Bij eten is visueel van belang
Er zijn wel van die proeven gedaan met eten waarbij mensen bijvoorbeeld niet zien wat ze eten, of het eten anders zien – blauwe biefstuk herinner ik me als een beroemd experiment om de eetlust mee te verpesten. Blauw eten eten we sowieso niet. Ik herinner me een verrukkelijke scène uit het dagboek van Bridget Jones waarin zij een bouquet garni heeft samengebonden met blauw touw. En daarna kippenbouillon heeft getrokken tot er bijkans geen bouillon meer over was, alleen karkassen bedekt met blauwe gelei. Daar heb ik me tranen om gelachen – keukenhumor waarschijnlijk. De voorstelling van iemand die een lichtblauwe roomsoep opdient werkt beslist humeurverbeterend.
Het visuele van eten, en dan bedoel ik eigenlijk niet eens de kleur en ook niet de opmaak van het bord of zoiets, maar gewoon dát je je eten ziet, is erg belangrijk. Mensen proeven niet goed als ze niet zien wat ze eten. Maar heel precies komt het daar niet op aan zou je denken, tot ik de laatste tijd merkte dat ik begon te bril-eten. Leesbril op aan tafel. Niet om iets te lezen maar om scherp naar mijn stukje vis te kijken – alsof ik verwacht dat die vis weer gaat bewegen als ik ‘m niet in de gaten houd. Waarschijnlijk wil ik ook zeker weten dat ik het ontgraten goed aanpak, zoiets komt er natuurlijk ook bij.
Je moet ook niet altijd té veel willen zien. Zag laatst hoe een vriendin de gebakken scheermessen die ze kreeg voorgeschoteld met een puntje van haar mes en haar vork wat uit elkaar zat te pulken waarbij ze er verontrust naar keek – daar kan ook niet elk eten tegen. En ook niet elke trek in eten.
Voor de Paasdagen moeten we zachtgele dingen maken natuurlijk, dat is een paaskleur, en dan liefst iets zachtgeels waar je niet eng aan hoeft te peuteren. Om een of andere reden vind ik Pasen ook altijd wel een band hebben met sinaasappelen en citroenen, vandaar deze citroenyoghurtcakepudding met onaanstootgevende kleur en zonder graatjes. Hij moet au bain marie gebakken worden – neem vooral een grote wijde schaal met kokend water waar de cakepuddingvorm makkelijk in past, anders klotst het kokende water over de rand de cake in. (Hier spreekt Bridget Jones.)
Het ding is wel iets meer pudding dan cake vind ik, heerlijk luchtig en zeer aangenaam van smaak.
Yoghurtcitroenpuddingcake (voor 4 personen)
- 3 grote eieren, gesplitst
- 70 g suiker
- 1 vanillestokje
- 350 g Griekse of Turkse yoghurt
- geraspte schil van 1 citroen en ½ sinaasappel
- 20 bloem
- 30 g gepelde ongezouten pistachenoten, gehakt
Verwarm de oven op 180 graden. Kook water voor bain marie, en giet dat in een vorm die al in de oven staat, dan hoef je niet met klotsend kokend water naar de oven te lopen.
Klop de eierdooiers met op één eetlepel na alle suiker dik en bleek. Snijd het vanillestokje in de lengte open en schraap het merg bij de yoghurt, met de geraspte citroen- en sinaasappelschil en de bloem. Meng dit alles goed.
Klop in een andere kom de eiwitten stijf met de suiker tot er pieken blijven staan. Spatel het eiwit door het yoghurtmengsel.
Bekleed een bakvorm (doorsnee 25 cm) met bakpapier en giet daar het beslag in. Zet de vorm in het hete water (het water moet niet verder dan tot halverwege komen) en bak ongeveer 20 minuten. Strooi er de gehakte pistachenoten over en bak nog eens twintig minuten.
