Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

Zwarte inktvisrijst met coquilles en aioli

‘Is er dan nergens in deze stad inkt te krijgen”, riep ik vertwijfeld uit nadat de derde winkel die het moest hebben ‘nee’ had verkocht. Inkt is de raison d’être van dit gerecht. In sepia’s is de inktzak altijd heel royaal, in pijlinktvis is-ie soms al kapot of piepklein. Als je dus alleen pijlinktvis kunt kopen, moet je apart inktvisinkt bij een vishandel of een (Spaanse of Italiaanse) delicatessenwinkel aanschaffen. Dat is soms doorzetten.

Maak eerst de aioli, zoals je mayonaise maakt maar met dit verschil dat je twee tenen knoflook in een vijzel fijnstampt met een halve theelepel grof zout. Dan de eierdooiers erbij, beetje citroensap en druppelsgewijs de olie. Als de aioli te dik dreigt te worden doe er dan een lepel koud water bij. Proef, en voeg eventueel nog een druppel citroensap toe. Aioli kan maar hooguit twee dagen bewaard worden, dan verandert de smaak en is de lol eraf.

Voor de rijst met inktvis:

Snijd de ui fijn. Maak de inktvis schoon: het vel aan de buitenkant eraf, alles uit het lijf halen wat erin zit, behalve de inktzakjes die in het lijf tussen de ingewanden zitten. Gooi de rest van de ingewanden weg. Snijd de tentakels van de kop af, gooi het gedeelte met de bek en de ogen weg. Snijd de inktvis aan stukken. Gooi hem in een hete pan en laat hem op hoog vuur een minuut of vijf koken in eigen vocht. Zet weg in een schaal, met het kookvocht. Smoor in dezelfde pan de ui langzaam in twee eetlepels olijfolie. Doe er na een minuut of vijf knoflook bij (fijngehakt of uitgeknepen). Verwijder de zaadjes uit de tomaten, hak ze fijn en doe ze met sap en al in de pan. Laat twintig minuten stoven. Bestrooi met zout.

Roer de rijst door de tomaten. Haal de inkt uit de zakjes en roer die los in een beetje bouillon of water. Giet bij de rijst. Doe daar ook de inktvis met kookvocht bij en de rest van de bouillon of het water. Leg een deksel op de pan en laat zachtjes koken. Kijk af en toe of het geheel niet te droog wordt, dan meer water erbij.

Hak intussen de peterselie fijn.

Haal de St. Jakobsmosselen uit hun schelpen door de schelp met de bolle kant naar beneden in je hand te nemen, een mes tussen de twee schelphelften in te steken en daarmee de mossel los te snijden van de platste schelphelft. Haal alle losse slierten en blubberigheden van het witte ronde binnenste af, behalve het oranje/beige kuitdriehoekje. Droog de schelpdieren, snijd ze doormidden in twee rondjes, maar laat het koraal heel. Bak ze vlak voor je alles gaat opdienen heel kort aan beide kanten in een beetje olie in een koekenpan. Echt heel kort, anders worden ze jammerlijk taai en oninteressant. Het koraal eerst in de pan, dat mag ietsje langer.

Stort de gare rijst (die je nog even op zout geproefd hebt) in een wijde schaal, leg er de St. Jakobsmosselen op en bestrooi het geheel met peterselie. Van de aioli neemt ieder naar eigen inzicht.

Zwarte inktvisrijst met coquilles en aioli

Voor 4 personen

2 uien, fijngesneden

1 blik tomaten

2 el gehakte peterselie

750 g inktvis met inktzakjes

0,75 l vis- of groentebouillon

of water

300 g. rondkorrelige rijst

8 St. Jakobsmosselen

Voor de aioli:

2 teentjes knoflook

beetje grof zout

2 eierdooiers

150 ml. arachide- of maïs- of zonnebloemolie

150 ml. zachte olijfolie

citroensap

Geplaatst in:
Hoofdgerecht
Lees meer over:
coquille
inktvisrijst

5 reacties op 'Zwarte inktvisrijst met coquilles en aioli'

Nancy van Dijke

Zoveel vertwijfeling en doorzettingsvermogen.

Wim Bouwman

Beste Marjoleine,
Hoe herken je de inktzakjes?
Wim

Rudolf Smeets

De zwarte sepia uit de Venetiaanse keuken heeft mijn voorkeur.
Gedurende jaren zat (ook) ik met het probleem: waar haal ik extra inkt?
Sinds enkele jaren is dat probleem niet meer een probleem.
De Sligro verkoopt “encre de seiche” in zakjes van 4 gram. Het ligt voor het grijpen op de koelafdeling en het kost ook nog ‘s niks.

