassen en die smaken niet allemaal even verrukkelijk zoet. (Ja u leest het goed: verrukkelijk zoet. Dat is zoals een aardbei hoort te smaken. Maar wanneer proef je dat? Alleen wel eens in hoogzomer als de aardbeien de marktkramen echt overstromen.)

Het aardbeienras dat wij bijna altijd in de supermarkt en bij de groenteboer aantreffen is de Elsanta. Dat is een aardbei die tegen een stootje kan. Hij laat zich goed vervoeren, groeit vrij snel en ziet er goed uit. Hij is ook nog eens helemaal niet onsmakelijk.

Er is dus veel voor de Elsanta te zeggen, maar wij van de Nationale Aardbeien Mededingings Autoriteit (NAMA) moeten erop wijzen dat het niet gezond is als één aardbei een monopolie heeft. Daarom zeggen wij: consumenten wendt u tot de aardbeienacademie. Daar stond al iets over in de zaterdagkrant dus ik ga er niet uitgebreid op in, maar ik zeg wel: bij de NAMA staan ze al in de grond. De aardbeienplantjes van de aardbeienacademie.

Aardbeienteler Jan Robben die de ‘Aardbeienacademie’ heeft opgericht, was opgevallen dat zijn aardbeien in de winkel nooit zo lekker waren als wanneer je ze direct plukte. De ideale afstand tussen klant en plant is ongeveer tien meter vindt hij. Dus besloot hij voortaan zijn plantjes te versturen in plaats van zijn aardbeien. (Zie: www.aardbeienacademie.nl)

Dit gezegd zijnde zitten we nu mooi te kijken, want er zijn dus nog geen rijpe aardbeien. Maar er is wel rabarber. En er zijn bevroren aardbeien, die nergens goed voor zijn behalve voor coulis. Rabarberaardbeiencoulis! Bijvoorbeeld met Griekse yoghurt waar geslagen slagroom doorheen gespateld is en wat gehakte hazelnootjes erover…

Snij de rabarber in stukken en doe alle ingrediënten bij elkaar in een pan. Breng aan de kook en laat koken tot het fruit zacht is, ongeveer een kwartier. Meng met de staafmixer en giet eventueel door een grove zeef.

Aardbeien-rabarbercoulis

400 g diepgevroren aardbeien

400 g rabarber

sap van 1 citroen

50 g basterdsuiker met vanille

1 dl zoete witte wijn