Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

Sinaasappelcake met sinasroomyoghurt

Het blijft een wonderlijk ding, de bittere sinaasappel. Hij is echt erg bitter.

In sommige mediterrane landen zie je straten omzoomd met sinaasappelboompjes en niemand plukt – dan weet je het al. Bitter.

Bij zoiets sta je altijd weer versteld van de vindingrijkheid van de mens. Kom je een vrucht tegen die gewoonweg niet lekker is en ook nog eens voornamelijk uit schil bestaat, want zo is dat met de bittere sinaasappel, dan denkt die mens niet: jammer dan, dat eten we maar niet, nee, de mens denkt: hoe los ik dit op? Misschien koken? En dan met veel suiker?

En zogezegd zo gedaan vindt de mens de marmelade uit.

Nu ja, dat is niet helemaal waar, de sinaasappelmarmelade zal wel gekomen zijn nadat er al van allerlei fruitjam werd gemaakt. Toen was het niet meer zo’n heel grote stap om ook die bittere jongens te verwerken.

En bovendien vonden de mensen die vrucht helemaal niet oneetbaar, de Indiase ‘nâranga’ werd gretig naar het middenoosten gehaald en door kruisvaarders in de twaalfde eeuw vervolgens weer meegenomen naar hier. Pas veel later, in de zestiende eeuw, kwam de zoete sinaasappel naar deze streken. Misschien vond men die aanvankelijk wel raar zoet. Maar dat was dan van korte duur, want al snel was de zoete sinaasappel ongelooflijk populair.

Om een of andere reden zie je de bittere voornamelijk bij biologische groentestallen en zelden in reguliere groentewinkels.

Wat zeg ik nu. Reguliere groentewinkels worden zélf ontzaglijk zeldzaam. De meeste groente wordt gekocht in de supermarkt. Nu ja, daar heb ik ook nog nooit een bittere sinaasappel aangetroffen. Boerenmarkten, dat is de plek.

De onderstaande cake, voornamelijk bestaande uit één sinaasappel en een partij amandelmeel, maakte ik met een bittere sinaasappel. Hij kan ook gemaakt worden van een gewone, eigenlijk is dat de oorspronkelijke bedoeling. Maar het is juist zo lekker met dat bittertje vind ik, dan heb je niet zo’n zoet baksel.

Kook de sinaasappel een uur in ruim water. Giet af, laat even afkoelen. Verwijder de pitjes en de harde witte stukken. Hak de sinaasappel fijn.

Klop in een kom de eieren luchtig met de suiker. Voeg de gezeefde bloem toe, wrijf het bakpoeder door de zeef en roer het geheel goed door. Voeg de fijngehakte sinaasappel toe.

Scheur een stuk bakpapier af dat in een springvorm van ong. 20 cm doorsnede past. Wrijf het papier in met een beetje olie. Doe het bakpapier in de vorm en giet het beslag erin. Bak een uur op 180º.

Smelt voor de room de marmelade in een pannetje – niet laten koken. Laat de dunne warme marmelade weer iets afkoelen (maar niet weer stijf laten worden) en vermeng die dan met de Griekse yoghurt. Zet koud.

Sla de slagroom lobbig. Vermeng de slagroom met de sinaasappelyoghurt.

Laat de cake afkoelen op een taartrooster en bestrooi hem met poedersuiker. Geef bij elk stuk een eetlepel van de zurige sinasroom.

Sinaasappelcake met sinasroomyoghurt

1 (bittere) sinaasappel

3 eieren

250 g suiker

55 g bloem

200 g gemalen amandelen

1 tl bakpoeder

poedersuiker

Sinaasappelroom:

2 el sinaasappelmarmelade

1 dl slagroom

150 g Griekse yoghurt

Geplaatst in:
Gebak
Lees meer over:
sinaasappel
sinaasappelcake
sinasroomyoghurt

13 reacties op 'Sinaasappelcake met sinasroomyoghurt'

S. van Hest

Leuk: Sevilla’s. Zie ook mijn bijdrage gisteren (Ontbijt met plezier en citroen) hieromtrent.

Voor wat betreft de ‘uitvinding’ van ‘Bitter Orange Marmalade’: die wordt toegeschreven aan Janet Keiller uit Dundee, Schotland.
Haar man James kon tijdens een winterstorm in 1797 een scheepslading toch al niet zo frisse sinaasappelen op de kop tikken toen een Spaans schip moest schuilen in de haven van Dundee.
Toen de vruchten bitter bleken –een kat in de zak–, besloot mevrouw er een grote partij jam van te maken…

Dit verhaal is gedeeltelijk apocrief, want ‘marmalade’ bestond al in Portugal: ‘marmelo’ is Portugees voor kweepeer, waarvan aldaar jam gemaakt werd. Ook wordt er over de naam wel beweerd dat Mary, Queen of Scots, bij ziekte –Mary est malade– slechts sinaasappeljam kon verdragen. (Een nogal onwaarschijnlijk verhaal, gezien de produkthistorie.)

