Verbieden smaakt ook lekker
Toch is het wel opmerkelijk dat zo veel van de problemen van de wereld op ons bord worden gelegd. Letterlijk. Voortdurend krijg je te horen dat je het dierenleed de wereld uit kunt helpen, het klimaat kunt verbeteren, het milieu kunt redden, Afrika aan een behoorlijk inkomen kunt helpen, het landschap in tact houden als je maar op de juiste wijze eet.
Moraal en eten zijn van oudsher enorm met elkaar verbonden. In allerlei culturen bestaan aanwijzingen voor het voedsel. Het onreine varken of de heilige koe, het verbod bloed te eten of vlees waar bloed in zit, het gebruik eieren te eten in het voorjaar om het nieuwe leven te vieren – eten heeft altijd met heel veel meer te maken dan verzadiging of het lichaam zo goed mogelijk in stand houden.
Nu is het dus de wereld die we moeten redden door almaar puurder en minder, en seizoensgebondener en vegetarischer te eten. Dat is de idealistische kant van voeding, die, zoals dat bij idealisme gebruikelijk is, ook een nogal dwingend karakter heeft. Wie niet meedoet met de idealisten is fout.
Anderzijds is het makkelijker dan ooit om juist weinig aandacht aan het eten te besteden – soms voel je je bijna een aansteller als je zelf kookt, zo alom tegenwoordig is de kant-en-klaar wereld.
Het zal wel niet voor niets zijn dat juist eten altijd zo’n gebied is waar moraal bij te pas komt. Het is zo’n vitaal onderdeel van het leven. Net als seks, het andere grote moraalgebied. Zulke onderdelen lenen zich enorm tot verboden en geboden, juist omdat de mensen ze belangrijk, en, heerlijk voor de verbieders, een mogelijke bron van genot vinden.
Deze cake is zeker een bron van genot, maart verder valt er niets aan te verbieden. Er zitten zelfs geen verzadigde vetten in want hij wordt gemaakt met olijfolie. Je zou onbehandelde citroenen moeten gebruiken, dat wel, want er wordt schil geraspt en bij onbehandelde citroenen krijg je niet de antischimmelbehandeling mee. Aan de andere kant: dat beetje rasp dat we zo nu en dan eten zal ons niet ombrengen.
De combinatie van rozemarijn met iets zoets kom je de laatste jaren wel vaker tegen en die is erg goed. Het geeft iets pittigs aan een toetje. En tot slot zeg ik nog: dit is de snelste en makkelijkste cake ter wereld. En één van de lekkerste.
Citroen-rozemarijncake (voor 8 personen)
- 55 gr oud witbrood
- 100 gr amandelen
- 2 eetlepels rozemarijnnaaldjes
- 200 gr suiker
- 2 theelepels bakpoeder
- citroenrasp van 1 citroen
- 200 ml olijfolie
- 4 eieren
voor de siroop:
- sap van twee citroenen
- 125 ml water
- 60 gr suiker
- 2 takjes rozemarijn
Maal witbrood, rozemarijn en amandelen in de keukenmachine zo fijn mogelijk. Doe in een schaal en voeg de suiker en het bakpoeder, de citroenrasp, de olijfolie en de geklopte eieren toe. Roer goed door elkaar.
Verwarm de oven tot 175 graden. Vet een vel bakpapier dun in en bekleed daarmee een kleine (22cm) springvorm. Giet het beslag erin en laat ongeveer drie kwartier bakken. Controleer met een breinaald of iets anders duns of het baksel gaar is.
Verwarm de ingrediënten voor de siroop, roer om de suiker op te lossen en laat nog een paar minuten sudderen. Laat de rozemarijntakjes in de siroop liggen.
Prik met een vork gaatjes in de taart als hij uit de oven komt en giet er de siroop overheen. Laat afkoelen. Ik vind de takjes rozemarijn bovenop de taart wel leuk staan, maar ze mogen er ook af.