Jeroen

Dat “aioli” een lelijk hispanisme is, of eigenlijk liever een catalanisme, is nog te pruimen, want ook Van Dale schrijft het op dezelfde manier. Jammer is alleen dat meneer vandale tegenwoordig niet meer op antwoord wacht, maar gewoon een beetje aanbalzakt. Om maar een voorbeeld te noemen, in mijn Spaans-Nederlandse Van Dale wordt het met een trema op de eerste geschreven. Gelukkig dat in Zuid-Frankrijk dat al sinds generaties te ingewikkeld was, dus daar wordt het wel gespeld zoals in het artikel en in de laatste Cholesterolhoudende Van Dale.
Erger – jawel! – is dat er helemaal geen eieren in een allioli hoeven(ik schrijf het nu op z’n Catalaans, maar waar het om gaat is dat “allioli” niets anders betekent dan “knoflook en olie”). Anders kan je net zo goed een potje Calvé opentrekken en er wat teentjes knoflook in fijn prakken. Niks mis mee als je haast hebt, maar noem het dan alsjeblieft geen ailloli (Pools, volgens Wikipedia)
Nog erger – jazeker! – is dat “het recept” geen enkele duidelijkheid geeft over wat nu inkvis is, behalve dat er inkt in moet zitten, omdat dat blijkbaar niet apart is te verkrijgen. Sepia’s zijn meestal wat groter dan kalmaren (pijlinktvis volgens VD, calamares hier om de hoek), maar deze kunnen ook behoorlijk uit de kluiten gewassen zijn. Vraag maar aan de neefjes en nichtjes van Moby Dick. Maar als ze heel klein zijn, eet je ze gewoon met huid en haar op, dus vooral niet weggooien die kop en tentakels. Om ze te koken en te bakken, is het echter heel belangrijk om te weten hoe dik ze zijn. Want voordat je het weet zitten je gasten urenlang op een stuk schoenzool te kauwen. Hievoor speelt ervaring een grote rol. Heb je die niet, laag vuur en vaak prikken. Niet de beste oplossing, maar altijd beter dan dat je gasten je moeten complimenteren met een grauwgrijnzende grimlach.

Karl de Leeuw

Arroz negro, een van de vele paella varianten, wordt in Spanje veel gegeten; de kleur schrikt de meeste buitenlanders af.

Ik zou alleen extra virgin olijfolie gebruiken: neem een Piqual van Carbonel en als u voor een top oliefolie meer betaalt dan 8 a 9 euro wordt u door een Italiaande ombottelaar belazerd.

De inktvis geeft een dermate sterke smaak dat diepvries vieiras – jacobsschelpen – het geheel veel goedkoper maken zonder dat dit afbreuk doet aan het gerecht. De koraal wordt niet gegeten en dient hooguit als decoratie. De inkt is in iedere zaak te koop waar ik woon aan de Costa Blanca. Schone diepvriesinkvis moet ook in Nederland te koop zijn; het besprrat tijd en geklier

“Al y oli” is ajo en olie, zonder eigeel. Goed oeleken tot het consistentie heeft. Het resultaat is lang niet voor iedereen geschikt. Al=ajo=allium=ajuin=knoflool- Oelek de knoflook in de mortier en doe er net zo lang mahonesa bij tot de smaak geschikt is voor uw gasten.

Mahonesa is een uitvinding van de Balearen; Calvé schrijft het hier goed, anderen doen of het Frans is en schrijven het Mayonaise.

Kook de rijst in een koekenpan bij ontstentenis van een paella. Voor driehonder gram rijst 1200 cc van een sterke visfond. De bliktomaten vormen een deel van die 1200 cc! Enkele minuten hard koken en dan op wat lager voor totaal rond 20 minuten. Het teveel fond verdampt in zo’n pan en er moet een laag overblijven die niet meer dan rond 2 cm cm dik is. De rijst moet ‘sueltecito sueltecito zijn’ en niet plakkerig.

‘t Is een lastig gerecht om het goed te krijgen dus blijf er bij staan. Niet in een schaal storten, de koekenpan/paella zo op tafel zetten. Puristen gebruiken geen borden en eten het zo uit de pan waarvor je een kleine, ronde tafel nodig hebt. Nodig geen Valenciano’s uit: hun grootmoeders kunnen het altijd beter wat je ook doet