Een worm in het Kremlin
Een dier eten vinden velen van ons geen probleem. Maar dan moet het wel de bedoeling zijn dat wij dat dier eten. Een beest dat zich zonder dat wij daarom gevraagd hebben, in ons eten heeft gedrongen, wordt minder op prijs gesteld. Slakken in de paddestoelen, kakkerlakken in de paella, een complete muis in het brood, meegebakken (getverderrie wat een walgelijke foto was dat een poosje geleden) of een worm in de sla, dat is ook voor vleeseters niet leuk.
Het komt tot in de hoogste kringen toch voor. In het Kremlin bijvoorbeeld. Daar trof gouverneur Dmitri Zelenin een worm in zijn sla tijdens het staatsdiner voor de Duitse president.
Zelenin fotografeerde de worm met zijn telefoon en twitterde het diertje meteen de wereld in: „Zulke dingen gebeuren, zelfs in de Alexandrovsky Hall. Bij de biefstuk krijg je ook sla met aardwormen geserveerd,” schreef hij.
Niet direct een heel opmerkelijk feitje, maar Zelenin kreeg meteen reusachtig op zijn kop: onverantwoordelijk, dwaas en zelfs ‘imbeciel’ werd zijn twittertje genoemd door een hoge Kremlin-functionaris.
De officiële houding leek te zijn dat wormen in de sla in het Kremlin niet voorkomen, en als wel, dan worden de feiten overruled door de regel: ze komen niet voor.
De toevoeging van Zelenin, dat het wellicht een poging was om te laten zien dat de sla echt vers was, werd blijkbaar niet als ontlastend gezien.
De misstap van de gouverneur stond in een bericht in de Moscow Post die ik kreeg toegestuurd door een bevriende slavist. „Ook in Rusland gaat de echte politiek over eten,” schreef hij.
Zo is het. Eten, politiek en wormen, die drie, maar de meeste van deze is het eten.
Hopelijk is de Kremlinkok niet ontslagen op grond van het incident. Men beweerde, aldus de Moscow Post, dat dat vandaag de dag niet meer zou gebeuren. (Men beweerde trouwens ook dat de borden van dinergasten als Poetin zelf en bevriende staatshoofden speciaal worden gescreend om te voorkomen dat er zich iets levends in bevindt.)
Wie een dineetje geeft kan maar beter geen sla serveren dus, of de sla, zéér, zéér zorgvuldig wassen – een worm of een slakje zie je makkelijk over het hoofd en voor je het weet zegt een onverantwoordelijke gast er iets van op twitter.
Losse slablaadjes zijn makkelijker wormvrij te houden dan een krop sla en er zitten ook minder vaak wormen in. Die kruipen graag in de krop om zich dan lekker schuil te houden tussen de blaadjes. Ja, het zijn anarchistische jongens, die wormen.
Wie op zijn of haar eigen staatsbanket toch sla wil serveren, lekker met seizoenswalnoten, maakt deze sla. Gebruik vooral rode wijnazijn, geen witte, dat is in dit geval echt minder goed.
Veldsla met noten en oude kaas (voor 4 personen)
- 2 ons veldsla of raket
- ½ ons gebroken walnoten
- 75 gr. oude peccorino of parmezaanse, of heel goede overjarige Goudse
- 1 eetlepel rode wijnazijn
- 2 eetlepels olijfolie
Rooster de walnoten in een koekenpan met dikke bodem. Was en droog de veldsla of de raket – als het van die lange dunne raket is, snijd of knip hem dan doormidden, en verwijder eventuele lange stelen, die eten niet lekker.
Schaaf dunne plakjes van de kaas.
Roer de azijn met een snufje zeezout, wat versgemalen peper en de olie door elkaar. Hussel de sla er heel goed doorheen. Strooi de noten erin, weer husselen, doe de kaas erbij en schep nog even om, voorzichtig, anders is de kaas helemaal verbrokkeld.
