Broeden en fourageren
Nu ja zeg, gisteren alles wat belangrijk is vergeten te vertellen. Het allerbelangrijkste: dat er al weer zoveel vogels terug zijn. Overal kieviten die vrolijk roepen en flapperend vliegen. Overal scholeksters die pietpietpiet roepen. En de koolmeesjes zijn alweer bezig de nestkasten te inspecteren: is dit een woning voor mij? De huizenmarkt is in die wereld volop in beweging, zo anders dan bij ons waar iedereen maar blijft geloven in zijn of haar recht op enorme winst en daarom de woning jarenlang te koop laat staan.
Mezen zijn zo niet. Die komen langs, kijken rond, en als de locatie bevalt en de geboden ruimte naar hun zin is – oké. Ik neem ’m. Geen winstoogmerk. En wat ik ook vergat gisteren, dat heeft niets met koolmezen te maken, is dat het Internationale Vrouwendag was. Jawel. Ooit liepen er dan troepen vrouwen langs de straat ergens voor of tegen te demonstreren terwijl ze zongen: „Hela kom erbij, sluit je aan bij onze rij, samen gaan we vechten voor onze vrouwenrechten, hela kom erbij”. Mooie tijden.
Nu weet je zo een twee drie niet meer wat onze vrouwenrechten zijn, al schijnen vrouwen hier en daar nog steeds, het is gewoon lachwekkend, minder betaald te krijgen dan mannen, voor hetzelfde werk. De nieuwe vrouwenstrijd gaat daar trouwens niet over, die gaat over het recht om niet te werken maar voor de kinderen te zorgen, versus de opvatting dat vrouwen deel moeten nemen aan het arbeidsproces, wat er ook gebeurt.
Beide standpunten zijn, zoals gebruikelijk met ferme standpunten, in hun onverdunde vorm een beetje te veel van het goede.
Zowel broeden als fourageren zeg ik maar, met een blik naar buiten waar die vogeltjes zich helemaal op het arbeidsseizoen aan het instellen zijn. Binnenkort is het voor man en vrouw weer keihard zwoegen. Dit is de fijne tijd, het uitzoeken van een net bedoeninkje, het soms even lekker kieskeurig doen, wat in de zon zitten als die er is, veertjes poetsen, een baltsje oefenen. De zon staat veel vogels zo goed.
Zag zondag vele paartjes kuifeend, hun snavels in de zon lichtblauw en hun oogjes felgeel. Wat een spectaculaire eendjes zijn dat toch. Maar de gewone wilde eenden mogen er ook zijn, de mannetjes dan, met hun metallic groene halzen. Het is trouwens wel zo, dit nog in het kader van vrouwendag, dat het feit dat de mannetjes in de natuur veelal veel mooier en spectaculairder zijn en dat ze zich zo aanstellen in de lente, betekent dat de vrouwtjes de partnerkeuze doen. Terwijl wij mensenvrouwtjes ons uitsloven om gekozen te wórden. Stom! Hou daar mee op!
Of niet. En maak dan deze hartveroverende citroencakejes.
Citroencakejes met glazuur
- 125 g zachte boter
- 125 g suiker
- geraspte schil van een ½ citroen
- 2 eieren, losgeklopt
- 150 g bloem
- snufje zout ¼ tl bakpoeder
glazuur:
- 1 pakje Filadelfia verse kaas
- 175 g poedersuiker
- sap en rasp van ½ citroen
- 12 cakecupjes
Verwarm de oven op 180 graden. Klop de boter met de suiker en de geraspte citroenschil bleek en luchtig in een keukenmachine, voeg al kloppend de eieren toe. Zeef de bloem met het bakpoeder en meng dat er ook door.
Verdeel het beslag over (papieren) cakecupjes en bak de cakejes een kleine 10 minuten. De bovenkant moet veerkrachtig aanvoelen.
Laat de cakejes afkoelen op een rooster en vermeng de Filadelfia met de citroenrasp, het sap en de poedersuiker. Doe op elk cakeje een dotje van dit glazuur.
