Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

Pijnboompitten zijn passé

door

Natuurlijk had ik de berichten wel gelezen over de vieze, bittere nasmaak die sommige pijnboompitten achter kunnen laten, maar ik had die verhalen eerlijk gezegd altijd afgedaan als gezeur en aanstellerij. Ik roosterde regelmatig een lading pitten voor door de pesto Genovese (hopeloos passé, volgens de culitrendwatchers , maar ik ben nu eenmaal niet zo hip) en ik had nooit last van die veelbesproken vieze nasmaak.

Welnu: hoogmoed komt voor den val, zoals wij allen weten, en een paar weken geleden kregen die ellendige pitten ook mij te pakken. Het gemene is: terwijl je ze eet denk je niet: „Bah, wat vies”. Pas een dag of twee later registreren je papillen ineens alleen nog maar bittere, metalige narigheid en smaakt niets, maar dan ook niets meer lekker. Zelfs mijn wijn liet ik staan. „Misschien krijg je griep”, zei echtgenoot. Maar ik wist wel beter: ik had het pijnboompittenvirus.

Ze komen er hier niet meer in, die peperdure krengen met hun bittere wraaksmaak. Vanaf nu maak ik mijn pesto met amandelen. En die afgezaagde basilicum vervang ik door waterkers. Is de culi-incrowd ook weer tevree.

Waterkers is verkrijgbaar bij veel biologische winkels en de beter gesorteerde groenteman. Mocht u het niet kunnen vinden, gebruik dan peterselie of een combinatie van peterselie en basilicum.

Rooster de amandelen in een klein beetje olijfolie en laat ze wat afkoelen. Was en droog de waterkers zorgvuldig. Doe de noten, de waterkers en de geraspte parmezaanse in de keukenmachine en maal alles zo fijn als u het hebben wilt. Voeg de olijfolie scheut voor scheut toe. Ik moet mijn krakkemikkige machientje af en toe even helpen door de massa om te scheppen met een houten lepel, maar daar heeft u hopelijk geen last van. Doe de pesto over in een schaaltje, pers er een halve knoflookteen boven uit (of meer, naar smaak) en voeg zout, peper en een paar druppels citroensap toe.

Leg onder en op de kalfsschnitzels wat plastic keuken folie en sla ze plat met een vleeshamertje tot ze mooi dun zijn (Ik denk daarbij altijd met veel plezier aan De Grote Vriendelijke Reus van Roald Dahl waarin een monsterachtige ‘Vleesklopper’ voorkomt). Verwijder het folie, bestrooi de schnitzels met zout en versgemalen peper en pak ze in een mengsel van roomboter en olijfolie. Ze zijn zo gaar, een minuut of twee, drie per kant is genoeg.

Leg het vlees op een mooie, voorverwarmde schaal, knijp er wat citroensap over uit en leg op alle schnitzels een flinke lepel amandelpesto. Strooi er eventueel nog wat peterselie over en dien snel op met tagliatelle of gebakken aardappelen.

Kalfsschnitzels

Voor vier personen:

6 kalfsschnitzels à ±100 g

100 g waterkers

100 g amandelen zonder velletje

75 g geraspte parmezaanse kaas

75-100 ml goede olijfolie

citroen

knoflook

21 reacties op 'Pijnboompitten zijn passé'

Claudia

Ik heb alleen last van de vieze nasmaak van pijnboompitten wanneer ik ze niet geroosterd heb.

Elmer Hartkamp

Pesto alla Genovese “hopeloos passé”? Kom dat hier in Italië maar eens zeggen.

Een eeuwenoud recept, en mensen die kennelijk een beroep maken uit hippigheid verzinnen (ga eens wat nuttigs doen) vinden het passé. Wat een onzin. Gewoon lekker eten, die pesto. Met pijnboompitten.

Hans

Naar wat ik begreep geldt het probleem vooral voor pijnboompitten uit China en Pakistan, en wellicht uit Korea. In die landen wordt soms een variant gebruikt die niet voor menselijke consumptie geschikt zou zijn. Dus maar kiezen voor producten waar duidelijk vermeld staat waar ze vandaan komen. Helaas is dat niet altijd mogelijk, bijvoorbeeld zogenaamde Italiaanse tomaten in blik komen ook steeds vaker uit China!

