Een rubberen omelet
Wat een heerlijke zomeravond was het met Annet Malherbe gisteravond. Geweldig gelachen om de absurde fragmenten maar ook genoten van de smakelijke en grappige eetfragmenten uit beroemde eetfilms als Eat, drink, man, woman, La grande bouffe en Big Night. Die laatste film heb ik niet gezien, maar ik heb er heel vaak over gelezen en menigeen heeft er me over verteld: over het Italiaanse restaurant dat niet loopt, de twee broers-eigenaren die ruzie hebben, het idee om Louis Prima uit te nodigen die dan niet komt. Na afloop van deze mislukte avond bakt, zo heb ik het altijd gehoord en gelezen, de ene broer een eitje en eet dat in stilte samen met de andere broer. Een verzoeningsei om zo te zeggen.
Die scène liet Malherbe gisteravond zien.
Blijkt dat het altijd verkeerd verteld is. Hij bakt geen eitje, die ene broer. Hij maakt een omelet van drie eieren die hij wat te lang klutst en véél te lang bakt. „Italianen!” riep ik boos naar het televisiescherm. „Alles kunnen ze maar een omelet bakken, ho maar!”
Een omelet, ik zeg het nog maar eens voor degenen die de cursus gemist hebben, een omelet maak je door de eieren kort te klutsen met een vork en ze dan in de hete boter, te laten glijden. Je geeft rukkende bewegingen aan de pan waardoor de omelet zich over de bodem verspreidt en waardoor, als je hard genoeg rukt en schuift, de achterrand opkrult tegen de rand van de pan. Eventuele toevoegingen (fines herbes bijvoorbeeld) strooi je nu op de nog zachte omelet en dan geef je nog twee rukken waardoor het ding zich opkrult, doet-ie dat niet dan kan een houten spatel uitkomst bieden. Meteen daarna op een bord laten glijden. Dit alles neemt hooguit twee minuten tijd en de omelet is nog ietsje smeuïg van binnen.
Zo doen Fransen dat. Maar Italianen maken zulke omeletten niet dus je kon die broer eigenlijk niets kwalijk nemen. In Italië maken ze frittata, een dikke gevulde omelet die helemaal gaar moet zijn en waarmee je wel uit picknicken kunt gaan. Het is typisch zo’n restjesgerecht: alles wat over is van groenten en pasta wordt met behulp van eieren tot iets nieuws gemaakt.
Nu bakte die broer ook geen frittata, hij maakte gewoon rubber-ei.
Wij maken wel een frittata. Eentje met pasta erin, uit het kookboek Una bella spaghettata van Nikko Amandonico.
Frittata met spaghetti (voor 4 personen)
- 500 g spaghetti
- 500 g tomaten
- olijfolie
- 5 eieren
- 5 el geraspte parmezaanse kaas
Breng water aan de kook met flink zout, doe er twee eetlepels olijfolie bij en kook de spaghetti zo lang als het pak zegt.
Giet af, spoel af met koud water en zet de afgekoelde, uitgelekte pasta in de ijskast.
Maak intussen de tomatensaus door de in stukken gesneden tomaten met 1 eetlepel olijfolie en een snuf zout in een pan in te koken tot dik en zacht.
Klop de eieren los met een vork, voeg peper uit de molen en weinig zout toe, meng de geraspte kaas erdoor. Meng in een ruime kom de pasta met de tomatensaus en de geklutste eieren.
Neem een grote koekenpan met een hoge rand, verwarm daar een eetlepel olijfolie in, giet het pasta-eimengsel erbij en druk dat goed aan. Laat op niet te hoog vuur ongeveer een kwartier bakken. Laat hem dan op een bord glijden, keer dat om boven de koekenpan en laat de andere kant 15 minuten bakken.
Laat hem ietsje afkoelen voor het aansnijden.
