Eten als een holenmens
Dat het holenmensendieet ook niet helemaal je dat is, schreef voedseldeskundige Martijn Katan afgelopen zaterdag in deze krant. Het schijnt in sommige (Amerikaanse) kringen een rage te zijn, en het betekent dan: vlees en bessen. Rauw vlees wel te verstaan, precies zoals die kringen veronderstellen dat onze verre voorvaderen aten: bessen, noten, af en toe een wilde maraboe die ze in stukken scheurden. En als je zo eet, dan eet je precies zoals onze destijds ingestelde spijsvertering het wil en dan word je dus heel oud, is de redenering.
Je voelt meteen al aan alles dat dat een onzinredenering is, maar dat wil niet zeggen dat-ie geen aantrekkingskracht heeft. Juist onzin kan onweerstaanbaar zijn, vooral omdat onzin nogal eens de charme van de eenvoud heeft. Maar deze onzin heeft dan niet echt de charme van de smaak. Katan verzuchtte dat het inderdaad wel veel saaier is om, zoals de huidige stand van de voedselwetenschap het wil, 14 gram vezel per 1.000 kilocalorieën te eten, maar dat je dan wel gezonder blijft dan met het holenmensendieet.
Nu, dat wil ik best geloven, maar hoe kom je erachter of je 14 gram vezel hebt gegeten? Per 1.000 kilocalorieën ook nog eens. Dat laatste gaat nog, er zijn wel lijstjes van hoeveel kilocalorieën alle etenswaren zijn, en vroeger kende ik die, als elke rechtgeaarde vrouw, uit mijn hoofd, maar gelukkig ben ik daar overheen gegroeid. En ik wil beslist niet terug naar die staat waarin ik bij elke olijf dacht: 70 calorieën.
Vezels daarentegen staan nergens aangegeven, behalve bij sommige recepten in een bepaald soort kookboeken, de soort waar je niet zo van houdt, want die net doen alsof eten uitsluitend over gezondheid gaat. Je zit niet voor je gezondheid te koken. Ook niet ertegen, maar het gaat toch in eerste instantie om de smaak en dan hou je en passant in de gaten of je een beetje afwisselend en gezond eet.
Dat is trouwens wel moeilijk: steeds is iets even helemaal geweldig en dan weer verkeerd. Melk, de witte motor, mogen we amper meer drinken en iemand kaas serveren is bijkans een poging tot doodslag, terwijl je vroeger alleen maar een gezonde Hollandse meid dan wel jongen kon worden met heel veel kaas en melk. Eieren waren een pooslang levensgevaarlijke cholesterolbommen, maar zijn nu weer in genade aangenomen. Vlees was versterkend en heilzaam, nu krijgen we er kanker van.
We eten vanavond risotto, makkelijk, met vezels, en voor het lekker gevaarlijke boter en kaas.
Risotto met erwten en groene asperges (voor 4 personen)
- 2 sjalotjes
- 350 g arboriorijst of andere risottorijst
- 2 bosjes groene asperges
- 300 g diepvriesdoperwten
- 1 glas witte wijn
- 1 l groentebouillon
- klontje boter
- 1 ons geraspte parmezaanse kaas
Snij de harde uiteinden van de asperges en snij ze in stukjes. Leg de koppen apart.
Snipper de sjalot en bak die zachtjes in wat boter. Doe de rijst erbij en roer goed tot-ie beboterd is. Doe ook de aspergestukjes erbij, zonder de koppen. Bestrooi met zout en peper. Roer goed, blus met de witte wijn en laat die even verdampen. Giet vervolgens steeds een soeplepel bouillon bij de rijst en roer tot die is opgenomen. Als de rijstkorrels flink zijn gezwollen de aspergekoppen er bij en de doperwten. Blijf bouillon of water toevoegen tot de rijst gaar is, maar nog wel een beetje beet heeft. Draai het gas uit, roer een klontje boter en de geraspte kaas door de rijst, en laat het geheel vijf minuten staan.