DavidB

Atijd naar Europese pijnboompitten vragen – ook in de horeca – (en doorvragen of ze wel zeker weten dat…, bij twijfel niet nemen), ik ben al een paar jaar enorm gevoelig voor die bitterafwijking, maar met italo-pinoli geen centje pijn.

Probleem is dat de meeste leveranciers van toeten nog blazen weten, dus alleen pakjes van herkenbaar italiaanse origine aanschaffen (ze zijn ook langer en slanker dan die chinese krengen).

Overigens zijn walnoten een erkend ligurisch alternatief, zijn we toch weer culi-puri!

Claudia

Waar kun je dan die langere, slankere, pijnboompitten kopen? De herkomst van de pijnboompitten staat nooit op de verpakking vermeld en vaak zie je dat de wat langere, slankere soorten met de kleinere gemengd worden.

Menno

Is het de bedoeling dat de knoflook geperst wordt en niet fijn gesnipperd dit ivm smaak verlies?

DavidB

@Claudia, ik haal ze in Amsterdam bij Feduzzi in de Scheldestraat, en Renzo’s op de van Baerlestraat heeft ze ook, en er zijn ongetwijfeld veel delicatessenwinkels in den lande die ze ook voor je hebben. Vragen, uitleggen en doorvragen. (en ja, zo’n winkel moet ook nog een beetje doorloopsnelheid kunnen garanderen, anders krijg je na een tijd ranzige nootjes, en die wil je ook weer niet, zucht).

Een andere optie is natuurlijk online bestellen in italie bij een biologische pijnboompittenboer (ik google snel: http://www.pinolibiologici.it). Ik loop dat soort routes vaak voor blikken olijfolie en blikken ansjovis op zout. Komt gewoon via TNT aan huis en is ondanks de porti vaak goedkoper dan via de tussenhandel en winkel om de hoek.

pawi

Het raadsel van de bittere smaak die je na twee dagen krijgt van pijnboompitten is nog niet opgehelderd. Ik vind het wel belangrijk om te zeggen dat het vanzelf weer over gaat binnen enkele dagen.

Mijn eerste ervaring – jaren geleden- was dat zelfs water bitter smaakte. Dat pijnboompitten daarvoor verantwoordelijk waren was een ideetje van mijn man. Die deze ervaring niet had, trouwens. Navraag bij AH leerde dat hun pijnboompitten uit China kwamen.

Fijn dat Roos er nu een groot punt van maakt. Na jaren krijgen we misschien een goed alternatief in de supermarkt.

Elise

Ik heb die uitgestelde pijnboompitten-aanval nooit gehad, maar op een gegeven moment vond ik ze gewoon niet lekker meer — nog steeds niet. Het kwam eigenlijk nadat ik een zakje gesuikerde pijnboompitten had gegeten. Niet eens allemaal tegelijk maar over een periode van dagen. En ja, het waren echte, dure Italiaanse pijnboompitten, misschien zelfs van Renzo’s, misschien meegenomen uit Florence, dat kan ik me niet meer herinneren. Het was maar een klein zakje, hooguit 50 gram, en halverwege begon zich al weerzin op te bouwen maar het was zonde om weg te gooien en bij lekkere trek at ik er weer een paar. Enige tijd daarna at ik een carpaccio die ik heerlijk vond, behalve dan die verrekte pitten overal. Sindsdien vraag ik bij het bestellen om de pijnboompitten weg te laten en als ze ergens opduiken waar ik ze niet verwacht had vis ik ze eruit. Ik eet er zo af en toe nog wel eentje, maar vind ze nog steeds niets. Pesto eet ik ook niet meer — gedroogde tomaten-pasta met basilicum vind ik daarentegen heerlijk.

René

Terwijl ik zit te genieten van mijn eigengemaakte pesto ( volgens traditioneel Italiaans recept) bedenk ik me hoe passé het is om dingen passé te vinden. Ik denk dat ik lekker tiramisu voortoe neem!

