Koken is er amper bij
Oh wat is het fijn als het even echt zomer is. Meteen hele dagen tot laat ’s avonds in de tuin en dan nog even omlopen – zie je hoe het om half één nog steeds niet helemaal donker is maar aan de noordelijke hemel nog zachtjes bleekrood gloeit. Juni. Geen mooier licht, geen mooiere bloei dan in juni. Maar dat denk ik in mei ook. En in september denk ik: het zachte licht van september, daar gaat niets boven. En ’s winters, met de bomen zo mooi kaal tegen de vroege rode zonsondergang denk ik ,,Zomer? Waarom?’’ Dus eigenlijk is het altijd goed.
Je gaat nu vanzelf anders eten, bijvoorbeeld een late lunch met spaghetti met gegrilde paprika en tomaat, geitenkaas en olijven en royaal basilicum onder de kastanjeboom. Ik legde vorken en lepels neer. Mijn Italiaanse vriendin liep naar binnen en kwam even later terug met twee messen. ,,Wij zijn barbaren”, zei ze vrolijk, ,,wij snijden onze spaghetti gewoon klein.” Ze vertelde dat haar moeder de pasta brak voor ze die in de pan deed. En dat ze dus geen idee had gehad toen ze in Nederland kwamen wat al die lepels bij de spaghetti deden.
Dat deed me denken aan het juninummer van delicious. dat helemaal in het teken van Italiaans eten staat (stond, het julinummer is er ook al). Daarin komt Roberto Payer aan het woord, directeur van het Hilton hotel en president van de Italiaanse kamer van koophandel in Nederland die bezig is alle Italiaanse restaurants in Nederland te classificeren. Hij is heel streng, verklaart hij. ,,Ik gruwel al als ik een bord pasta gepresenteerd krijg met een lepel in plaats van alleen een vork!”
Hè ja. Gelukkig hebben we weer iets om lekker nuffig over te doen. Wie een lepel bij de pasta legt is FOUT.
Dat nummer staat trouwens vol met zulke dingen. Deze Payer weet ook te melden dat ‘de regels’ van ‘de Italiaanse keuken’ zeer gestreng voorschrijven dat men in de zomer nooit meer dan drie smaken gebruikt. En op de pagina ernaast staat dat ,,pasta (al dente) koken” voor een Italiaan ,,van levensbelang is”. Toe maar.
Je zou er nog een hekel van krijgen aan Italiaans eten. En dat is dan weer jammer, want juist de grote eenvoud van veel van het eten is zo ongelooflijk innemend.
Dus hup, snel een paar heerlijke gerechtjes in elkaar zetten en lekker in de schaduw opeten. Koken is er amper bij.
Serveer bijvoorbeeld geroosterde paprika met ansjovis en verse oregano, gestoomde jonge broccoli met flintertjes in olie gebakken knoflook, citroensap en olijfolie, rijpe meloen met een scheutje vincotto erover, raket en parmaham.
En dan deze ravioli.
Ricotta-citroenravioli met tuinbonen (voor 4 personen)
- 400 g verse lasagnavellen
- 200 g ricotta
- sap van een ½ citroen
- 400 g gedopte tuinbonen (vers of diepvries)
- olijfolie
- citroenrasp
Meng de ricotta, het citroensap, de olie en de geraspte citroenschil, voeg peper en zout toe naar smaak. Leg met tussenruimtes van drie centimeter een volle theelepel vulling op een pastavel.
Ga met een nat kwastje tussen de hoopjes vulling door, leg een tweede pastavel erbovenop en druk het tussen de hoopjes vulling vast op het eerste. Uitsnijden met een deegradertje en op een met bloem bestrooide bakplaat leggen tot alle pasta en vulling verwerkt zijn.
Kook de ravioli in zout water in ongeveer 5 minuten gaar.
Kook ook de tuinboontjes in zout water in 5 minuten gaar. Leg de ravioli met de tuinbonen op een schaal, giet er wat grassige olijfolie over en rasp er wat citroenschil over.
