Na het zuur komt het zoet
Krijg je je telefoonrekening, dan blijkt ineens dat je ook lid bent van de telefoonaanbieder. Het is een club. Nooit erg in gehad (stom), maar nu ging ik het nakijken, want het is geen goedkope club. De telefoonaanbieder zegt dat je het lidmaatschap eigenlijk nooit hoeft te betalen, omdat je het terugverdient met punten en die punten verdien je weer door dingen te kopen met andere punten, en dat trekken ze dan van je lidmaatschap af en dat is allemaal voor U Mevrouw DE VOS! Ik zal ook steeds prijzen krijgen en daarvoor moet ik elke dag op internet kijken op hun site en dan gauw ja zeggen tegen mijn prijs, want anders heeft een ander ‘m.
Het idee zal wel zijn dat ik dan mooi op hun site ben en dingen kan gaan kopen met clubkorting.
Dat doet de bank ook, je voorspiegelen dat je dankzij ‘rentepunten’ in hun ‘shop’ tegen geweldige kortingen luxueuze spullen kan aanschaffen. Maar als je dan eens gaat kijken wat je met je tienduizenden rentepunten, want ze zijn er scheutig mee, kunt doen, blijkt dat 10.000 punten ongeveer 1 euro waard is in de shop, waar ze eerst de prijzen verdubbeld hebben, waarna je de waren tegen inlevering van rentepunten voor de normale winkelprijs kunt betrekken. Wie een beetje van winkelen weet, kan ze allemaal veel goedkoper krijgen. Sommige artikelen zijn nooit zo duur als de ‘normale winkelprijs’ voorschrijft. En bovendien wil ik geen LCD-televisie voor 895 euro kopen bij mijn telefoonaanbieder.
Over televisie gesproken: keek gisteravond even naar De Wereld Draait Door en daar zat een jongeman zo ontzaglijk in internet te geloven dat je er eng van werd. Hij wilde dat alle krantenlezers liever vandaag nog dan morgen doodgingen, dat zei hij echt, want kranten lezen dat was volstrekt passé. Een journalist wilde helemaal niet wachten met zijn nieuws te ‘publishen’ (zo sprak hij) tot een bepaald tijdstip, die wilde almaar ‘in real time’ heel ‘hot’ zijn.
Dat een krant misschien nog iets anders doet dan heel hot nieuws ‘breken’, (dat is ineens ook een manier van zeggen ‘brekend nieuws’), zoiets als analyseren, afwegen wat belangrijk is, achtergronden leveren, kwam blijkbaar niet bij hem op. Ach nu ja, Paulien Cornelisse zat erbij en die keek die jongen verbaasd aan en zei dat hij er wel erg religieus uitzag en dat was ook zo. Hij predikte de plicht tot internet.
Maar hoe zijn we daar nu gekomen? Misschien om te zeggen dat na het zuur het zoet komt? Want we gaan een heel makkelijk taartje maken, gezien in Elle Eten, van rabarber. Dat is zelf ook zuur, maar gecombineerd met amandelspijs en bladerdeeg is het lekker zoet.
Rabarberjalousie (voor 4 personen)
- 1 sinaasappel
- 300g rabarber
- 80 g suiker, plus 1 el
- 4 plakjes diepvriesbladerdeeg
- 75 g amandelspijs
Zet de oven op 200 graden.
Rasp de sinaasappelschil, pers de sinaasappel uit en doe rasp en schil met de in stukjes gesneden rabarber in een pannetje. Voeg de suiker toe en kook tot de rabarber zacht is geworden, ongeveer tien minuten.
Ontdooi het bladerdeeg en plak de plakjes bij twee aan elkaar, zodat je twee rechthoekige deeglapjes hebt. Bekleed een bakplaat met bakpapier, leg een van de rechthoeken erop en bedek hem (randjes vrijlaten) met in dunne plakjes gesneden amandelspijs. Doe daar de rabarber bovenop.
Snijd de andere rechthoek horizontaal in, gewoon steeds een snee geven. Plak die rechthoek nu op de onderste, met behulp van het rabarbervocht. Gier er wat kookvocht overheen en bestrooi de bovenste lap met suiker. Bak het geheel 25 minuten in de oven.