Menno

Vorig jaar in Italië vroeg ik in een supermarkt waar de pijnboompitten lagen, waarop de (wat oudere) medewerkster me op het hart drukte om vooral gewoon in het plaatselijke park onder de bomen te gaan zoeken en niet die dure pinoli in de supermarkt te kopen. Dat doet hier iedereen, betere kwaliteit ook, zei ze.

lummel

Wat echt de grote mode wordt, en dat brom ik u zijn Franse paaseieren, binnenkort op Lummel, een opmerkelijk kookblog

Puck

Er is toch dat mooie gezegde: ’1 uur van onbedachtzaamheid kan maken dat men jaren schreit???’ Een greep in de kast op zondagavond (lekkere trek!)leverde een grote hap biologische(!)pijnboompitten op, altijd goed! Vanaf maandagavond een bittere, metalige nasmaak in mijn mond en alras vreesde ik een ernstige kwaal,want niets smaakte meer; chagrijnig vertelde ik het vanmiddag tijdens de thee aan mijn man; dan valt de NRC op de mat en meestal begin ik met de familieberichten..;deze keer De Thuiskok, en niet te geloven wat ik daar lees en onmiddellijk herken:die pijnboompittenmisère! Een telefoontje van een vriendin vulde aan dat je er vooral ook niet teveel van zou moeten eten, maar het hoe en waarom wist ze ook niet…
Roos, bedankt! Het wordt ook al minder lijkt het wel, we zullen maar eens een fles opentrekken….

SHiRO

Hier ook ervaring met bittere nasmaak door (rauwe) pijnboompitten. Inderdaad uit China, na een beetje research op het net wordt dit ook vaak genoemd. Als je ze roostert schijnt er niets aan de hand te zijn. Bij mij ging het trouwens over na het eten van spaanse pepers (ook op het net gelezen), maar toen had ik er al 2 dagen last van dus het is ook mogelijk dat het vanzelf weggaat. Ik wil het in ieder geval nooit meer meemaken want alles smaak er enorm vies door.

wieb83zd

Zie deze krant zelf een tijdje terug in de wetenschapsbijlage. Die vieze nasmaak komt alleen voor bij pitten van een speciale chinese denneboom, niet van de originele pijnboompitten-bomen. Alleen al die culi-hypes zorgen voor een te grote vraag naar pitten. En die bomen zijn niet in een dag of maand op vruchtdragende leeftijd, dus dan maar gewoon wachten tot het niet meer hip is of de productie over een jaar of wat wel is opgeschroefd en de slecht pitten niet meer verkrijgbaar zijn. Eet smakelijk :)

Piet

Jammer dat de mooie rubriek van Marjoleine de Vos is weg gebonjourd. Ook hier gaat de definitie op van wat goed is: alles wat goed is verdwijnt.

Michiel

@Piet volgens mij is de uitdrukkig “alles van waarde is weerloos”
(Lucebert ) of je moest de Boeddhisten citeren die zeggen dat alles verandert ( het slechte dus ook )

Louis

AH verkoopt al heel lang zowel de goedkope, vieze min of meer ronde alsook de goede, langwerpige pijnboompitten.

Menno

@Piet: helemaal mee eens. Eén keer in de week Marjoleine plus op Zaterdag in die flut bijlage, dat is echt onvoldoende. De vervangende thuiskoks konden hun ei toch al leggen in nrcnext. Als Marjoleine het zelf wil dan zien we haar graag fulltime terug.

