Iets vullen kunnen wij ook
De deelnemers aan het programma Masterchef moeten gerechten maken en een jury beoordeelt die. Gisteravond kregen vijfentwintig deelnemers een hoeveelheid ingrediënten waar ze iets mee moesten maken. Wat de ingrediënten precies waren, hoefden wij als kijkers blijkbaar niet te weten – in ieder geval waren het een kip, cantharellen, walnoten en bramen.
De deelnemers moesten binnen een bepaalde tijd die ons ook al niet heel duidelijk werd, daar een gerecht mee maken. Was het een uur? Kan bijna niet, want allerlei mensen gingen een fond maken van het karkas van die kip – dan is een uur wel kort. En wat iedereen precies deed, daar kwam je ook niet echt achter. Wel zag je steeds een jurylid bij een deelnemer staan en iets zeggen in de trant van ‘mooie ingrediënten’ of ‘je kunt een gerecht neerzetten’.
Nu ja en aan het eind kreeg je het bekende uitslagritueel, dat je elke dag vijfentwintig keer op de televisie kan zien: alle deelnemers staan bij elkaar, er wordt een aantal namen afgeroepen van degenen die naar voren moeten komen en diegenen zijn door naar de volgende ronde of juist niet. Dat klinkt vlot maar zo gaat het niet: de juryvoorzitter van dienst laat krankzinnig lange pauzes tussen zijn onbeduidende stukjes tekst vallen terwijl op de achtergrond een zenuwenmuziekje klinkt. Zo worden een paar selecties gedaan, en tot slot moeten een paar deelnemers nog een extra test doen. Dit keer moesten zes mensen nog een sabayon maken. Hoefden de kijkers ook al niet van te weten hoe dat moet.
Ach bah wat een dom programma. Het is alleen maar het gedoe, het koken zelf krijgt minimale aandacht. Dat gaat met al dit soort programma’s zo. We moeten kijken om de spanning en de emotie en waar die spanning en emotie door veroorzaakt worden, daar hoeven wij onze hoofdjes niet over te breken.
Zouden chef-koks trouwens een speciale cursus onsmakelijk proeven krijgen? Je ziet ze meestal een gerecht flink omwoelen en rommelig snijden. Nog liever zitten ze er met hun handen in, en ze happen toe met een gezicht alsof dit het laatste is waar ze trek in hebben. Ze kauwen met veel wangbewegingen, zoals iemand doet die eigenlijk geen zin heeft in eten, tot ze ineens lusteloos verklaren: lekker.
Enfin. Die kip laten we zitten, het is maandag. Maar iets vullen, zoals veel deelnemers deden, dat kunnen wij ook. Zoete aardappelen pittig en hartig vullen, dat is heel smakelijk en makkelijk.
Hartig gevulde zoete aardappelen (voor 4 personen)
- 200 g feta
- ½ el venkelzaad
- 1 tl korianderzaad
- 1 teentje knoflook
- 1 niet al te grote rode peper
- 4 zoete aardappelen
- olijfolie
- 12 kalamata-olijven
- klein bosje koriander
Verwarm de oven voor op 180 graden.
Verbrokkel de feta en meng met het venkelzaad, de geperste knoflook en de gekneusde korianderzaadjes (stamp ze even in een vijzel). Snijd de chilipeper open, verwijder de zaadjes en snijd hem in heel dunne sliertjes. Meng door de feta. Doe er een scheutje olie bij.
Bak de zoete aardappels met schil en al in de oven op een stuk aluminiumfolie. Prik na drie kwartier of ze gaar zijn. Het kan ook wat langer duren, dat ligt aan de omvang van de aardappelen. Haal ze eruit als ze gaar zijn en maak een snee in de lengte. Duw ze een beetje open, drup er wat olijfolie over en maal er peper overheen. Vul met de feta. Verdeel de olijven erover en bestrooi met de fijngehakte koriander.