Wat wel klopt is dat Janet Keiller de schillen aan haar inmaak ging toevoegen. (Ze was al jamkookster.) Ook was ze de eerste die het produkt op grote schaal ging distribueren. Feitelijk waren de Keillers uit Dundee de eersten die bittere oranjemarmalade (‘mannenjam’ werd dat vroeger wel genoemd!) zoals we die nu kennen ‘op de markt hebben gebracht’.

Het merk bestaat overigens nog steeds:
http://www.culinarium.com.au/news/wp-content/uploads/2008/08/james-keiller-dundee-marmalade-439-x-600.jpg

Citrus

Leuk artikel. Bittere sinaasappelen kom je inderdaad weinig tegen in Nederland. Je komt ze wel tegen op Malta, waar het wordt verwerkt in de nationale frisdrank Kinnie. Maar ik vraag me af, gebruik je zo’n bittere sinaasappel vooral als ingrediënt in gerechten of zijn er ook mensen die ‘m puur eten?

arda barten

ik heb alleen een vraag over dit recept: moet de sinaasappel met of zonder schil worden gekookt?

d. van haaren

Bittere sinaasappels zijn niet alleen geschikt voor jam, maar ook voor alcohol! Zoete sinaasappels zijn door klimatologische omstandigheden op Curacao bitter geworden. Ze heten in het Papiaments laraha, daarin is de Spaanse wortel naranja nog te herkennen. Uit de schil wordt een olie getrokken, die het belangrijkste ingredient is van Curacao likeur.

S. van Hest

@2 d. van haaren

Sinaasappels komen oorspronkelijk uit China (China’s appelen) en waren bitter. Al in 2200 vC. kruisten men in China diverse citrussoorten.

Tijdens het Beleg van Sicilië, rond 1160, werd de eerste zoete sinaasappel beschreven.

Via handelsroutes, oorlogen en de kruistochten kwamen sinaasappelen naar Europa. Portugezen –Vasco da Gama cum suis– namen ze mee uit India en Afrika, en brachten ze later mee naar de ‘nieuwe wereld’. Ook Columbus bracht op zijn tweede tocht sinaasappels naar de Zuid-Amerika’s, waaronder Curacao.

Toen de Spanjaarden vertrokken verwilderden die sinaasappels. Negerslaven stookten er drank van, en de Nederlanders die dat zagen namen dit over en verbeterden het proces.
(Overigens werden de schillen gedroogd en naar Europa verscheept.)

‘Curacao’ is de oorsprong van alle ‘triple secs’: ook Cointreau en Grand Marnier e.d. bevatten bittere sinaasappelschillen.

Daarnaast worden ze gebruikt in de parfumindustrie. Zowel de schil, de steeltjes (petit-grain) als de bloemen (nerolie) leveren geurige oliën op.

‘s Werelds grootste afnemer van bittere sinaasappelen is trouwens de frisdrankindustrie: het zit in alle Cola!

Cees Leurs

Kunt u mij vertellen of de sinaasappel met of zonder schil gekookt moet worden. Als de sinaasappel met schil gekookt moet worden, moet deze dan na het koken verwijderd worden?

Met vriendelijke groet,

Cees Leurs

Karin Westerveld

Leuk, ik maakte ook al bittere sin.appelmarmelade,maar gaat er in dit cakebeslag geen boter ??

Prema van Harte

Ik neem aan de dat de gemalen amandelen tegelijk met de bloem in het deeg belanden?

marjoleine de vos

Ja de gemalen amandelen gaan met of na de bloem door het deeg.

Truusje Leenders

Nu weet ik nog steeds niet of de sinaasappel met of zonder schil gekookt moet worden, en of de schil er daarna (eventueel) af moet?

anne uuldersma

Truusje, ik heb het gewoon met schil en al gedaan en heel lekker.

S. van Hest

Vanzelfsprekend wordt de sinaasappel maar liefst een uur gekookt om de schil gaar te krijgen.

Een geschilde sinaasappel die een uur in water wordt gekookt heeft geen smaak of consistentie meer.

Soms helpt nadenken!

marjoleine de vos

S. van Hest heeft, als altijd, gelijk: met schil en al en de schil meemalen. Dat geeft de smaak en de consistentie aan het geheel.