Een moeilijke proeverij
Soms vraag je je af, maar ’t is natuurlijk een beetje een chagrijnige vraag, of je, als je verschillende groenten blind te proeven kreeg, zou weten wat je at. Ik dacht het toen ik een stukje supermarktwortel at – eigenlijk denk ik zoiets altijd als ik een stukje supermarktwortel eet. En ook bij een stukje supermarktpaprika, -lof, -andijvie, -botersla enz. Je proeft de knapperigheid en je proeft of het blad is of vast. Verder is er water en dan, jawel, een beetje wortelsmaak.
Eet je weer eens een echte wortel, eentje uit de grond om zo te zeggen (en dat is minder opendeurachtig dan het klinkt, want veel groenten worden op water geteeld) dan besef je ineens dat je vergeten was hoe wortel ook weer smaakte. Net zoals je vergeten kunt hoe tomaat smaakt als het geen Tasty Tom is, of hoe rijpe aardbeien, of rauwe ham die géén parma- of serranoham is – de enige twee soorten rauwe ham die nog wel lijken te bestaan.
In een land dat ik niet nader zal noemen maar waar ik net even was, het ligt vlak onder het bijna voormalige België, hebben ze heerlijke rauwe hammen. In België trouwens ook. Maar die komen hier nooit want die zijn niet in de mode, het moet ham met parma- of serranosmaak zijn.Zoals alle tomaten met smaak de zoetige Tasty Tom-smaak hebben gekregen – lekker hoor en ik ben dolblij dat de tasty-variant er is want de gangbare tomaat was uitgesproken on-tasty – maar er zijn ook hartigere tomaten, tomaten die vol smaken en rijp en vlezig, maar die niet zoet zijn. Dat vergeet je ook als je een poos niet een dergelijke tomaat hebt geproefd.
Maar het is waar: elk land krijgt het eten dat het verdient en wij hebben blijkbaar tamelijk smakeloos eten verdiend. Als het maar weinig kost. ‘Goedkoop’ en ‘snel’ zijn grotere aanbevelingen dan ‘smakelijk’. Blind geproefd zou je denk ik niet makkelijk onderscheid weten te maken tussen de gemiddelde ongerijpt vervoerde en in de supermarkt tot weinig wasdom gekomen nectarine, meloen of perzik, en als je pech hebt kan daar zelfs nog ongemerkt een stukje komkommer tussen gedaan worden.
Snik snik snik – moet dat nu zo? Kunt u als thuiskok nu niet een beetje positief zijn?
Jawel jawel. Ik heb van die worteltjes echt wel een leuke salade gemaakt. Er ging een dressing overheen met pompoenpittenolie, die is groenig en heel notig en geurig en verkrijgbaar bij olie- en azijnwinkels. Maar de dressing wordt ook goed met gewone notenolie (denk eraan dat die betrekkelijk snel ranzig wordt, dus een klein flesje kopen en het bij voorkeur in de ijskast bewaren).
Wortelsalade met sinaasappel (voor 2 personen)
1 pond wortelen
sap van 1 sinaasappel
sap van ½ citroen
2 el notenolie of, indien verkrijgbaar, 1 el pompoenpittenolie en 1 el olijfolie
2 lente-uitjes
1 tl korianderzaad
1 tl kummelzaad
8 pecannoten, doormidden gebroken
Schrap de wortelen en snijd ze in stukjes van ongeveer een centimeter. Zet een pan water op, doe er zout bij als het kookt en kook daar de wortelen in tot ze gaar zijn, een minuut of tien. Laat ze uitlekken.
Vermeng het sinaasappelsap met het citroensap en de olie en voeg er royaal peper en wat zout aan toe. Giet de dressing over de worteltjes.
Snijd een lente-uitje fijn. Rooster de korianderzaadjes en de kummel. Schep de uitjes en de zaadjes over de salade. Garneer met wat gebroken pecannoten.
