Chorizo met cider

Waarom is dat toch, dat ik nu met lichte tegenzin kijk naar wat ik in december zo mooi vond: een laagje sneeuw? ’t Is heus niet dat ik denk dat februari al een voorjaarsmaand is hoor, welnee. Winter. Ik roep het in gedachten altijd tegen alle kledingzaken die hun etalagepoppen alweer in dunne katoenen jasjes en fleurige rokjes hebben gehesen. „Hallo! ’t Is winter hoor!”

Het komt door die geur laatst denk ik, die onbestemde geur die altijd wel een dag in februari te ruiken is en die zegt: het wordt straks voorjaar. Ruik maar. Die geur is niet te beschrijven, en je vergeet hem eigenlijk elk jaar weer tot hij er ineens weer is.

Misschien heeft het voorjaarsachtige ook iets te maken met het uitrijden van de mest dat op 1 februari alweer begint en met de hogere stand van de zon, die die mest wat verwarmt. Neem daarbij de andere zang van de vogeltjes, de moedig strijdende sneeuwklokjes en je krijgt wel eens al te frivole gedachten – al wilde niets in mij al met een katoenen jasje gaan werken.

Nu lijkt het alweer dagen wat stiller, al doen de vogeltjes wel hun best. Eergisteren lagen zelfs alle sneeuwklokjes ineens plat tegen de grond, van de kou. Echt waar. Toen het ietsje minder ijzig werd richtten ze zich weer op.

Tuinlyriek. Daar moet je mee uitkijken. Maar het is wonderlijk hoe lang je soms gewoon voor het raam kunt staan staren naar wat er in de tuin gebeurt. Voor iemand die die tuin niet kent is dat: niets. Maar ik zie wel degelijk dat die tuingeranium die ik in het najaar verplaatst heb, aangeslagen is: minieme rode puntjes vertellen dat. En van onder slordig blad maakt de helleborus knoppen – ja ik weet wel dat die in andere tuinen of op balkons al veel verder is. Maar hier niet.

Nu ja. Het is gelukkig wel weer zo dat je met dit weer enorm zin hebt om in de keuken aan het werk te gaan. Ik doe een suggestie om die cider, die voor het gerecht van gisteren nodig was, verder op te maken, maar misschien heeft iedereen die cider al wel gewoon opgedronken.

Zou ik wel doen.

Nu ja, het kan nooit kwaad om een paar dingen met cider te hebben. Bovendien zijn de meeste dingen met cider Normandische dingen waar ook calvados in gaat en room, daar zijn ze gek op in Normandië. Maar dit is Spaans, je zou het als tapa kunnen eten, of als snackje bij de lunch. Ja, daar is het echt weer voor, een pittig lunchgerechtje. Pech voor de kantoorvogeltjes. Maar in het weekend is een lunchgerechtje ook, of juist, aantrekkelijk en welkom.

Je hebt er verse chorizo voor nodig, van die een beetje zachte, die bedoeld is om te bakken. Een kleine wat hardere kan eventueel ook, maar niet zo’n dikzak.

Snijd de chorizo in plakjes van ongeveer 2 centimeter dik. Snijd de ui en de knoflook grof. Maak de olie warm in een koekenpan en bak daar de worst in, een minuut of vijf. Voeg de ui, de knoflook en de tijm toe. Bak nog een paar minuten tot die wat zachter worden. Giet de cider erbij en laat even pruttelen. Dan de bouillon erbij en tien minuten laten stoven. Peper en zout naar smaak.

Eten met een stukje brood om in de saus te deppen.

Chorizo met cider

Voor 2 personen

250 g verse chorizo

1 el olie

1 kleine rode ui

1 teentje knoflook

blaadjes van 1 takje tijm

1 dl droge cider

1 dl kippenbouillon