De genoegens van de klusjes
„Ik had mij getraind in genot sinds ik alleen was. Van vriendschappelijk samenzijn genoot ik, op bijna romantische manier, en in de stijl van Nijhoffs late gedichten had ik het opmaken van mijn bed, het afstoffen, het stofzuigen, het luchten van de kamers tot genoegens gemaakt waarop ik mij verheugde wanneer ik ’s nachts wakker was of in de stoel van mijn slaapkamer zat te lezen.” Nog even een citaatje uit Alfred Kossmanns Een verjaardag, één van zijn mooie kleine romans uit de jaren tachtig en negentig.
Deze zinnen staan net voor het bakken van de spekpannekoek waar ik gisteren over schreef. Ze lijken een opdracht aan iedereen die allerlei taken zuchtend, haastig of met tegenzin verricht. En hoe makkelijk doe je dat niet, met een bijkans boos gezicht de vloer dweilen, terwijl het eigenlijk genoegen geeft om het vuil te zien verdwijnen en de schone planken te zien verschijnen of met opgetrokken neus de vuilniszak dichtbinden en wegbrengen, nu snel de deksel van de afvalemmer soppen – zo dat is achter de rug. Er zijn zoveel dingen die voornamelijk gedaan lijken te worden om ze achter de rug te hebben. Dat is niet de mooiste houding. Dat maakt zulke klusjes ook tot uitstelwerkjes – vandaag ga ik écht niet strijken hoor, misschien morgen.
Met rust en aandacht gedaan is veel eigenlijk wel prettig. Een genoegen zelfs, volgens Kossmanns hoofdpersoon, een alleenstaande man van 65.
Misschien voel je dat zelf ook regelmatig wel, maar sta je het jezelf niet toe. Want als ik dan eens sta te strijken, vind ik het helemaal zo’n rotklus niet – mits er geen rijstebrij-achtige strijkberg ligt. En in de keuken zijn de werkjes meestal ook wel leuk, helemaal als je op tijd begint en al ‘s ochtends iets klaarmaakt. Dan ruikt het zo Frans vind ik, als er voor twaalven wordt gekookt, alsof je een warme lunch gaat opdienen.
Op warme zomervakantiedagen is er iets voor te zeggen – ’s ochtends is het nog koel en geen ramp om iets aan het fornuis te doen en als je eenmaal klaar bent is de hele zomerdag naar eigen inzicht te gebruiken.
Maak dus ‘s ochtends neuriënd deze heerlijke zomerse gehaktballetjes, die zacht zijn en fris van smaak dankzij de citroen.
Gehaktballetjes met dille en citroen (voor 4 personen)
1 pond niet al te mager rundergehakt
1 kleine ui
evt. 1 teentje knoflook
5 el rijst
5 takjes dille
5 takjes peterselie
snufje oregano
2 eieren
sap van 1 citroen
Hak de ui (en eventueel een teentje knoflook) heel fijn, net als de dille en de peterselie. Voeg de gehakte spullen aan het gehakt toe, met een snufje gedroogde oregano, royaal zout en peper, en één losgeklopt ei. Doe er de ongekookte rijst bij en kneed het geheel goed door. Vorm er pingpongballetjes van.
Maak wat olie heet in een koekenpan met een opstaande rand of in een grote juspan. Bak de balletjes naast elkaar tot ze lichtbruin zijn aan alle kanten, giet er dan 1 liter heet water bij en het sap van 1 citroen. Laat de balletjes net koken, drie kwartier, tot de rijst gaar is. Laat staan tot etenstijd.
Verwarm balletjes en saus en leg dan de balletjes even apart. Klop het tweede ei los en vermeng het met twee eetlepels warme jus. Giet het eimengsel van het vuur af bij de citroenige saus en beweeg de pan goed zodat het ei zich door de saus mengt. Knip er nog wat dille bij en leg de balletjes terug in de saus. Niet meer aan de kook brengen, dan schift het.