Kees de Lind

Ook ik ben slachtoffer van de Aziatische pijnboompit. Met vrouw, dochter en kleindochter van toen 7. Zoals eerder in de NRC beschreven, de boosdoener is de Pinus Armandii. Uitgezocht door Nestlé en Wageningen Universiteit. Mag niet als voedsel op de markt worden gebracht. Roosteren helpt niet. Je kan in de horeca vragen naar de herkomst, maar dat weten ze niet. Ik probeerde het bij mijn groothandel in Rotterdam, maar hun leverancier wil of kan het ze niet vertellen. De nVWA helpt niet mee, vindt het geen gezondheidsprobleem, want je gaat er niet aan dood. Tijd voor een actiegroep met vragen aan de minister..? Kijk ook op pinenutsyndrome.wordpress.com

Piero Giordano

Als rasechte Genuees heb ik een bittere smaak in mijn mond gekregen, niet van de pesto maar van het stuk in thuiskok van Roos Ouwehand.
Pesto is een gerecht die in Genua al meer dan duizend jaar wordt gemaakt en ondanks dat is pesto alla Genovese zeker niet passé, maar een van de meest smakelijke wijze om pastasoorten zoals trenette, tagliatelle, gnocchi, troffie en lasagne aan te maken. Genuezen zijn heel kieskeurig als het gaat om de voorbereiding van pesto en het gebruik van peterselie, waterkers en dergelijke surrogaten is blasfemie ! De ingrediënten voor een geode pesto staan al eeuwen vast en moeten van de beste soort zijn. Basilicum om te beginnen moet met een speciale soort zaad worden gekweekt en liefst in Genua, in en omgeving waar grond en zeelucht bijdragen aan de smaak en die moet vooral niet naar mint nijgen. Maar goed, als je pesto wilt maken buiten Genua je zou toch enige concessies moeten accepteren en de basilicumplantjes die je in Nederland koopt zijn zeker niet slecht, in tegendeel. Niet alleen basilicum is een belangrijke ingredient maar ook knoflook, olijfolie, Parmesaans kaas en de …. pijnboompitten.
Goede pijnboompitten worden uit een soort mediterraan pijnboom gewonnen, zijn langwerpig en heerlijk van smaak en vooral peperduur. Maar ja, waar handel is zijn er handelaren en de laatste jaren zijn er allerlei soorten pijnboompitten in omloop en onder ander een soort uit China die de oorzaak is van de bittere metaalsmaak die weken in je mond blijft hangen. Dat komt blijkbaar niet door toegevoegde chemicaliën maar door een natuurlijk bestanddeel van deze pitten die eigenlijk niet onder de eetbare soorten vallen. Beste Roos Ouwehand, kijk gewoon op wikipedia http://nl.wikipedia.org/wiki/Pijnboompit en maak acte van berouw ! Dus koop niet meer de kleine goedkope Chinese pitten maar de lekkere Italiaanse of Mediterrane soorten en blijf pesto maken. Trouwens, je pesto recepten zijn een bedreiging voor de culinaire cultuur van Italië maar ik ben dol op een lekkere Katwijkse harinkje als je er geen dillepesto bij doet …..
De enige echte Genueze pesto recept voor 2 personen: Een vers basilicum plantje, blaadjes plukken, in een vergiet even met heet water spoelen en in een handdoek drogen. Rasp circa 50 gr. Parmesaanse kaas. Je hebt soorten en soorten, grana padano, vernengo en Reggiano (de duurste en de lekkerste). Een fijnproever zou nu in een ruime marmeren vijzel met een houten stamper de ingrediënten verwerken maar anno 2011 zal dat een mixer worden. Mix dus samen basilicum, knoflook, parmezaan, pijnboompitten en olijfolie tot een pesto die aan de lepel blijft hangen.
Voeg aan gezouten kokend water in deze volgorde een vastkokende aardappel in schijfjes van 1 cm, 50 gr dunne gehalveerde sperziebonen en als deze ingrediënten bijna klaar zijn voeg de pasta toe en laat koken tot de pasta al dente is (circa 10 minuten). Gebruik goede Italiaanse pasta (de Cecco b.v.) en de truc is dat alles gelijk gaar moet zijn. Ben je daar niet zo handig in, kook de aardappelen en sperziebonen apart en doet het in het vergiet waar je de gekookte pasta laat uitlekken. Ben je een gevorderde en je kunt je “tagein” (Genuees voor tagliatelle) zelf maken met bloem, water, eieren en zout, dan is de kook tijd veel korter.
Meng voorzichtig pasta aardappel en sperziebonen in een schaal met je pesto serveer met een lekkere, Dolcetto wijn.
Piero Giordano